Ben ik een Metheny kenner ? Geen idee maar sinds ik in 1990 werd geïntroduceerd in zijn oeuvre middels de nu klassieke albums Still Life Talking en Letter From Home, heb ik zo’n beetje al zijn muziek wel gehoord. Secret Story uit 92 is inmiddels bij mij, net als bij Broemuitgekomen op de onbetwiste nummer 1 van de lijst allertijden. Secret Story werd toen in de Oor omschreven als een culminatie van twintig jaar muziek maken en spelen en bij From This Place heb ik hetzelfde gevoel. Alles wat Metheny gedaan heeft sinds die wereld plaat zit er in en wat is het een ongelofelijk mooi album geworden. Als hij alleen het begin nummer America Undifined had uitgebracht had ik al het volle pond betaald. Filmmuziek voor een film die niet bestaat, alleen in je hoofd kun je zelf de beelden erbij bedenken. En het leuke is dat nummer twee, Wide And Far misschien nog mooier is! Ik durf nu al te stellen dat FTP het beste werk is na Imaginairy Day, zelf nog mooier dan This Way Up.

Voor een album dat evengoed had kunnen bezwijken onder de talrijke invloeden en ego's van de makers, is het eigenlijk een heel lichtvoetig werkstuk geworden. Natuurlijk hoor je veel terug uit de carrieres van de heren maar dat is zeker niet storend. Zij stonden namelijk zeker in de jaren 80 aan de 'goede kant' van de streep, want dit was natuurlijk wel de anus van de popgeschiedenis. Persoonlijk vind ik de referenties aan het werk van Horn (Buggles) de beste.

Laat ik dan maar de eerste zijn die hier iets plaatst. Lang verhaal kort: dit is een ongeloofelijk mooie progressieve popplaat. Q Magazine vatte het treffend samen met 'Pink Floyd voor de Coldplay generatie'. En dat is exact wat dit is. Mooie composities, knappe arrangementen met een licht bijna symfonische ondertoon. Maar dan zo sneaky verpakt, dat de gemiddelde (lees: niet al de hoog grijpende) Coldplay fan er ook iets mee kan. Helaas is het tot op heden bij deze ene plaat gebleven en soms is dat goed. 11 pareltjes, 3 kwartier luistergenot. Punt.