Een album dat bijna bezweek onder de productie en toch prachtig klinkt. Valt lastig te vergelijken met het vorige werk. The Hurting was echt een produkt van zijn tijd: synthipop, beetje kaal geproduceerd. Met Big Chair werden juist alle registers opengetrokken op een bijna symfonische manier, topplaat wel een beetje grillig. Op The Seeds worden wederom alle registers opengetrokken maar op een iets andere, meer volwassen wijze. Woman in Chains is een emotioneel begin van een album dat daarna alle kanten op gaat. Bad Man's Song, wederom een topper en veel jazzy klanken. Advice is gewoon een heel mooi popliedje wat mij doet denken aan China Crisis (ook zo'n pareltje uit de overigens saaie jaren 80). Voor de rest mooie soul invloeden, progressieve rock klanken en prachtige zang van Orzabel. Ik kan niet anders dan dit album een 5 geven. Hij komt gewoonweg te vaak langs in mijn hoofd (en cd speler).

Van kinds af aan fan geweest van APP en dit was de eerste kennismaking. Ik weet niet of het een meesterwerk is, maar als geheel doet mij dit het meeste. Mooie symfonische pop, betere productie vond je in die tijd niet (in de popmuziek dan). Tegenwoordig noemen we dit glad en saai maar ik denk dat dat afbreuk doet aan het oeuvre van Parsons/Woolfson. Ik zit ook altijd tijdens de Top2000 hierop te wachten: 'There are unsmiling faces...'. Niet alleen uit jeugdsentiment maar ook op basis van de kwaliteiten van dit album, een 5.

Waarom staan hier bijna niets? Zodra de zon de winter begint te verdrijven, vind dit pareltje van jazzy pop automatisch zijn weg naar boven uit mijn collectie. 'Erg verzorgd' is een goede kwalificatie, ondergewaardeerd absoluut!
Eigenlijk is het een soort Steely Dan voor de Colplay generatie. Het klinkt allemaal bedriegelijk simpel en eenvoudig (waardoor het makkelijk te verwerken moet zijn voor de niet-veeleisende Coldplay fan). Zondagochtend wakker worden of laat in de avond, zo'n album is dit.

4,5, da's heel hoog. Laat je niet in de luren leggen door het label "jazz": het gaat hier om ambient muziek, fripperiaanse sounscapes gelardeerd met de blaasinstrumenten van Travis. En laat me dit zeggen, waanzinnig knap, 100% geimproviseerd, zeer technisch en tegelijkertijd fijn om naar te luisteren. Draai dit vooral 's-avonds met schemerverlichting. Achteruit zakken op de bank en laat het over je heen spoelen. De flow van dit soort muziek is prachtig en iedere keer hoor je weer iets nieuws. Aan het eind laat Fripp zich lekker gaan en stuurt het geheel naar grote hoogte.