Dit is nou zo'n album waar ik de term 'briljant' voor reserveer. Op een bepaalde manier vergelijkbaar met dat andere meesterwerk uit '92: Amused To Death van Roger Waters. Een zelfde soort woede knalt uit de teksten. De berusting die intreed na nummer 5 is van schoonheid waar je stil van wordt. Een album waarbij teksten en muziek in harmonie zijn en elkaar versterken. Ik heb de man destijds live gezien in de Beurs van Berlage met alleen zijn akoestische gitaar en het materiaal bleef als een huis overeind. Bedtime Stories is ook mooi maar niet te vergelijken met Triage (meer singer songwriter, Eagles achtig westcoast materiaal, wel zeer de moeite waard!).
Kaaf: mooie top10 plek voor Triage, chapeau, en Mind Bomb op 6, nogmaals chapeau...

zit/hang momenteel ziek thuis met een flinke griep. Uitgelezen moment om al mijn zelfmedelijden te omlijsten met de melancholieke klanken van dit p r a c h t i g e album. Alleen al het begin met September: zo voel ik me dus. Ookde verstilde klanken van Maria, Let the Happiness In en Waterfront. Ik heb deze cd al heel lang en er kan rustig een jaar voorbijgaan tussen de draaibeurten maar iedere keer ontdek je dan weer iets nieuws.

Sinds LOG uitkwam is hij deel gaan uitmaken van mijn dna zou ik haast willen zeggen. Ik ken iedere noot van deze prachtplaat bijna uit mijn hoofd. Ik ben redelijk spaarzaam met de term 'meesterwerk' maar dit is er eentje. Wat een sfeer wordt hier neergelegd, tekstueel heel sterk en instrumentaal al even goed. Prijsnummer is natuurlijk It Never Rains, met name het instrumentale outtro vind ik subliem. Zelf Industrial Disease past om reden die chevy93 hierboven al schreef. Kom aub niet aanzetten met loze kreten als 'saai' en 'slaapverwekkend', dit rockt hard waar het kan en zacht waar het moet, alles klopt, alles past en geen noot is teveel.

Ik heb altijd ontzettend met dit album in mijn maag gezeten. The Boys of Summer is naar mijn mening een van de meest perfecte pop/rock liedjes ooit gemaakt. Gelukkig heb ik de versie waar A Month of Sundays op staat, de rest is mediocre. Dit euvel werkt eigenlijk door zijn hele solo-oeuvre heen, hoewel Inside Job als geheel zeer coherent en sterk is. Zijn STEM blijft magistraal en ik was dan ook heel blij dat de versie die de Eagles in de Kuip speelden (1996?) bloedmooi was. Ik moet hier helaas een 3,5 voor het album geven. Nogmaals, als Henley goed is, is hij ook heel erg goed!

Ben opgegroeid met The Dan en met name Royal Scam en Aja zijn mijn favorieten. Op The Nightfly klinkt Fagen meer als SD dan SD zelf ! Het is misschien wel het beste album wat SD nooit gemaakt heeft, hoewel Aja waarschijnlijk een 6 krijgt.
The Nightfly is een ongeloofelijk, fenomenaal mooie plaat, van de eerste tot en met de laatste noot. Alles klopt, de muzikanten, de teksten, de beklemmende 50-er jaren sfeer die hier en daar wordt opgeroepen: het klopt allemaal. Kwalificaties als te glad, steriel etc doen echt afbreuk aan dit monument. Ik heb de cd onmiddelijk aansgeschaft ergens begin jaren 80 en hij klinkt nog steeds kakelvers. Kippevelmoment: de eerste seconden van New Frontier...

Tony, helemaal gelijk. Ik miste ook iets in deze aflevering. Dit is wel een van de schaarse albums uit die tijd die nog overeind staat. Zij wisten alle aandacht voor uiterlijke zaken te complementeren met kennis van muziek en instrumenten. Een keurige 3 zou ik zo zeggen voor het totaal, absoluut een 5 voor Save a Prayer.