Mooie vloeiende jazzrock van nederlandsche bodem. Inderdaad on-nederlands goed. Voor mij dan ook het beste nederlandse album.
Leren kennen bij Meta (inderdaad Bluebird !) en ook bij Wim van Putten's TROS LP Show. Ook zo'n album wat frequent zijn weg naar de draaitafel vind. Meestal na/tijdens 2 voor 12...

Samen met Royal Scam vind ik dit toch wel hun beste werk. Lekker jazzy, mooi uitgesponnen nummers, super productie. Van deze heb ik ook de Classic Album aflevering op DVD gekocht.
Van deze naar Gaucho naar The Nightfly naar Sunken Condos: ze kunnen gewoonweg niets fout doen! Vette 5.

Als tiener was dit de eerste kennismaking met een volledig SD album (de hitjes die er aan vooraf gingen kende ik natuurlijk ook al). Samen met Aja hun beste werk. Op deze had het rock element nog de overhand en met name Larry Carlton speelt hier fantastisch. Sinds die tijd altijd fan gebleven, ook van hun solowerk. Gelukkig heb ik ze ook nog eens live kunnen aanschouwen een aantal jaren geleden. Kippenvelmoment: het begin van Don't take me alive.

ik heb hem nu een aantal keer beluisterd en begin voorzichtig met een 3,5. Eerste conclusie is dat het echte koptelefoon muziek is. Dan pas komen alle details en nuances tot hun recht. Je kunt ook beter onbevangen hier aan beginnen: vergeet Japan, Marillion of alle andere zaken waar beide heren bij betrokken zijn. Denk meer aan late Talk Talk, David Sylvian, No-Man e.d.
Dit zijn heel persoonlijke statements, bijna vocaal ingekleurde soundscapes. Intrigerend, mooi en smaakvol gedaan. 3 kwartier is trouwens ook precies de goede lengte. Ja dit bevalt mij wel. Past ook bij de lichte verandering in mijn muzieksmaak de laatste pakweg 2 jaar: iets minder rock en meer sfeer (post-rock, ambient).

Naar mijn (bescheiden) mening is SW eindelijk los van de formule die PT de laatste jaren begon te worden. De manier waarop hij op Raven elementen uit seventies jazzrock (Mahavishnu, anyone?) corpereert in uiterst moderne progressieve rock is gedurfd maar waanzinnig knap gedaan, de bassen van Beggs, Theo Travis die op de juiste momenten opduikt met zijn blaasriedels, allemaal prachtig vormgegeven door Alan Parsons. Petje af hoor. Ik weet alleen nog niet of ik Minneman prefereer boven Harrison.
Hij evenaart voor mij niet Grace maar verdiept zich op een wijze waar hij van mij nog wel een paar jaar mee door mag gaan. Live zag je overduidelijk hoe lekker SW in zijn vel zit met deze muziek en deze band. Niet alle fans zullen met hem meegaan omdat ze Raven gewoonweg niet begrijpen. Degene die wel aanhaken zullen beloond worden. PT is klaar en laten we gewoon lekker genieten van al dat moois.