Voor Chess hadden de heren B&B natuurlijk al een imposant oeuvre gemaakt met ABBA, laat daar geen twijfel over bestaan. ABBA is ongeloofelijk mooi en knap gemaakte popmuziek en zeker de latere hits zijn tijdloos. Met Chess deden de heren er nog een schepje bovenop. Ik heb deze dubbelaar vanaf 1984 al zo vaak gedraaid dat ik inmiddels de nummers woord voor woord meezing. En daarin ligt m.i. hun kracht: de supersterke en zeer meezingbare melodieen. Uitgevoerd door topmuzikanten en topvocalisten. Quartet, Nobody's Side, Anthem, I Know Him So Well, The Deal/Pity The Child en Endgame: stuk voor stuk prachtige tracks en deel van een goed gebracht verhaal. Een ietwat vreemde eend in mijn bijt (veel symfo, prog, jazzrock) maar wel een hele mooie.

Helemaal eens Christian: voor mij is dit een hoogtepunt van de laatste jaren. Op internet circuleert een citaat wat volgens mij de plank niet mis slaat: de Selling England voor deze generatie. English Electric is een monument voor de symfo/prog van deze tijd. Een cijfer, tsja, wat geef je hieraan, ik denk een 11....

ik heb hem gisteravond weer eens gedraaid. Het is echt een album voor in de avond, geen achtergrond maar een luisterplaat. Mooi en stemmingsvol. Hij schildert fraaie landschappen met zijn spel en het orkest voegt op de helft van de nummers zeker iets toe. Walking The Peak is een van de prijsnummers. Het is jazz maar daarnaast meer dan dat. Een beetje op een manier zoals ook Pat Metheny in het jazzhokje past. Abosluut de moeite waard om te onderzoeken.