Hoewel ik hem niet zo vaak meer draai, is het wel een klassieker in zijn soort. Uit de jaren dat alles voor het eerst bedacht werd. Vind je Mahavishnu goed, dan slik je dit meteen. Gepiel ? tuurlijk, maar dat is nou juist het leuke van dit tijdperk. We gingen voor het eerst jazz mengen met rock en wat voor moois daar allemaal uitgekomen is horen we nu nog steeds (Steven Wilson's laatste bv). Zijn Miami Vice tijd is hele andere koek (een tankstation stroopwafel vergeleken met een verse van de markt waarbij de warme stroop tussen je vingers druipt).
Ik geef hem een trapje omhoog met een vette 4!

Inmiddels is door de jaren heen wel duidelijk geworden in allerlei polls en lijstjes dat Escape de moeder aller AOR albums is. Perry is en zal altijd de enige echte Journey zanger blijven en drummer Steve Smith met zijn jazzrock input de drummer van deze topband. Zelf de comeback plaat Trial By Fire (die ik persoonlijk ijzersterk vind) bood weer hoop voor de toekomst. Helaas mocht het niet zo zijn. Met deze plaat en met Frontiers en met albums van Foreigner, REO Speedwagon, Boston, Survivor enz, maakte ik midden jaren 80 via een schoolvriend kennis met dit subgenre van de hardrock. Het is verbazing wekkend hoeveel groepen nog steeds teruggrijpen naar deze gouden tijd van de AOR en hoeveel verdomd lekkere muziek dit oplevert.
Verplichte koste voor iedere rockliefhebber. Een 4,5 omdat ik Frontiers een 5 geef.

Ik kan hier eigenlijk hetzelfde schrijven als bij Escape. Frontiers is voor mij echt de beste Journey. De juiste mix van hard, soft en er tussen in. Dit was een band die op dat moment op de toppen van hun kunnen speelde. Hier hebben ze arenarock voor uitgevonden. Hierna werd het echter allemaal ietje minder, echter wel met positieve uitschieters hier en daar. Een vette 5.