Deze moet echt omhoog, kom op zeg! Rupert Hine: een lichtpunt in een van de minst boeiende periodes van de populaire muziek (oftewel the eighties). Kristalheldere productie, aparte sounds, de karakteristieke stem van Hine en de soms wat obscure teksten van Obstoj. Van zijn eerste 3, 4 soloplaten is dit mijn favoriet. Ik heb ook hier een eerste generatie persing van en die klinkt nog steeds als een klok. Synthpop van de bovenste plank.

Dit was destijds in '85 een van de eerste cd's die ik kocht toen ik mijn eerste cd speler kreeg.
Ben Rush fan sinds Moving Pictures en heb zo'n beetje alle albums wel. Power Windows is uiteindelijk mijn Rush nummer 1 gebleken. Hoezeer ik het oudere spul ook waardeer, dit is toch wel the one die ik het meeste draai. Was ook erg blij toen ze bij de laatste tour weer nummers hiervan speelden. Hij knalt echt de speakers uit en de dualiteit tussen de gitaren en de keyboards knetteren gewoon. Lee had hier inmiddels ook zijn latere stem gevonden (minder hoog denk ik). Waarom dan geen 5 zegt u ? omdat Grand Designs de zwakke broeder is. Een euvel dat op ieder Rush album speelt maar dat terzijde. Hierna maakten ze nog steeds wereldnummers maar de albums als geheel deden mij minder.