Eerste indrukken zijn goed.

Vind 'Stray Dog" wel goed, maar niet zo passen bij de rest.
"Singularity" neigt naar Joy Division, althans het intro. Voor de rest een fantastisch nummer.
Nummers die ik iets minder vind, maar nog steeds goed te pruimen: 'Plastic", "People on the High Line" en "The Game".

En de nieuwe bassist blijkt meer te kunnen dan alleen maar Peter Hook achtige baslijnen. Vind hem zelfs veelzijdiger en dus beter.

Gewoon een solide album met alleen maar goede tot zeer goede tracks. Het lalala gebeuren ben ik ook niet zo kapot van. Ik denk dat Jim iets te veel single malt ophad toen ie Concrete and Cherry Blossom inzong, haha! Voor de rest wel een erg lekker nummer overigens, misschien wel het beste nummer op de plaat voor mij.

Altijd maar weer die vergelijkingen met het oude werk, waarom is dat toch? NGD en SAF/SFC hebben ook wat zwakkere momenten. Bovendien was dat meer dan 30 jaar geleden. Wees blij dat deze gasten nog steeds fatsoenlijk werk uitbrengen en live nog steeds staan als een huis.

Vind dit best een goed album, beetje poppy en vrij licht, maar vooral de eerste helft is goed te pruimen. Dat heb ik overigens wel vaker bij Simple Minds albums, dat ik de tweede helft iets minder vind (Empires and Dance, Sparkle in the Rain, Once Upon a Time bijv..). Dit album haalt het nog niet bij Black & White en Graffiti Soul, maar is zeker al weer een stap in de goede richting.

Moest wennen aan dit album, maar kan het nu erg waarderen. Het beste werk van de Minds uit de jaren '90 (wat toch een zwak decennium was voor de band). Je hoort dat ze er zin in hebben, veel nummers met een positieve boodschap. Charlie gaat helemaal los op z'n gitaar en de overige (sessie) muzikanten spelen zeer strak. Goede drumpartijen en lekker baswerk!

M'n eerste bericht hier en dat plaats ik dan maar meteen bij dit fantastische album. Er staat geen slecht of zelfs middelmatig nummer op deze klassieker. Toppers zijn voor mij Someone, somewhere in summertime, Hunter and the hunted, Glittering prize en Promised you a miracle, maar zoals eerder gezegd, de rest doet er eigenlijk niet voor onder. De live versie van Hunter and the hunted opgenomen in Newcastle in 1982 is trouwens de moeite waard om ff te checken op YouTube, wat een verschrikkelijk goede uitvoering is dat....
In every heaven had er voor mij trouwens ook op mogen staan, ben benieuwd hoe de nieuwe versie daarvan gaat klinken........