Nooit zo veel gevonden aan Connected (dat irritante achtergrondkreetje dat continu wordt herhaald) en Step It Up (lijkt te hard op Connected), maar uiteindelijk toch maar het volledige album beluisterd - gevonden op een rommelmarkt voor een bedrag waar je nu nog geen download van kan betalen - maar dit is toch echt niet mijn ding.

Zo'n beetje elk nummer is hetzelfde: zelfde beat, zelfde 'rap' en zelfde achtergrondkreetjes.

De afwisseling waarover mijn voorganger het heeft kan ik hier helaas niet echt in ontdekken.

**

Sinds ik Stijn enkele jaren geleden live mocht meemaken, beschouw ik hem als één van de beste entertainers die in Vlaanderen te vinden zijn. Hij had toen net z'n eerste cd Euphoric uit met nog maar een paar singles die op Studio Brussel werden gedraaid, maar hij slaagde er wel in om in z'n eentje een Brussels park zodanig op te zwepen dat het verdacht werd.

Stijn's carrière so far is er eentje met behoorlijke putten in de bochtige weg, en het lijkt alsof Stijn weinig weet heeft van de heersende wegcode: dit is geen electro-plaat, niet alternatief genoeg voor De Afrekening, maar ook weer niet commercieel getint genoeg voor de hitparade. De ene track instrumentaal (zoals het oer-electrodeuntje Hakkel dat het album mag openen), op de andere experimenteert hij met stemvervormers (de goeie single Password) of saxofoongeluiden van Andrew Chi Claes (oa. Wugdai).

Even verder leunt hij dan tegen de kleinkunst aan met 'Jan met de Pet' of staat hij te nederhoppen met Faberyayo van De Jeugd Van Tegenwoordig op 'Weten'. Deze laatste single is zowat de meest hitparadegevoelige track uit het oeuvre van Stijn, ook terug te vinden op zijn Weten EP.

Van de instrumentale nummers is titeltrack Ten Danz zeker de moeite, de single Password had meer potten mogen breken, BID (Back in Detroit) is van internationaal niveau en Wugdai was voor mij dé verrassing van het album: warme saxelectro!

Beste Stijn-album tot nu toe, zonder vullers of halve demo's.

****