Vanilla Ice dus... cd'tje tweedehands gekocht uit pure nostalgie en omdat ik wel hou van camp (zie ook Kris Kross, Pet Shop Boys, Boney M,...)

Maar djeezes, dit is toch wel van een extreme laag niveau... een paar leuke singles (Ice Ice Baby, Play that Funky Music en al in mindere mate Go Ill en Stop that Train) en je hebt al onmiddellijk door welke foortruuk deze hypergeproduceerde hype kon uitvoeren:

elk van deze betere nummers drijft volledig op een overbekende sample, enfin sample: zonder dit stevige fundament zakt de pudding snel in elkaar: de raps van Dhr. Ice zijn eentonig en kennen ook maar één ritme. Op die manier zijn de instrumentale tracks en de rapflows onderling vlot uitwisselbaar - en dat is geen pluspunt.

Absoluut dieptepunten: Life Is a Fantasy, de irritant slecht gemixte Dancin' en het af-grij-se-lijk melige(*) I Love You, waarvoor ze gerust de waarschuwing hadden mogen geven om deze track niet vlak na het eten te beluisteren. Benieuwd of er ooit iemand dit nummer op een valentijns-cassetje aan z'n vriendinnetje heeft gegeven...

En geen idee wat een 'Roni' is, maar zo te horen aan de track klinkt het als een spasme van het duodenum.

Achteraf gezien onbegrijpelijk dat er zovelen dit album toen voor de hoge nieuwprijs hebben gekocht zónder dat er rellen zijn uitgebroken. Vanilla Ice heeft trouwens ook vele volgelingen gehad, zoals in Vlaanderen BB Jerome & the Bang Gang (Shock Rock, iemand?), met eveneens behoorlijk groot succes.

Vraag me af of dit album nog veel gedraaid wordt tegenwoordig btw...

Éen sterretje voor de geslaagde grap die Ice Ice Baby was, en had ik al punten overgehad voor de rest van het album, dan waren ze allemaal teniet gedaan door I Love You...

*

(*) ter verduidelijking: melig wordt in Vlaanderen gebruikt als synoniem voor zodanig oversentimenteel dat spontane regurgitatie dreigt