Onschuldige feel-good film met een soundtrack in dezelfde sfeer. Open toegankelijke pop met de Belpop Klassieker 'Only Your Love Will Do' van Jan Leyers dat speciaal voor deze film was geschreven.

De versie van Geert Hunaerts voegt weinig toe aan het nummer en vijlt de weinige ruwe kantjes er nog extra af. Helaas, want zo wordt het een gewone knuffelrock-ballad.

Voorts nog een interessante samenwerking tussen Coco Jr (Dinky Toys) en Salomé en een energieke track van Jan Leyers' hobbybandje My Velva, waar Jan zijn ruigste nummers - die niet geschikt waren voor Soulsister - bij kwijt kon.

Paul Michiels, K's Choice en Praga Khan doen hun duit ook in het zakje met redelijk bekend materiaal uit eigen albums... Verrassing van het album is 'It's Alright' van Tom Van Landuyt, die hiermee toch bewijst dat hij een zeer geschikte soft-rockstem heeft. Goei nummer ook, trouwens.

Vrolijk popalbum dat volledig los van de film beluisterd kan worden.

***

Aangezien ik hun bekendste album 'Under the Water-Line' echt wel een goed popalbum vond en toch redelijk wat gedraaid heb, was ik nieuwsgierig wat er van deze Nederlandse band geworden was. Ik twijfelde dan ook niet lang toen ik deze 'Stay' tegenkwam in de afprijsbakken... benieuwd of dit album het niveau van zijn voorganger zou kunnen handhaven.

Wel... het valt wat tegen. Werd dat andere album gedragen door de - kapotgedraaide - popclassic 'You' en nog minstens twee andere sterke singles (Rich Man en Ain't My Beating Heart), hier voelt het allemaal behoorlijk routineus aan.

De opener (en single) One Love is clichématige poppy softrock met een weinig originele tekst (one love, two hearts, all together they beat as one/bleed as one), de overige singles In Your Eyes en Missing Chapter overtuigen ook niet echt.

Het verrassingselement van de heldere pianopop dat 'You' succesvol maakte is verworden tot het beginsel van elke song op de plaat. Maar is dus geen verrassingselement meer. En de songs zijn simpelweg te standaard om echt overeind te blijven. Creatief dieptepunt is Just One More Time - niet echt een echt slécht nummer, maar zodanig on-origineel kwa opbouw en tekst dat je er haast droevig van wordt.

Beste nummers zijn Liar, een opgewekte up-tempo song waar je een zeker enthousiasme van de groep kan voelen, en Impatient, waar ze een een iets meer funky sound laten horen. Niet toevallig de twee buitenbeentjes van het album.

Sinds de aanschaf nog een paar keer tegengekomen in de tweedehandszaken. Prima voor liefhebbers van muzikaal behang, de rest kan Under the Water-Line nog eens opzetten. Of een spannende film kijken, whatever.

**

Wat een verrassing! Deze E.P. blind gekocht op ebay (voor 3,5 euro incl verzending vanuit Engeland kunt ge niet sukkelen), nog nooit van deze band gehoord, of ooit maar 1 nummer voorheen van beluisterd, maar dit smaakt naar meer.

Say What I Want To is een stevige opener. Rock 'n' wave op z'n best, en wat een geweldige stem heeft (effe wikipediën...) David Malkinson. Het eerste nummer van een E.P. is dikwijls het beste, maar daar had The Early Years me toch stevig bij m'n pietje: het gaat vanaf nu zelf steil bergop: On Fire gooit er nog een flard Pink Floyd-achtige dingen bovenop zonder geforceerd te klinken... ik probeer m'n enthousiasme over te brengen... maar vind de juiste woorden niet... dit-is-f*cking-fantastisch!

Met On Fire dacht ik het hoogtepunt van het mini-album gehad te hebben, maar toen moest Autumn song nog komen. Iets meer ingetogen, een mooi rustpunt - we hebben het hier over een E.P., laat dat duidelijk zijn, maar dit heeft de allures van een volledig album. De Zang (hoofdletter idd) heeft iets weg van Tom Yorke, en de muziek eigenlijk ook wel (think 'The Bends').

Laatste nummer, 'Little More (Version 2)' begint als een kerkachtig galmspel - en blijft het ook. Een vullertje, maar toen was m'n oordeel al lang gevormd.

****

Hier wil ik meer van horen!

Deze langharige familie krijgt van mij 2 sterren voor dit plaatje.

Niet dat het een echt slecht album is, maar het kabbelt allemaal net iets te gemakkelijk verder. De harmonieën ztten wel goed, en de instrumenten worden best kundig bespeeld, maar er zit geen avontuur in, geen spanning en geen verrassing.

In de nummers op deze cd zit ongeveer 1 drumritme, 4 gitaarakkoorden (bij benadering, ik heb ze niet écht geteld), een mand vol extra kinderinstrumenten (tamboerijnen, belletjes en zo van die schud-dingen) en alle kinderen van de familie mogen om beurten een liedje zingen, liefst met veel vibratie en smart in de stem. En die stemmen kunnen trouwens behoorlijk schel tegen het trommelvlies knallen (zoals bv in slotnummer Santa Maria - op zich ook al niet echt een hoogvlieger).

Ik hoor hier geen uitschieters en sommige nummers worden tegen het einde toe toch wat irriterend - voornamelijk door - zoals reeds aangehaald - de continue vibratie in de schelle stemmen.

En helaas geen échte hits zoals I Can't Help Myself, Fell In Love With An Alien of - godbetert - Every Baby...

**

De softe versie van The Scabs, maar dat bedoel ik niet neerbuigend.

Vooral 'I Lost My Grip On You', 'Wherever You May Go' en ...(etc.) waren m'n favorieten: sterke refreinen, aangename poprock!

De grote hit 'Dream' werd echt kapot gedraaid op Donna (toen draaide die voornamelijk de meest toegankelijke StudioBrussel-hits, vooraleer definitief om te schakelen naar hitparade-pop en dance) en kan ik nog maar recent opnieuw een beetje horen.

Het enige nummer dat ik indertijd niet goed vond en steeds skipte was 'Ready to Roll (Italian Underwear)' dat ook gewoon minder toegankelijk was.

De rest kan ik nog desgewenst meebrullen.

Laat maar weten.

*** 1/2

De versie van Do the Bartman op dit album is zo Michael Jackson (Remember the Time) dat je er idd versteld van staat dat die link nooit eerder werd bewezen. Het cd-singletje heb ik ook nog, wou hem eigenlijk wegdoen nu ik het volledige album heb, maar ik twijfel toch nog. Een maxi meer in m'n collectie zal nu ook ni zo erg storen denk ik.

De rest van het album had ik volgens mij nog nooit gehoord. Enkel Deep Deep Trouble - de tweede single - moet bij me nog ergens een schoolbelletje doen rinkelen... Niet echt een sterk nummer trouwens.

Born under a Bad Sign had zo op een Blues Brothers soundtrack kunnen verschijnen trouwens

God Bless the Child is op het randje van vreselijk...

En waar ken ik 'I Love to See You Smile' ook weer van... 'You've Got a Friend in Me' van Randy Newman uit de soundtrack van Toy Story lijkt hier wel belachelijk hard op. (*)

Look at all Those Idiots door Mr. Burns is dan weer een leuk verhaaltje op een melodie, met Smithers in de rol van zijn leven.

Al bij al toch redelijk geslaagd. En gooien we daar nog een portie jeugdsentiment bij, dan komen we algauw op tweeënhalve ster.

**1/2

(*)Ah juist: het cd-boekje vertelt me net dat 'I Love to See You Smile' ook door Randy Newman werd geschreven...

Gekocht op de rommelmarkt en meteen m'n vuurdoop gehad met Tokio Hotel - ik kende enkel Durch den Monsun. Ik kan hier weinig écht slecht van zeggen, helaas.

'Helaas' omdat dit eigenlijk een groep is die je Biebergewijs moet beoordelen met hooguit anderhalve ster, merk ik aan commentaren bij de andere albums van TH hier op MuMe.

De nummers klinken goed, het Duits blijft een schijttaal - maar daar kan je die mannen niet echt op afrekenen - en ze klinken oprecht enthousiast. Het gekrijs van het publiek - dat continu de tweede stem verzorgt op dit album - had iets verder naar de achtergrond mogen gemixt worden (koop dan geen live-album maar een greatest hits, 2MY!) - en wat zingt dat wicht uit het publiek dat effe mee mag komen kwelen vals

Maar zij kan dan weer zeggen dat ze op een cd van Tokio Hotel heeft gestaan. Op de geluidsband en met haar stem bedoel ik dan [/opendeurmode off]

Wie door het imago van de groep kan kijken en niet vies is van wat commerciëlere rockmuziek en verwijfde zangertjes kan hier toch wel wat plezier aan beleven.

***

Het album heeft een beetje een valse start: Start Without the Ending is exact wat de titel zegt - het begint veelbelovend, en er zit een goed nummer aan te komen, als het plots wordt geaborteerd en de prullenbak in wordt gekieperd. Excuus voor de vergelijking, maar hier zat een volwaardig nummer in. Nu begint het album met een 'snippet'. Zo lijkt het toch.

'Me and My Guitar' blijf ik één van de beste Belgische inzendingen van de laatste 20 jaar vinden. Goeie hese stem, sympathieke zanger, eenvoudig aanstekelijk liedje...

''Lucy is wat minder, de melodie is wel heel erge eenvoudig en de tekst is ronduit clichématig...
But Lucy I love you, why don't you love me?
I will be waiting.
My heart is empty cause you're not with me.

Carrying Our Burden is wat funky-achtiger. Live moet dit echt knallen: paar gitaartjes erdoor, perfecte afsluiter van een broeierig concert. Nu nog de rest van dat optreden kunnen vullen met even sterke nummers...

Het merendeel van dit album is aardig tot goed, met dus enkele uitschieters. Lang niet zo slecht als je van een schijnbaar snel-inelkaar geflanst album because of eurovision zou verwachten...

***1/2

Onlangs deze cd ergens tweedehands bemachtigd, inclusief een limited edition dvd'tje, enkele foto-kaartjes en een 'official road map' in een onhandig kartonnen doosje.

Tori Amos, het piano-meisje dat ik al een hele tijd uit het oog was verloren en me herinner als ontoegankelijk en moeilijk-alternatief. Misschien was ik te jong toen, of misschien zijn de ruwe kantjes er ondertussen af, want dit klinkt veel melodieuzer en poppy dan ik me herinner van haar vroegere albums. Hoog tijd dat ik die ook nog maar eens terug de kast uit haal...

Knap openingstrio met Amber Waves, de single A Sorta Fairytale en - daar heb je de piano voor het eerst in een dominante hoofdrol - Wednesday. Ritmisch sterk, mooie melodieën en een feilloze stem. En eigenlijk kabbelt het album op deze manier verder. Het lijkt alsof Tori Amos haar wilde haren heeft verloren en ze er volledig vrede mee heeft genomen.

De eerste minuut van de albumversie van 'Don't Make Me Come to Vegas' komt weer wat in de buurt van het alternatieve piano-meisje: ruwere stem gecombineerd met een djembee en wat zwaardere piano-akkoorden, om verder toch weer toegankelijker te worden. De Timo Maas-remix (wat werd uitgebracht als single) is dan weer te mijden voor Tori Amos-fans, aangezien er niet echt veel van het oorspronkelijke nummer overblijft (zie ook het 'Professional Widow'-verhaal). Gelukkig werd deze remix niet op het album gezet...

Het enige minpunt dat ik zo kan bedenken is dat het misschien allemaal nét iets te makkelijk klinkt en er geen tegendraadse Tori op het album terug te vinden is. Aan de lengte heb ik me totaal niet geërgerd, aangezien er absoluut geen slechte nummers op staan...

Klasse-album!

**** 1/2