Ongegeneerd plaats ik de film South Park: Bigger, Longer & Uncut al zowat 10 jaar in mijn 'Favoriete Film Top 5', en er zal veel moeten gebeuren om ze er finaal uit te stoten.

Vormen de sterke characters en het satirische verhaal de eerste - filmisch belangrijke - reden, de verrassend 'musical-achtige' soundtrack maakt er een regelrechte topper van. Elk nummer in de film is er boenk recht op, vormen een essentieel onderdeel van het verhaal en voelen nooit aan als overbodig of remmend.

In de film dus.

Hier nu geen film, maar enkel de nummers. En de eerlijkheid gebiedt me om te melden dat ik geen enkele reden zou zien om deze soundtrack te beluisteren zonder dat je de film al hebt verslonden. Op cd blijven - voor de echte fans - de beelden toch voor de ogen meelopen: je ziet Stan in de openingscene door zijn little mountain town over die dakloze springen, Terrance and Philip de arme politieman in de war brengen door hun schetenlied, de 'spontane' voorstelling van Big Gay Al, het dansje van Saddam,...

Volgens mij vind je hier - om in de sfeer te blijven - geen reet aan als je geen South Park-fan bent. Als je de film niks vond, laat deze soundtrack dan ook maar in de rekken liggen.

Hoogtepunten op deze cd: openingslied Mountain Town - wat stiekem toch een beetje een remake is van hun Christmas Time In Hell - het bijzonder mooie 'Up There' waar Satan zich van zijn meest gevoelige kant laat zien, "It's Easy, Mmmkay' en 'I Swear it (I Can Change)' waarin Violent Femmes het Saddam-nummer volledig eigen maken.

its not my fault that i'm so evil
its society, sobriety
ya know my momma picked cotton
and my daddy boll weevil
it was history, it wasn't me.

Die interpretatie van Violent Femmes is ook meteen het enige van de extra tracks die echt de moeite loont. DVDA doet nog een verdienstelijke poging, maar de andere tracks zijn ongezouten en overbodig. Maar toen had deze soundtrack z'n 4 sterren al lang verdiend...

...ongetwijfeld dankzij de film die hier onlosmakelijk mee langs m'n netvliezen loopt, hoewel niet echt fysiek...

**** (dude, fucking sweet!)

Goeie verzamelaar met slechts enkele uitschieters naar de verkeerde kant. Hoe dichter de mix bij het origineel blijft, des te leuker is het om naar te luisteren.

De openingstrack is een voorbeeld van hoe het best niet gedaan wordt: we nemen een paar zinnetjes uit het refrein en maken er een dance-nummer van dat qua originaliteit niet al te hoog scoort. Het resultaat is dan ook iets waar zowel 80s-liefhebbers als dance-fanaten (ik behoor gematigd tot beide groepen) niets aan hebben.

De extended versions zijn wel leuk en ideaal voor de DJ's onder de users van deze site. Ik vermoed dat deze versies ooit op B-kanten stonden op op de maxi singles... ze blijven in de meeste gevallen in elk geval 'jaren 80' klinken.

De keuze van de nummers is overigens zeer oke: zo goed als allemaal idd massive hits van de jaren 80 die nu nog steeds fris klinken en het op de juiste/foute feestjes goed zullen doen

Erasure, Rick Astley, Human League, Robert Palmer, OMD,...

Vooruit dan maar. Het eerste berichtje bij dit opmerkelijke album, gehypet door het al even bijzarre radioprogramma Het Land Van Hoogland door het typetje Peter Hoogland. Een DJ die zijn puberende publiek dingen liet doen als massaal fietssloten kopen (met zo van die nummersloten) om daarmee random fietsen mee vast te zetten en de gebruikte code door te mailen naar Peter Hoogland himself. De gedupeerde fietsenbezitters konden dan naar het programma luisteren om de code van 'hun' fietsslot te bemachtigen.

Enfin. Ik vermoed dat er vele pesterijen zijn gebeurd met dat programma als uitvlucht.

Het album dan.

Openingstrack Kwakhak en tweede single Toeternitoe zijn terechte klassiekertjes in het dance-milieu. Het is afhankelijk van uw eigen leeftijd of je hiermee akkoord gaat of niet.

Kwakhak sampelde een kinderliedje (Alle eendjes...) en maakte er een track van dat zelfs in de donkere clubs gespeeld kon worden. Het was cool, denderde voort op een gabberritme en zat behoorlijk intelligent in elkaar. Jazeker.

Toeternitoe, de opvolger, was al wat kinderlijker. Eén of ander jongetje speelt met toeters op een vrolijke beat en roept het publiek om te dansen. En als we niet kunnen springen, dan moeten we maar zingen! Bij het roepen van die bewuste zijn trilt zijn stem van excitatie. Schattig nummer.

Tot hier de twee hoogtepunten van het album. Bij gebrek aan meer originele ideeën - en het moest rap gaan, ze wisten waarschijnlijk dat een échte hype geen lang leven beschoren is - hebben ze dan maar een plaat van de Wamblientjes leeggeroofd (een meisjeskoor dat kinderliedjes zingt) of ze hebben hen gevraagd om wat kinderliedjes in te zingen, daar wil ik van af zijn. (bedenking: het kotsende Wamblientje op track 14 lijkt me niet echt op een album van de meisjes te hebben gestaan...)

De overgrote rest is dus simpelweg 'bekende kinderliedjes op een beat' en dat gaat snel vervelen. Denk Petra's "In een klein stationnetje" en je weet welke richting dit opgaat.

De beats zijn ook grotendeels "geïnspireerd" (kuch) door grote hits van dat decennium:
Broeder Jacob ontwaakt op de beat van I Wanna Be A Hippy van Technohead, de Kabouterhak is de Kabouterdans van Plop nog eens opnieuw en Scooter is ook nooit ver weg. De French Can Can is dan weer een vrije bewerking van Poing, met het bekende deuntje daar over gemonteerd.
Chop Choy - blijkbaar ook een single geweest - leunt tegen C in China, alleen is het resultaat werkelijk zo'n debiel nummer met zulke achterlijke tekst dat dit zelfs door het publiek van Hoogland niet meer gekocht werd. Ik denk althans niet dat dit een hit is geweest. Ter info: het gaat over een Chinees (genre 'Jommeke') die chop choy wilt eten (met rijst of met frieten) maar eerst van Gek-O-San (de verschineesde naam van Gek-O-Man, de remixer van het album) zijn 'oefeningen' moet doen: springen. Heel erg veel springen.

Volgens mij hebben de kindjes er - ondertussen - 13 jaar geleden heel veel plezier aan beleefd, nu klinkt het alvast enorm druk. CHIEP sprak ergens op deze site over 'Kapitein Winokio avant la lettre' maar de omschrijving 'Crazy Frog met kinderstemmetjes' zit er dichter bij.

Zoek de Kwakhak en Toeternitoe op één of andere dance-compilatie van dat jaar en je hebt de meest essentiële nummers van de plaat te pakken. De rest is leuk om een keertje te horen - of om een kinderfeestje op te fleuren - maar 14 tracks doet uiteindelijk wel een beetje pijn.

**1/2