Voor het eerst met deze duistere kant van Bowie kennisgemaakt in de cinema, tijdens de generiek van de geweldige film Se7en, toen The Heart's Filthy Lesson over het scherm kwam knallen. Schitterende, duistere sfeer (het eerste figuurlijk, om tegenstrijdigheden te vermijden).

David Bowie's stem is ook uiterst geschikt voor zulke fratsen - sowieso hou ik over het algemeen meer van zijn hardere nummers - en het geflirt met D'n'B en harde beats werkt wonderwel. Hallo Spaceboy is nog zo'n knaller. Vergeet de Pet Shop Boys Remix (alle respect voor deze 80's iconen), de heavy ongekuiste albumversie blaast u gewoon omver. En - dit bewijzen de BBC Sessions van de goede man - het is een nummer dat zelfs ietwat gestript volledig overeind blijft. Andere kleppers op deze cd: Strangers When We Meet en We Prick You.

De vocoder/autotune-achtige interludiums had hij gerust achterwege mogen laten, maar ik ben bereid hem die kleine pleziertjes te gunnen. Morgen wordt deze woudreus immers alweer 65, moge zijn wortels zich stevig verankerd houden, en zijn takken in het wilde weg blijven uitgroeien.

****

Ik heb de versie met de bonusdisc 'Fly - Queen of all the Tarts (ouverture) - Rebel Rebel', maar deze hou ik even buiten de bespreking.

Sterk openingstrio: New Killer Star, Pablo Picasso en Never Get Old zijn meteen 3 binnenkomers van jewelste. Stevig, melodieus, net weer anders dan zijn vorige albums, maar toch weer ontegensprekelijk Bowie. Z'n stem zal er vast wel voor iets tussenzitten.

Het kabbelt dan op redelijk hoog niveau verder tot het eind van het album. Enkele hoogtepunten onderweg: The Big Car en titeltrack Reality.
Verwacht geen pop of disco, maar ook geen duisternis á la 1.Outside. Stevige Bowie-rock dat niet teleurstelt.

Althans niet bij deze amateur.

****

Doen we! De band bestaat uit Derek (Dirk Dhaenens) en Vis (Yves Meersschaert), die elkaar leerden kennen bij Derek And The Dirt, een Belgische rockgroep uit de jaren '90.

De titel en de hoesfoto geven al een duidelijk beeld van wat je kan verwachten van dit debuutalbum/-E.P. van deze heren: de songs baden in een rokerige-kroeg-sfeer en gooien softrock, blues en jazz op een ondefinieerbaar hoopje. De donkere zware stem van Derek doet denken aan Tom Waits, en de muziek heeft daar ook wel raakvlakken mee. (kBen me er van bewust dat zware stemmen in jazzrockbluesplaten nogal snel met Waits worden vergeleken, maar deze keer zijn de heren zelf het daar op hun website ook mee eens).

De teksten gaan over drank (vooral) en vrouwen, en de combinatie van die beide die dikwijls niet goed uitdraait. Alle song zijn one-takes, opgenomen in het muziekcafe Charlatan in Gent, klinken soms half-geïmproviseerd en soms eindigen ze nogal abrupt. De combinatie van dit schijnbare amateurisme, het rokerige kroegsfeertje, de verzopen stem en de doorleefde vertolking bieden een prima alternatief voor een avondje jazzcafé. Helaas veel te kort met z'n 20 minuten.

Te beluisteren in het donker. Met een glas goedkope whiskey. En met een kettingrokende vriend naast u.

*** 1/2