Alleen al voor het lef van kbf om hier voor een zeer kritisch publiek compleet in zijne pure te durven gaan staan kan ik niets anders dan respect hebben.

Kwa sfeer zit de eerste worp van FHID alvast wel goed: het geluid - dat trouwens verrassend helder klinkt - roept beelden op die niet zouden misstaan in een Tim Burton-movie. Dat sommige instrumenten ruzie hebben met elkaar doet niets af aan die beleving, maar maakt het enkel meer bizar. De aldus ontstane chaos contrastreert prima met de minimalistische rustpunten - de piano in track 3 is écht mooi. "Miss You" is - buiten de perfecte afsluiter (hier schijnt de langverwachte hoop aan de horizon) - ook mijn favoriet.

De abrupte eindes van track 1 en track 7 lijken me niet de bedoeling te zijn geweest - of komen toch in elk geval zeer slordig over. Foutje in de eindproductie misschien? "Live as a Monster..." heeft de beklemmende sfeer van een boze koortsdroom, en van "Are we gonna die" krijg ik voornamelijk een zeer gestrest gevoel - deze laatste valt ook buiten de overheersende sfeer van de plaat, een beetje een sfeerbreker zelfs.

De samples passen wonderwel in het geheel en lijken me ook behoorlijk secuur gekozen. Ook die drums trouwens.
Globaal gezien een debuut om trots op te zijn, Glenn. Benieuwd in welke richting uw muziek uiteindelijk gaat evolueren....