menu

Hier kun je zien welke berichten Gehenna als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

5th Ward Boyz - Rated G (1995)

4,0
Ah daar had G-Town Madness de sample voor hun track Silence vandaan.

(#3 de skit Wake Up van dit album dus)

araabMUZIK - Electronic Dream (2011)

Dat sommige mensen vinden dat Underground Stream naar Hardcore neigt is niet zo heel verwonderlijk als je je bedenkt dat het 'geript' is van de Nederlandse Hardcore producer Nosferatu die de track "The Underground Stream" in 2003 uitbracht op het Enzyme Label en wel op deze Label compilatie Klik!. Werkelijk geen idee of AraabMuzik toestemming heeft gevraagd aan Nosferatu, maar ik vind wel dat Erwin (Nosferatu) op zijn minst een credit verdiend omdat dit niet alleen een sample betreft maar gewoon een compleet stuk uit zijn originele werk.

Blaster - Grand Theft Album Part 1 (2019)

4,5
De Amerikaanse nieuwkomer binnen de globale hardcore-scene Angelo zoals de artiest 'Blaster' in het dagelijkse leven heet, heeft zijn eerste albumrelease op het Nederlandse 'Dogfight' label van de Italiaanse artiest DJ Mad Dog.

Wat mij betreft één van de beste hardcore-albums van de afgelopen jaren. Mid tot up-tempo hardcore bangers wisselen elkaar af en wat met name direct te horen is, is dat Blaster hele zieke kicks tot zijn arsenaal mag rekenen met idem screech-patronen die een ongekende drive aan zijn tracks meegeven.

Deze kicks gaan redelijk diep en door de hoge resonatie hype die de hedendaagse hardere stijlen scene weet te plagen is het best een verademing om de subwoofer ook weer echt aan het werk te horen zodra ik naar deze hardere stijlen van house luister. Geen enkele track is saai te noemen en het album is eigenlijk vol hoge energie en erg opzwepend. Voor de liefhebbers van zogenaamde mellow-momenten in tracks is buitenom de track 'Tell Me' in samenwerking met de artiest 'High Frequency' eigenlijk geen plaats op dit 15 tracks tellende debuut.

Soms zijn er van die albums waarbij je hoopt dat er meer favorieten aan te klikken zijn op Musicmeter dan de drie die je hier tot beschikking hebt, want eerlijk, ik had met gemak op zijn minst het dubbele aantal aan kunnen klikken. Ik wil met name de track 'Shaman' noemen omdat het een erg lekkere openingstrack is maar ook omdat die track precies weet aan te geven wat je kunt verwachten het komende uur. De daaropvolgende colab met labelbaas DJ Mad Dog 'Warrior Song' wat voor mij persoonlijk naar ik meen de eerste kennismaking met de artiest 'Blaster' was is een geweldige vervolgtrack, maar eigenlijk is het hele album nagenoeg perfect in balans qua tracklist, heel fijn!

Zeer veelbelovend debuut en een favoriete artiest voor mij persoonlijk erbij die binnen het genre toch genoeg weet te vernieuwen en overduidelijk een aanwinst is!

Brennan Heart - Evolution of Style (2014)

4,0
Brennan Heart wordt in de hardstyle scene regelmatig bekritiseert vanwege het feit dat hij vaak dezelfde geluiden in zijn producties gebruikt. Ooit begonnen als duo Brennan & Heart zijn Fabian en Pieter in 2005 uit elkaar gegaan. Beidde visies op hardstyle kwamen niet meer met elkaar overeen. Fabian ging verder als Brennan Heart en Pieter als (DJ) Thera wat een anagram is van Heart.

Als je beidde producties sinds de split up naast elkaar legt wordt al heel snel duidelijk wat die visie was die ervoor zorgde dat het voormalige duo solo verder ging. Pieter wilde veel rauwer en weg van het zogenaamde commerciële geluid terwijl Fabian die sound juist omarmde en 1 van de leiders in de zogenoemde 'euforische hardstyle' – stroming werd.

De kritiek die Fabian krijgt begrijp ik wel maar mee eens ben ik het niet. Als een geluid werkt waarom zou je dan volharden in het vooruitstrevend willen zijn, ik denk dat er genoeg artiesten zijn die experimenteren en bezig zijn met vernieuwing. Fabian doet dat niet en heel eerlijk gezegd vind ik dat niet eens erg, hij is ongelooflijk goed en bedreven in het bedenken van catchy melodieën en met name de tracks die zang bevatten zijn gewoon heel sterk geproduceerd en dat zijn er heel wat op dit album. Met zijn WE R label heeft hij een line-up opgebouwd met artiesten als Code Black, Toneshifterz en Rebourne die binnen dit subgenre het niet erg vinden om in dat hoekje van de 'euforische hardstyle' te zitten maar ook nog duidelijk hun eigen sound hebben.

Ik vind Evolution of Style Fabian's beste album omdat het gehalte van catchy euforische tracks heel erg hoog ligt en dit de stijl van muziek is die ik hem het liefst hoor maken. Niet direct vernieuwend of zo maar kwalitatief klinkt het wel degelijk zeer goed geproduceerd en aangenaam wat niet geheel onbelangrijk is. Het album claimt - als je de titel letterlijk neemt - een evolutie van stijl te zijn, geen revolutie. Daar ben ik het mee eens, verder bordurend op zijn sound maar weer een stap beter technisch gezien.

Daarnaast zijn de criticasters vaak het luidst op internet maar als je vervolgens op een feest bij Brennan Heart gaat kijken als hij zijn DJ setje ten gehore brengt gaat het altijd wel volledig los, raar eh!? Bedenk je dus snel dat wat je leest op internet zeker niet altijd de realiteit is. Je zou dan haast gaan geloven dat Brennan Heart geen fans heeft maar niets is minder waar, hij staat al sinds jaar en dag in de DJ Mag Top 100 genoteerd, een lijst van 's werelds meest populaire DJ's.

Check als je geïntereseerd bent in deze artiest ook de bijpassende documentaire Evolution of Style.

Cannibal Ox - The Cold Vein (2001)

1,5
Ik vind dit een vreselijk vervelende plaat, de producties zijn volslagen willekeur/hak op de tak/random en ik wordt daar ontzettend onrustig en zelfs naar van in zoverre dat ik haast elke track na zo'n 30 seconden wil overslaan om de paar krenten uit de pap te vissen, iets wat me in elk geval grijpt en waar ik positief over kan zijn, maar dat is erg zeldzaam. Ik heb met moeite drie favorieten aan kunnen vinken te weten; A B-Boys Alpha, Straight Off the D.I.C. en Scream Phoenix die vond ik enigszins nog beluisterbaar zonder de haren uit m'n hoofd te trekken van frustratie. Ik luister hip-hop over het algemeen als ik er lekker de tijd voor kan nemen om effectief naar een album te luisteren, ogen dicht lekker op de bank liggend bijvoorbeeld en dat was bij dit album geen doen want het verveelde me op een gegeven moment zo erg dat ik echt iets anders wilde gaan doen en dan heb je wel een beetje gefaald als muzikant als je niet eens mijn aandacht bij je muziek kan houden. Aangezien ze hier toch overladen worden met 4-5* beoordelingen dan moet het haast geheel aan mij liggen zou ik denken...en daar heb ik prima vrede mee. 1,5*

G-Town Madness - Fucked in This Ho' Shit (1997)

4,0
De 'hese voicesample van die vrouw' waar mijn voorganger het over had in de track Silence is afkomstig van dit album.

Key-Kool & Rhettmatic - Kozmonautz (1995)

4,0
Voordat ze 'bekendheid' verwierven met de groep Visionaries - waar #8 een voorproefje van is - waren Key-Kool en DJ Rhettmatic al bezig als duo en dropten ze midden jaren '90 dit zwaar ondergewaardeerde album. Alhoewel ze afkomstig zijn uit LA klinkt het album allesbehalve West Coast en absoluut East Coast -achtig wat naar mijn mening een flink pluspunt is als liefhebber van die stijl. Dit album heeft hele sterke beats met dito lyrics. Elk nummer smaakt gewoon heel goed en er zijn geen tracks die ik oversla. 4*


Niet dat het wat uitmaakt maar het is een leuk weetje; beidde artiesten zijn van Aziatische komaf (Key-Kool Japans en Rhettmatic Fillipijns) en daarmee waren ze één van de eerste Aziatisch-Amerikaanse duo's die nationale bekendheid verwierven met hip-hop.

Masters of Hardcore Chapter XXXV - The Conquest of Fury (2013)

Alternatieve titel: Re-Style – Mastermind

4,0
Het album begint goed met het Anthem gemaakt door Re-style. Mathijs zoals hij in het echt heet is goed met melodie en dat laat hij in dit Anthem ook goed horen. Een sterke opening van deze compilatie. Angerfist en zijn maat Radical Redemption die zelf meer in het 'Rawstyle' wereldje opereert nemen geen gas terug in het volgende nummer, erg catchy geheel is het.

Daarna komt Dyprax en ook deze track is gewoon erg goed geproduceerd, Dyprax weet me altijd wel te verrassen.

Wat ik niet had verwacht en toch gebeurde is dat het volgende nummer van twee persoonlijke favorieten van mij Nosferatu en Tha Playah lichtelijk tegenvalt, het kent een hele lange opbouw maar de 'payoff' valt erg tegen omdat de melodie verre van tof is en de kick die daarop volgt niet mooi.

Gelukkig is daar Javi Boss en deze Spanjaard is het kunstje wat we van hem gewend zijn niet verleerd. Hij weet altijd de juiste kicks voor zijn tracks te kiezen, redelijk veilig altijd, je zult er niet door verrast zijn maar het doet wat het moet doen. In combinatie met een gave vrouwelijke zang vocal die begeleid wordt door een gaaf gespeelde melodie is 'All The Time' een heel lekkere track geworden.

Dan krijgen we State Of Emergency, het is altijd met gemengde gevoelens tegenwoordig als ik naar een productie van dit duo luister omdat ze inmiddels uit elkaar zijn terwijl ik hun producties vaak te gek vind en het jammer is dat ik nooit meer wat van ze ga horen als groep tenminste. Deze track heeft een harde metal vocal waar de track omheen lijkt te zijn gebouwd en heeft tevens snoei harde kicks, een echte doorrammer is geboren en zou niet misstaan in de uptempo setjes van verschillende artiesten.

Tomcat & Rudeboy – Pull The Strings (Crossfiyah Remix)
Als fan van deze vrienden uit het Oosten van Nederland, dan moet ik ook nog T-Junction opnoemen de broer van Rudeboy en Osiris, 50% van het eerder genoemde State of Emergency, wat een echt kliekje producers lijkt te zijn uit een deel van Nederland dat vooral bekend is door hun melodieuze mainstream hardcore sound. Crossfiyah heeft er een degelijke remix van gemaakt, maar het geheel zoals wel vaker met remixes het geval is kan het origineel niet evenaren.

Catscan – The Masque
Ik heb een beetje een haat – liefde verhouding met Bart z'n tracks, technisch vind ik hem één van de beste producers en vrijwel al zijn tracks zitten goed in elkaar maar hij heeft een mindere periode gekend die een aantal jaren in beslag nam. Vrijwel alles van voor Cre8tiv Counter vind ik vet, maar bijna alles sinds die track vind ik erg middelmatig tot zwak en hoor ik simpelweg niet graag. Ik weet niet of hij in de tussentijd nog de tracks van Korsakoff voor zijn rekening nam omdat ik sommige daarvan wel erg cool vind, maar als haar ex-vriend Outblast ze doet zijn dat natuurlijk kudo's voor Marc. Ik vind in de track weer veel middelmatigheid, de sample die je hoort is wel tof maar wat erna komt is nogal saai en dat is toch desastreus voor hardcore. De tweede break en het moment van 'losgaan' na de toffe sample is een flink stukje beter omdat de melodie en het geluid van de synth hier alles behalve vervelend is, helaas is dat gedeelte erg kort allemaal.

Waisted Mind – More Powerful Than God
Deze Spanjaard uit de Masters of Hardcore stal kwam binnen met een 'bang' en verraste vriend en vijand. Een beetje zoals Catscan zich ook manifesteerden jaren geleden bij zijn debuut, technisch was Bart's (Catscan) debuut op een Thunderdome compilatie cd onder de naam THD en Cat-Scan als zijn eerste vinyl release op ID&T, maar ik bedoel echt zijn eerste release als Catscan met de track WOIII. Supergave producties waar je haast niet van geloofd dat het door een debutant is gemaakt.

In tegenstelling tot Bart eerder werd onze Spanjaard (helaas) geen mainstay in de scene, iedereen gist een beetje naar het waarom omdat hij lovende kritieken oogste met zijn producties en daardoor regelmatig grote boekingen kreeg maar al zijn toekomstige boekingen in Nederland werden door hem of zijn management gecanceld en net zo snel als hij opkwam verdween hij ook weer. Ik heb er nooit meer van gehoord helaas, omdat hij hele lekkere producties had in de relatief korte periode dat we hem leerden kennen. Zijn grootste kracht was wel het maken van aanstekelijke melodieën in combinatie met gave samples, zijn stijl had wat dat betreft wel wat weg van DJ D, helaas is die ook weg gevallen uit de scene door 'pensionering', niet omdat hij te oud was maar omdat produceren en draaien niet te combineren viel met zijn nieuwe baan. More Powerful Than God kenmerkt zich door een horror-achtige break inclusief gepingel waarna de track helemaal los gaat met een voor Waisted Mind's doen hele simpele bliepjes melodie en een goede kick, lekker tussendoortje op deze compilatie.

Vervolgens krijgen we een track van Accelerator genaamd Dawn of the End. Ik ben verre van een Accelerator liefhebber om eerlijk te zijn (understatement) en ook deze track van hem vind ik maar slapjes om het zachtjes te zeggen. Echt produceren om te produceren lijkt het, maar een gebrek aan talent kun je niet opvangen door er heel veel tijd in te steken. Hoe meer werk ik van deze jongen hoor hoe meer ik denk zonde van zijn tijd want goed zal hij nooit worden. Misschien is hij beter in klaverjassen of iets dergelijks, ik zou in elk geval adviseren om een andere hobby te zoeken. De reden dat ik het niks vind is omdat het zo generiek klinkt, niets eigens dat je onmiskenbaar hoort “oh dat is duidelijk een …. track”. De kick heb ik al duizend keer gehoord, de synth is een simpele preset, dan hebben we verder hele lelijke samples en een sfeerloze break. Dan wil de track ook nog eens niet los komen, een veelte langzaam tempo gebruikt waardoor je haast in slaap sukkelt, dat kan nooit de bedoeling zijn. Ah.., wie hou ik voor de gek, zelfs een veel hoger tempo kan deze wanstaltige productie niet helpen. Ik bedenk me net dat ik ook “alles kut” had kunnen typen en daarna op 'enter' gedrukt, vermoedelijk had Mick dát ook liever gezien.

Na het gedrocht van hiervoor krijgen we Negative A met The Suffering. En waar ik geen fan ben van Mick ben ik dat wél degelijk van Angelo's Negative A alias. Lekker rauw én smerig is in dit geval een positief woord, het enige nadeel op deze compilatie is dat de track slechts een kleine drie en een halve minuut duurt, ik had graag wat meer gehoord!

Onze vrienden uit het Oosten des lands 'State of Emergency' nemen samen met 'Dyprax' die we ook al eerder solo hoorden op deze compilatie nemen het volgende nummer 'Arise (M.O.H. Austria Anthem)' voor hun rekening. En wat een toffe samenwerking levert dat op, heerlijke opbouw en super melodie waar ik het vermoeden heb dat de State of Emergency gasten daar verantwoordelijk voor zijn. Heel gaaf nummer omdat er veel in gebeurt, maar dat laatste is meestal wel als Dyprax aan het roer staat.

Lowroller en N3AR nemen het volgende nummer onder handen, deze Italianen gebruiken heel veel 8-bit en Dubstep invloeden die destijds een trend in de scene waren, ik ken beidde artiesten overigens niet zo goed, Lowroller is naar ik meen fervent crossbreed aanhanger en N3AR ken ik buitenom zijn album ' Zenith' genaamd niet en dat album vond ik eerlijk gezegd maar middelmatig. Het verbaast me ook niets dat er na 2014 niets meer van hem vernomen is. Ik ben geen liefhebber van crossbreed, dubstep vind ik soms wel tof maar deze track 'Badass' vind ik best leuk geworden, het is in ieder geval heel eigen en dat is ook wel wat in de scene van destijds waar alles best op elkaar leek.

De populairste hardcore act die er is 'Angerfist' neemt samen met zijn Oekraïense vriendin 'Miss K8' het volgende nummer voor zijn rekening. En waar Danny zoals 'Angerfist' dagelijks door het leven gaat bergen kritiek op internet en ook sommige van zijn collega's krijgt heb ik dat nooit begrepen. Natuurlijk is het niet bijster origineel wat hij doet en zijn act is echt een gimmick, dat ontken ik niet maar feit is wel dat hij hele lekkere kicks weet te produceren – niet onbelangrijk in het hardcore genre – en als die daarvoor bijvoorbeeld een kick van 'Promo' heeft gesampled is dat niet zo relevant, het doel heiligt in dat geval de middelen. Ik vind hem algeheel een heel complete producer die het vak goed onder de knie heeft, hij weet hoe hij een track moet opbouwen en wat wél en niet werkt op een dansvloer. Daarom gaat altijd de hele zaal los op zijn muziek. Het is geen geheim dat hij de producties van zijn vriendin voor zijn rekening neemt, dat is goed te horen overigens het zijn over het algemeen melodieuzere 'Angerfist' tracks. Je kunt ervan vinden wat je vind maar 'ghostproducing' gebeurt in de house scene nu eenmaal met grote regelmaat. Santiago is een degelijke Angerfist track maar niet opzienbarend of iets, wel lekker als tussendoortje.

Triax en Predator nemen 'Forgery' voor hun rekening. In de tijd van Ruffneck records en de 'artcore' sound was ik een groot fan van Stephan (Predator), toen het label ten onder ging na onenigheid met moedermaatschappij XSV werd Gangsta Audiovisuals in het leven geroepen en enkele jaren later besloot Patrick (Ruffneck) om een hele andere weg op te gaan door Enzyme records te starten. Een artistieke keuze natuurlijk maar voor liefhebbers van de 'Artcore' sound een hele jammerlijke. Ook Predator voelde zich kennelijk niet meer thuis bij Ruffneck's kliek toen het Ruffneck records label ter ziele ging en had toen nog een erg sterke release op Omar Santana's H2OH records en daarna was het best een tijd lang stil rond Stephan in ieder geval met hardcore releases (D 'n' B deed hij in die periode nog wel) tot hij ineens weer opdook bij het Masters of Hardcore label wat ik trouwens helemaal niet bij hem vond passen qua label, bang ook ergens dat hij zijn kenmerkende sound zou kwijtraken aan de generieke M.O.H. sound viel dat alleszins mee. Triax ben ik normaal gesproken geen liefhebber van en dat komt door zijn ontzettend drukke produceer-stijl - het 100 ideeën in 1 track willen proppen principe zeg maar - de ideeën op zich zijn wel tof maar wat ik al zeg te veel van alles is nooit goed. Desalniettemin houdt Predator hem hier goed bij de leest en lijkt de track zelfs op de aloude 'artcore' stijl van weleer in een nieuw jasje, als de voice sample zegt; “Back with a vengeance” en wat erna komt is redelijk kippenvel voor een 'artcore' fan.

Negative A komt na al dat 'Artcore' geweld met 'Take a Shot At Critisism' en dat is niet om te slijmen, maar heeft de beste man ooit een slechte track gemaakt? Dat is inclusief zijn XD en Dr. Z-vago pseudoniemen. Naar mijn mening niet! Angelo is een beetje ondergewaardeerd zijn hele carrière al en dat is eigenlijk best schandalig. Het is hele mannelijke en rauwe hardcore wat hij sinds zijn 'DNA/Rige' dagen produceert, zijn mainstream alias Dr. Z-vago is helaas in het verdomhoekje geraakt, want daar is al jaren niets meer onder uitgebracht en dat is best wel jammer omdat zijn collega bij DNA 'E-noid' zijn mainstream alias 'Dione' nog wel gebruikt en naar mijn mening niet heel onverdienstelijk. Hetzelfde heb ik bij Dr Z-Vago ook, Hij behoorde naar mijn mening bij de betere mainstream artiesten destijds. Het kan zijn dat hij de stijl op zich niet meer leuk vind om te maken, maar anders doet een verandering van spijs zo nu en dan leven in de brouwerij brengen,

De volgende track is weer van Javi Boss, 'Frightening' heet de track maar het is typisch geval van “schoenmaker blijf bij je leest”. Bij iemand als Angelo hierboven zou het best goed doen om af en toe een verandering van spijs te proberen, maar Javi; “doe het alsjeblieft niet meer!”. Hij probeert met 'Frightening' mij de stuipen op het lijf te jagen en de rauwe beetje uptempo toer op te gaan, maar in tegenstelling tot Angelo die bedreven is in beidde subgenres kan ik Javi alleen betrappen op het bedreven zijn in het maken van mainstream hardcore. Laten we hopen dat het een mislukt experiment was van onze Spanjaard, want meer dan dat kan ik er niet van maken.

Drokz is being Drokz, dat wil zeggen; hij houd van de uptempo richting terror en dat laat hij ook horen in zijn productie(s), maar het is mijn straatje niet en ik kan er niets zinnigs over kwijt. Ik weet dat hij een hoop trouwe aanhangers heeft dus hij zal vast iets goeds doen.

De volgende track is veel méér mijn ding, Waisted Mind laat weer eens horen waarom ik hem ontzettend mis in de hedendaagse mainstream, hij liet een frisse wind waaien en zijn producties smaakten naar zoveel meer. 'Become a Master' had weer een hele fijne melodie en een snoeiharde kick wat zorgt voor weer een heel fijn tussendoortje op deze compilatie.

'Angerfist' poste destijds een pre-view van de track 'Street fighter' op zijn soundcloud en mij verraste de track me echt, de drum'n'bass invloeden wat indertijd een trend was in de hardcore hoor je hier ook weer terug en hoe vervelend ik dat later ook vond worden, vond ik het in deze track nog verfrissend en geslaagd, de harde kenmerkende snare, het hele toffe voice-sample gebruik, heerlijk nummertje!

'Korsakoff' begint met de bekende 'Right Here Righ Now' sample waarmee Fatboy Slim zijn monsterhit scoorde al is dit dezelfde tekst maar een andere sample, toch waren verwachtingen na zoiets toch hoog gespannen. Dat lost de track maar deels in, de melodie is best leuk op zich maar het tempo is te laag. Interessanter bij 'Korsakoff' tracks vind ik altijd of Bart of Marcel (Catscan/Outblast) het geproduceerd hebben.

T-Junction vind ik altijd, net als zijn broertje Rudeboy een interessante artiest. Een zeldzame solo-release dit en het is een aardige track maar niet meer dan dat, eigenlijk was ik wel een beetje teleurgesteld omdat ik blijkbaar hogere verwachtingen van die kliek (T-Junction, Rudeboy, Tomcat. Osiris) heb. Ik vind het main paranoia melodietje niet zo geslaagd en met een producer zoals hij verwacht je meer echte toffe melodietjes.

'Nosferatu' dan met strength, ik heb Erwin hoog zitten als producer maar je kan alle kanten op met hem waardoor het toch enigszins iets wisselvalliger is dan bij een labelgenoot als The Viper bijvoorbeeld. Toevallig werd ik vanochtend wakker met een melodie die afkomstig is van een track die ze samen hebben geproduceerd 'Kingdom Come' genaamd en het is misschien niet helemaal eerlijk maar als ik weet dat hij in staat is om zoiets te maken met The Viper samen dan was ik ook zeer tevreden geweest met een melodie die bij wijze van spreken slechts half zo goed is, jammer genoeg is 'Strength' niet half zo goed maar nog minder. Hoewel de track veelbelovend begint met een riedeltje gespeeld op de synth, vervalt het na de break in een irritante melodie en daar kan de klassieke “Let's Rock This Joint!” sample uit The Mask niet aan af doen, sterker nog het deed me gelijk denken aan de klassieker van 'Public Domain' en dan leg je het wel af, spijtig!

Dyprax is groot leverancier op deze compilatie, alweer de derde track van de beste kerel. Een ontzettend energieke track levert hij met 'Murder & Crime' af. Gave melodie, gave kicks en variatie en wat ik wel vaker vind bij Robert z'n tracks, waar haalt hij toch altijd die toffe rap samples vandaan!?

Crossfiyah mag na de eerdere remix van een State of Emergency track op deze compilatie ook een een geheel eigen release genaamd 'Rage' droppen. DJ Paul had deze titel reeds eerder gebruikt bij zijn illustere 'Rage' nu kan Crossfiyah zich daar niet mee meten, een schande is dit echter niet omdat er niet veel zijn die zich überhaupt met die millennium klassieker kunnen meten. Thomas zijn track is los daarvan best wel goed en steekt goed in elkaar ook. Niet veel aan op te merken verder, dit is zo'n artiest die het met verloop van tijd en meer produceer uren nog ver zou kunnen schoppen in de scene, talentvol is hij zeker.

'Gates of Hell' van Catscan dan, ja een gave track waarin Bart laat horen hoe een virtuoos hij kan zijn met de synth. Klinkt echt heel fijn, en het is leuk om in retrospectief te herkennen dat hij hier de stijgende lijn weer te pakken had.

Ook 'Wasted Mind' is grootleverancier op deze compilatie en erg vind ik dat niet omdat ook 'Reason' weer een gave track is. Hij sampled de vocals van 'Wamdue Project's – King of My Castle' ejn dat doet hij begenadigd omdat de sample of ontzettend bewerkt is óf is ingezongen door een andere zangeres. Fijne melodie en goede kicks maken de track af.

'Miss K8' mag met 'Liquid8' het volgende nummer voor haar rakening nemen, tenminste hoogstens met haar nick want de productie wordt gewoon door haar vriend Danny gedaan. 'Liquid8' zoals het nummer heet is een beetje op de automatische piloot wel, geen heel bijzonder nummer maar gewoon een degelijk tussendoortje.

'Negative A & Lowroller' die combinatie zag ik op het eerste gezicht niet aankomen. Maar toen ik de track luisterde snapte ik het enigszins wel, het rauwe van Angelo en de 'crossbreed' invloed van 'Lowroller' leent zich wel daarvoor. Hoewel ik geen liefhebber ben van 'crossbreed' an sich, vind ik dit wel een geslaagde samenwerking waar de sterke kanten van beidde artiesten naar voren komen. Bovendien krijg ik nooit genoeg van Stormtrooper's 'Todesvögel' kick die ze duidelijk in deze track hebben gebruikt.

'Project Omeaga' is Eugene's alias waaronder hij experimenteel werk uitbracht, hij is beter bekend onder de naam 'Meagashira' en was wat mij betreft altijd het lichtpuntje op Ruffneck's labels. Hij liet altijd (erg) lang op zich wachten in tegenstelling tot zijn labelgenoten wat betreft releases maar dat was op zich niet heel erg omdat hij dan wel altijd hoge kwaliteit dropte onder zijn 'Meagashira' alias. Wat ik persoonlijk altijd leuk vond is dat het onmiskenbaar 'Meagashira' was en ik er echt naar uitkeek hoe hij me dit keer weer ging verrassen, Want dat was een feit, hij verraste me telkens weer. Zijn 'Project Omeaga' alias vond ik minder op de 'Prednison Attack' (natuurlijk!) track na dan, wat was dat een gigantische klapper zeg. Ook hier weer is het erg experimenteel maar vooral heel abstract, ik vergelijk het maar met een groep als FFM Shadow Orchestra die midden jaren '90 enkele releases hadden. Ook daar snap ik nooit van naar wat ik zojuist geluisterd heb. Ik hou best van experimenteel, maar soms is het mij te abstract en dan grijpt het me totaal niet en dat heb ik dus ook met 'Moque Baroque Avant Garde'.

De volgende is weer van Danny die namens de Duitse 'Angeldust' produceert, ik vind het weer een beetje op de automatische piloot en de track beklijft niet. Zal live misschien wel beter tot zijn recht komen als je haar (Angeldust) aan het werk ziet.

Dan Javi Boss weer en nu is hij wel weer goed bezig met 'Dimension'. Zoals wel vaker bij Javi Boss zijn de mid-tempo tracks met zijn kenmerkende snoeiharde kicks en leuke melodietjes waar hij sterk mee is en dat is goed te horen op 'Dimension'. Ik vind het ook een typische M.O.H. producer ondanks het feit dat hij slechts enkele releases op het M.O.H. label heeft gehad. Het gros van zijn werk is te vinden op het Spaanse 'Central Rock Records' waar Javi in het verleden de scepter zwaaide als A&R manager en tegenwoordig op zijn eigen vers opgerichte 'The Boss Records'. Baziger dan dat krijg je het niet maar een grote baas is het zeker.

De volgende track is van 'Decipher & Shinra' die met de track 'Down Under' het M.O.H. Australia anthem mochten maken. Dit Australische duo baarde opzien doordat ze heel melodieuze hardcore maken en daarin niets onderdoen voor hun bekendere Nederlandse of Italiaanse collega's. Het Anthem is een erg gave melodieuze en sfeervolle track geworden, “Äustralia..Holland..Represent!”

Negative A gebruikt de bekende sample “I will rain down hellfire” en maakte een lekkere doorstamper die geen opzien baart doordat het zo goed is, maar andersom ook zeker niet.

'I:gor' is een gerespecteerde Poolse breakcore producer die graag experimenteert en daarmee soms tot verrassende resultaten komt zoals 'Swerve' we horen jaren '90 synths gevolgd door een trap beat met de vocals 'Swerve' en dan krijgen we vervolgens een stevig potje crossbreed naar onze oren geslingerd in de climax. Je moet er van houden, I:gor is wel een beetje een "aquired taste" producer. In de loop der tijd ben ik wel meer waardering gaan opbrengen voor zijn werk, hij blijft ook lekker stug zijn eigen ding doen en daar is ook wel iets voor te zeggen.

Wat 'Bong-Ra' te zoeken heeft op een compilatie als deze is mij een volstrekt raadsel, ook al heeft terror specialist Akira de remix gemaakt, het blijft wel erg Bong-Ra en dat hoort toch meer thuis op de Breakcore of D'n'B compilaties. Het zal overigens best goed zijn hoor, maar mijn stijl is het absoluut niet.

Dat was het einde van de reguliere cd, desalniettemin had M.O.H, nog een bonus in de vorm van Re-style's album dat de toepasselijke naam 'Mastermind' kreeg. Niet alleen de naam van een beroemd spelletje maar ook de naam van een hardcore groep die in de jaren '90 actief waren op Hell Recordings. Of ik nou wilde of niet deed het me gelijk aan hun terugdenken. Maar Matthijs (Re-style) - de Zeeuwse trots van de mainstream hardcore (waar The Outside Agency dat is voor de Industrial hardcore) - zal het vermoedelijk niet als hommage hebben bedoeld maar meer gewoon letterlijk. Dat kun je wellicht arrogant vinden maar in de mainstream van tegenwoordig behoort hij wel toe tot de top artiesten en sommige melodieën van tracks zijn wel de term 'mastermind' waardig dus kun je het ook zelfkennis noemen. Het is een prima album geworden met enkele samenwerkingen en toffe remixes van veelbelovende artiesten als Hellsystem en Nitrogenetics. Als je een mainstream liefhebber bent dan luistert het album in elk geval heerlijk weg.

Al met al was dit een erg mooie M.O.H. release en was het niet voor niets dat ik in retrospectief een stuk tekst erbij wilde plaatsen omdat het sowieso één van de betere M.O.H. releases is, maar niet alleen dat. Het was aan de vooravond van de 'crossbreed' hype waarin zelfs bekende mainstream artiesten door beïnvloed werden en het was net voor de grote 'uptempo' hype die ietsjes later begon dus in die zin is het interessant om te horen waardoor artiesten door beïnvloed waren.

Rob Gee - Punk, Funk & Live (1996)

Rob Gee's grootste hit 'Ecstasy You Got What I Need' het enige noemenswaardige nummer op deze verder matige EP is afgeleid van Biz Markie's track 'Just a Friend' wat weer afgeleid is van Freddie Scott's (You) Got What I Need. Natuurlijk heeft Rob de lyric's ietwat aangepast maar de melodie is verder evident geleend van de hier eerder genoemde tracks.

Scarface - My Homies (1998)

3,5
Waarom doet Master P altijd een ongestelde koe na? Zó jammer want daarmee verneukt die bijna elke featuring.

Sefa - Leven = Lijden (2018)

4,0
Een artiest genaamd Sefa, aparte naam voor een Nederlander zou je zeggen en dat is ook zo, de naam is zo apart dat je hem als artiestennaam kunt gebruiken zonder dat de meeste mensen het opvalt dat het je gewone voornaam is. Sefa's tweede naam is Jeroen en dat klinkt wél gelijk Nederlands. In de lente van 2018 dropte hij zijn debuutalbum 'Leven = Lijden' en je kunt je bedenkingen hebben of iemand van 17 (het moment van release, inmiddels 18) wel weet wat die zegt met zo'n albumtitel. Zo kenmerkend als dat ene statement is, zo is ook de muziek die te bewonderen is op dit album.

Het is geproduceerd in de zogenaamde 'Frenchcore' stijl die uitgevonden is door de Franse (hence the name) hardcore dj/producer 'Radium' eind jaren '90 begin 2000. De kick (en het tempo) is wel het meest duidelijke onderdeel waaraan je dit hardcore subgenre kunt herkennen. De kick kent een offbeat die heel typisch is als je hem hoort en het tempo is relatief hoog, vanaf 180BPM tot ruim daarvoven.

In Nederland is de dj/producer 'Dr. Peacock' de grootste voorvechter van deze stijl en mede door zijn enthousiasme en bezieling voor deze sub-stroming is 'Frenchcore' van een niche binnen de scene uitgegroeid tot één van de populairste stromingen. Ook heeft hij een grote invloed gehad (en nog steeds) op de jonge Sefa. Het verhaal gaat namelijk dat Sefa zich in het begin van zijn muzikale carriere zich bezighield met 'hardstyle', zijn moeder ontmoette 'Dr. Peacock' in een kroeg en ze raakten met elkaar aan de praat, zonder dat ze enig idee had wie ze tegenover zich had liet ze zich ontvallen dat haar zoontje met muziek bezig is en 'Dr. Peacock' liet weten dat hij dat wel wilde zien. Een week later kwam hij bij hun op visite, natuurlijk had 'Sefa' toen nog geen weet wie die man was. Na dat bezoek zocht Sefa de souncloudpagina van 'Dr. Peacock' en wat hij toen hoorde was in zijn opinie vele malen vetter dan hardstyle, een wonderkind was geboren.

Door zijn jeugdige leeftijd en sterke producties heeft Sefa zich al vrij snel op de 'Frenchcore' kaart gezet waardoor hij zich al op menig feestje heeft mogen vertonen als Dj en waardoor zijn naamsbekendheid en populariteit steeg. In de hardcore scene is iemand als 'Re-style' hem voorgegaan die ook als jonge tiener ontdekt werd, door “Masters of Hardcore” waar 'King Matthew' van Bass-D & King Matthew de scepter zwaait. Internet en Sociale Media waren destijds nog lang niet zo groot (én ingeburgerd) als heden ten dage waardoor de 'hype' op een langzamer tempo ging als met 'Sefa' nu. Re-style behoort tot de top mainstream hardcore producers maar daar heeft hij relatief meer tijd voor nodig gehad. Sefa staat nu al aan de top van het 'Frenchcore' subgenre en dat is haast bizar te noemen hoe rap dat is gegaan. Natuurlijk is die top niet zo breed als de mainstream top, zeker destijds en scheelt dat wel. Maar ondanks dat is het toch een indrukwekkende prestatie.

Ik heb met frenchcore een beetje een haat liefde verhouding, dat kom doordat ik het op feesten ontzettend vet vind in de hal waar ik uit mijn dak op ga maar er thuis niet naar kan luisteren omdat het zo saai en ééntonig is. Dat heb ik niet met mainstream en industrial hardcore waar ik ook thuis met alle plezier naar kan luisteren. Wat Sefa met zijn album heeft gedaan vind ik daarom wel knap, óók thuis vind ik het erg aangenaam om naar te luisteren. Sefa is ook totaal niet ééntonig en vind ik ook helemaal niet klinken als zijn Frenchcore collega's, de artiest 'Billx' komt er nog het meest bij in de buurt maar dan vooral qua feel, ik wordt er vrolijk van zeg maar en er zit een hele positieve vibe in de muziek maar daarmee is alles ook wel gezegd qua vergelijk.

Het album -uitgebracht op dr. Peacock's Frenchcore Worldwide label gaat van start met de track 'Schopenhauer' die bevat een aanstekelijke sample met het geneurie van een vrouw in een melodie, het is wat mij betreft een goed begin, niet meteen opzienbarend maar dat hoeft ook niet, niet gelijk al je kruid verschieten.

De volgende track heet 'Follow' die een fijne opbouw kent naar de eerste break, waar we een middeleeuws kasteel melodietje gespeeld horen worden door een luit. Vrolijk en opzwepend zijn de kernwoorden voor deze track en de eerste grote klapper op dit album hebben we hiermee te pakken.

#DeusVult dan, een track met drie andere gastartiesten afkomstig van Dr. Peacock's andere label Dr. Peacock records Vertex, Crypton en Cyclon. Ik vind het ondanks de drie gastartiesten toch niet uit de toon vallen op het album, wat soms toch een gevaar kan zijn met samenwerkingen. We horen wat metal invloeden en een beetje dubstep en al snel gaan we tot de orde van de dag over, het melodietje uit het metal nummer wordt gespeeld door een tof klinkende synth en de kicks ondersteunen de track en geven het de juiste drive mee.

'Doomed' de volgende track is een samenwerking met de getalenteerde Nederlandse artiest 'Hyrule War' en deze track heeft weer die klassieke kasteel sound uit de middeleewen als thema die we al eerder hoorden met de track 'Follow'. Wel toepasselijk met een artiest die zijn naam ontleent van een game afkomstig uit het Legend of Zelda universum. Toch een beetje die fantasy feel, leuke track.

Het titelnummer 'Leven = lijden' is één van de hoogtepunten van het album. Het begint nostalgisch een beetje als de mid '90s betere happy hardcore tracks. Heel apart om je track dan zo'n naam mee te geven want als dit lijden is dan zou ik nog veel willen lijden. Ik wordt er namelijk heel vrolijk van. Wat een aanstekelijke track is dit zeg, meer hoef ik er ook niet over kwijt, luister er geniet!

Gek genoeg is de volgende track 'Messed Up' – een remix van Cyclon's origineel – hoor ik heel duidelijk dat de melodie van 'Leven = Lijden' daardoor geïnspireerd is. De tracks hebben erg veel van elkaar weg daardoor. Als je de sample 'Leven = Lijden/Life is Suffering' wegneemt uit het vorige nummer zou die door kunnen gaan als een remix van 'Messed Up'. Welliswaar veel beter dan het origineel, maar toch.

'Saudade' begint met een klassiek piano stuk, vervolgens gaat de melodie over in het geluid van een luit. Dat hele middeleeuwse thema zit eigenlijk door het gehele album verweven en ik vind het best wel cool bedacht, niet alleen het idee an sich maar het klinkt ook echt daadwerkelijk cool met die 'Fremchcore' kick.

“Die!” zoals het volgende nummer heet heeft weer zo'n neerslachtige titel terwijl de melodie die de boventoon voert in dit nummer dat allesbehalve is, hooguit melancholisch. Samen geproduceerd met mentor 'Dr. Peacock' is dit ook één van de hoogtepunten van dit album. De sfeer van middeleeuwse kastelen en fantasy setting is wederom van de partij en nog steeds vind ik het verfrissend – gelukkig – want anders wordt het wel een saaie zit.

'Lastig' heet de daaropvolgende track en weer bekruipt me het midden jaren '90 happy hardcore gevoel en dan heb ik het niet over de welbekende top 40 hits van toen maar de meer underground tracks, minder gekend maar zeker niet minder geliefd door mij. Ik krijg er een oppeppend gevoel van, hele leuke track.

'Stille berg' heet de volgende track van de uit Castricum afkomstige producer. Wat wél vaker zo is met de titels die Sefa geeft aan zijn tracks staat het in contrast met wat je daadwerkelijk krijgt en dat heeft maar bar weinig met stilte te maken. Sterker nog, in de alpen zou je gemakkelijk een lawine kunnen veroorzaken. De track begint een beetje D'n'B achtig maar met vrolijke geluidjes in plaats van de sfeervolle moody geluidjes die je normaal in D'b'B hoort. Daarmee onderscheid Sefa zich van de heden ten dage tendens dat het dood en verderf moet zijn waar je mee doodgegooid word in voornamelijk het 'rawstyle' genre. De break is gaaf, ik weet niet uit welk nummer het afkomstig is, maar het is een mooie opmaat naar de uiteindelijke melodie. Als het een origineel stuk is, alleen maar meer kudo's!

De volgende track is een remix van een Dr. Peacock nummer, 'Muzika' genaamd. Ik ben niet bekend met het origineel omdat zoals ik eerder al zei 'Frenchcore' niet echt mijn genre is om naar te luisteren. Heel vet om uit je dak te gaan in een hal op een feest, maar thuis luister ik het normaal gesproken niet. Deze remix nodigt wel uit voor het luisteren naar het origineel omdat de remix een erg tof nummer is. De melodie heeft weer dat middeleeuwse, ik vind het in elk geval leuk.

'La Follia' begint met een sample uit een oud informatief programma zo te horen. We komen ook weer de luit tegen die een aanstekelijke melodie speelt, het is wel duidelijk dat Sefa de klassieke muziek erg interessant en mooi vind, naar het schijnt luistert hij ook graag naar de klassieke meesters in zijn vrije tijd. Leuk tussendoortje.

'Calling' heet het voorlaatste nummer en dat vind ik de minste track van het album, hoewel er zeker elementen in zitten die ik tof vind is het als geheel minder dan de rest.

Het laatste nummer heet 'Euphoria' en als laatste nummer zou het me een goed euforisch gevoel moeten geven, maar dat doen de meeste nummers op dit album al en als afsluiter, tjah, had ik misschien iets meer verwacht.

Ik heb normaliter niets met het “Frenchcore” sub-genre van hardcore of middeleeuwse kasteel muziek en fantasy. Toch vind ik dit een meer dan geslaagd album, zeker als debuut is het veelbelovend. Het zal mijn genre hoogstwaarschijnlijk nooit worden, maar dit is ook nog wel leuk om gewoon thuis te beluisteren. Wat zou zo iemand voor de mainstream kunnen betekenen ga ik dan automatisch denken, tjah wie weet misschien wel net zo als Re-Style destijds al is het maken van mainstream-hardcore met alle respect voor 'Frenchcore' wel significant moeilijker omdat het niveau daarin onnoemelijk veel hoger ligt. Voor nu mocht hij een remix maken van Re-style's mainstream klapper “Get it Crackin'“ wat niet op het album staat (helaas, want goede remix) maar wel te beluisteren is via diverse kanalen.

'Frenchcore' is net als het 'Uptempo' sub-genre redelijk simpele muziek om te produceren vergeleken met het mainstream en industrial geweld, toch heb je in deze sub-genre's van hardcore ook zo de originele artiesten en Sefa hoort daar zeker bij!

The Weeknd - After Hours (2020)

4,0
De Soundhound app. bracht me hier omdat 'Blinding Lights' voorbijkwam tijdens een rustpauze in de finale van het Masterstoernooi van Cincinnati. Dat overigens dit jaar in New York werd gehouden vanwege Covid-19. Het ging tussen de nummer 1 van de wereld de Serviër Novak Djokovic en zijn Canadese tegenstander met Montenegrijnse roots Milos Raonic. De strijd werd beslist in het voordeel van Novak Djokovic die historie schreef door het behalen van de zogenaamde tweede Golden Masters, alle Master1000 toernooien minimaal 2x gewonnen.

Tot dusver wat achtergrond info. Ik had tijdens het toernooi deze week het nummer meermaals gehoord en het is blijven hangen, dusdanig dat ik er vandaag actief op lette of het nummer voorbijkwam zodat ik achter de uitvoerende artiest zou komen aangezien ik eigenlijk al jaren de popmuziek niet meer volg. De naam zei me wel iets uiteindelijk, ik dacht dat het zo'n EDM hype achtig iemand zou zijn zoals de groep LFMAO dat in de beginjaren van dit decennium waren. Ik heb meteen op Spotify dit album aangeklikt en ben het gaan luisteren. Toen viel me op dat het helemaal niet zo EDM was maar eigenlijk meer R&B-pop.

Nu is dat (R&B) absoluut mijn genre niet en vind ik veel tracks van dit album gewoon niet mijn ding en zal ik er niet al te veel over zeggen simpelweg omdat ik er vrij onbekend mee ben maar de openingstrack vind ik heel gewaagd en de hele sfeer daarvan vind ik erg dope, dat geldt ook voor de "Escape From LA" track. Heel erg cool die '80s synth invloeden. "Faith" heeft ook zo'n coole 80's sfeer, deze track kun je ook met gemak in de synthwave hoek stoppen van producers die erg geïnspireerd zijn door de synthesizer muziek van de jaren '80.

'In Your Eyes' vind ik ook al zo'n prachtig nummer doordrenkt met die jaren '80 sfeer en sound, heel fijn die funky saxofoon ook.

En dan het nummer waardoor ik naar dit album ben gaan luisteren. Met stip het beste commerciële nummer wat ik afgelopen decennia heb gehoord. Het is dat je kan horen dat het een recente productie is door de hoge productiekwaliteit want anders had ik gezworen dat het een track uit midden/eind jaren 80 is. En dan één van de grote hits uit die tijd zeg maar, dan doe je écht iets heel goed! Ik vind het refrein supertof en héél kenmerkend, het blijft hangen. Die ophitsende synth geeft het een lekkere vibe mee en de kenmerkende drumcomputer geluiden die het ritme vormen. Echt wat een top track en instant klassieker!

The Weeknd heeft overduidelijk een groep goede producers om zich heen verzameld en door de jaren '80 nostalgie wat zijn hoogtijdagen viert waarbij de meeste mensen die toen jeugd waren zo ongeveer eind 30 en tegen de 50 lopen nu weet het de juiste snaar te raken. R&B is normaliter mijn genre niet maar ik vind de vele poppy synthwave tracks echt genieten dus wat dat betreft neem ik die R&B tracks voor lief. 4*

U.D.I. - Under da Influence (1995)

4,5
Wat een verrassing was dit voor mij. Het album beviel me zo goed dat ik hem direct in mijn top 10 heb gezet. (Ten koste van Artifacts - Between a Rock and a Hard Place)

Super gave producties en leuke MC's met dito rhymes. Ik vind het serieus heel moeilijk om maar 4 favoriete tracks te kiezen want ik vind haast elke track zeer goed. Wat een gave beats, is dit echt uit 1995!?

Dat ik slechts met nog 1 iemand op Musicmeter dit album ken verbaast me echt, zo ongekend!
Dit verdient veel meer aandacht van iedereen die hip-hop een warm hart toedraagt. Voor nu 4.5*