Ik heb er inmiddels al wat meer luisterbeurten opzitten en de hosannastemming blijft.

Mocht u nog niet met Mandolin Orange bekend zijn: het betreft hier een duo, en niet zomaar een paar, maar een echtpaar. En wat hen zo goed maakt is niet alleen de manier waarop ze elkaar aanvullen en het feit dat ze zo goed bij elkaar passen. Het mooie zit hem er immers ook in dat ze de wat moderne of elektrische sound niet schuwen en evenmin hun roots verloochenen. Juist de mix tussen de oude en moderne sound maakt het zo goed en uniek. Nummers als The Wolves en Lonely All the Time zijn op hun eigen manier prachtig. Eerstgenoemde zou volgens mij een doorgewinterde popluisteraar niet eens tegenstaan en laatstgenoemde nummer zou juist zomaar een cover kunnen zijn van een befaamde bluegrassgrootheid als Bill Monroe.

Het mooiste nummer, Suspended in Heaven, heb ik dan nog niet benoemd. Instant classic, zoals ze dat in het Engels zo mooi noemen. Ik denk niet dat er de eerst komende tijd zo’n mooi nummer zal worden uitgebracht, laat staan dat er dit jaar nog iemand in de buurt komt van de schoonheid van dit gehele album!

In YouTube-filmpjes waarin hij als 'man met zijn gitaar' zijn liedjes laat horen kan ik hem altijd wel waarderen, maar zodra deze Music Man, die vol overtuiging zingt over 'keeping it Plain and Simple', een van de vele Nashville-studio's intrekt gaat-ie mijns inziens iets te veel mee in de mainstream sound en productie. Jammer, want hij heeft een aantal aardige songs, maar laat deze te doorsnee klinken om zich echt te onderscheiden van zijn 'medestadsbewoners'. Old Home Place, bijvoorbeeld, zou mij veel beter bevallen met een (nog) puurder bluegrassgeluid en zo hadden eigenlijk diverse andere nummers van mij wat anders opgenomen mogen worden, want hij klinkt gewoon te nieuwerwets voor iemand die zijn klassiekers kent en (volgens YouTube) zijn ei het best kwijt lijkt te kunnen binnen de 'old school-afdeling' van de country.