Erg mooi albumpje waar Ilse DeLange en Waylon al een tijdje mee bezig waren, maar waarvoor ze het Eurovisie Songfestival volgens mij toch wel erg goed hebben kunnen gebruiken. Ik vraag me namelijk af of dit album anders wel een succes was geworden. Hoe dan ook, het album is er nu, en het is een genot om naar te luisteren.

Zowel de samenzang, in nummers als Calm After the Storm, Still Loving After You en Time Has No Mercy, als de (meer) individueel uitgevoerde nummers klinken erg goed. Voorbeelden van die laatste zijn bijvoorbeeld het geweldig mooie Where Do I Go With Me, waarin Waylon zijn naam op een prachtige manier eer aandoet, en het even bijzondere Love Goes On, waarvan ik uit de ‘Making Of’-documentaire begrepen heb dat het DeLange's eerste volledig zelfgeschreven nummer is.

En zo staan er op The Common Linnets eigenlijk alleen maar mooie nummers. Ik vond het persoonlijk in elk geval een erg geslaagd album en hoop dat ze de komende jaren op dezelfde voet verder zullen gaan (of dat nu samen is of individueel) want dit klinkt toch eigenlijk te mooi om het bij een album te laten.

Beetje southern rock à la Blackberry Smoke, maar dan hier en daar nét even wat meer country. Dit album bevat covers van Black Sabbath, The Allman Brothers, Tom Petty, Townes van Zandt, Merle Haggard & Wayne Mills maar de nummers hebben over het algemeen een mooie (nieuwe) eigen sound (gekregen). Eentje die me zeer kan bekoren.

Er zijn niet echt artiesten waarvan ik elk liedje dat ze ooit uitbrachten van voor naar achter mee kan zingen, waarbij elke eerste noot die ik hoor genoeg is om de titel van het nummer te raden en waarom ik alles aan de kant leg om een nieuw album of nummer te beluisteren zodra het de wereld wordt ingeslingerd. Maar toch, als er een band is die bij een dergelijke status in de buurt komt en zich wat mij betreft van een hoop minder interessante artiesten weet te onderscheiden, dan is het wel het zelden teleurstellende Turnpike Troubadours.

Iets meer dan een week geleden was in Stillwater, Oklahoma vrijwel vanuit het niets een billboard zichtbaar waarop werd aangekondigd dat de band met iets nieuws zou komen. 'The Price of Admission', viel er op het bord te lezen en de geruchtenmolen kwam op gang, met alle tot speculaties leidende gevolgen van dien. Eerder had de band te maken gehad met muziek die voor de releasedatum gelekt werd via TouchTunes en als knipoog was daar nu ook een nummer genaamd 'Be Here' te bespeuren. Maar goed, er kwam meer, een heel album dus, en daar lieten ze geen gras over groeien. Fysieke uitgaven werden voorlopig nog niet aangekondigd, maar begin deze week was het nieuwe album alvast in digitale vorm te bestellen en op te slaan in verschillende streamingdiensten, waarna het publiek maken van de zogenaamde tracklist ook niet al te lang meer op zich liet wachten.

Gisteren was 'The Price of Admission' voor het eerst in zijn geheel te beluisteren. De eerste klanken die tijdens het fietstochtje naar mijn werkadres via mijn oordopjes bij me binnenkwamen waren meteen vertrouwd. Dit heeft de potentie zich als een tijdloze herinnering in mijn geheugen te nestelen, dacht ik bij mezelf; dit kunnen zomaar nummers zijn die ik binnenkort van voor naar achter mee zou kunnen zingen en waarvan elke noot me bekend in de oren zou kunnen gaan klinken na verloop van tijd.

Muzikaal gezien is het zoals het in hun beste dagen geweest is. Vooral Kyle Nix (viool) en Hank Early (steelgitaar) brengen het album dankzij hun nadrukkelijke aanwezigheid naar grote hoogten. Sowieso is geen van de bandleden onnodig achtergrondfigurant en spelen ze allen een belangrijke rol in de productie van het zo mooie, herkenbare totaalgeluid. De vorige keer was niet iedereen te spreken over de manier waarop Jennings een en ander productietechnisch had aangepakt en was met name het vioolgeluid volgens velen te ver naar de achtergrond verdrongen. Bewust heb ik het niet ondervonden, maar ik kan me zo voorstellen dat de onwennigheid tussen de band en nieuwe producer er ook voor gezorgd hebben dat 'A Cat in the Rain' voor mij nét niet helemaal dat kleine beetje extra had waar je normaal gezien op hoopt. Dat beetje extra voel ik dit keer wel.

Met name voor Felker geldt dat hij het schrijven van rake teksten nog lang niet lijkt te zijn verleerd. Nummers als 'On the Red River' ("We learned pain was the price of admission and you're never done paying it down"), 'Be Here' ("At the risk of sounding cavalier, my head and heart and conscience clear, I pray deliverance from fear - the only thing I need now") en 'Heaven Passing Through' ("Hold on to the moment like it's heaven passing through") spreken boekdelen en zijn daarmee nieuwe getuigenissen van het feit dat er geen band is die in de buurt komt van de status die Turnpike Troubadours het afgelopen decennium heeft weten op te eisen.

Er zijn wat hun uitgaven betreft twee albums die de rest van het oeuvre overstijgen. Dat zijn 'Diamonds & Gasoline', uit 2010 en het uit 2012 afkomstige 'Goodbye Normal Street'. Als je het mij vraagt staat de rest van hun muziek daar qua genietbaarheid niet al te ver onder en dit nieuwe album doet voor die fantastische rest op haar beurt weer niets onder. Sterker nog, voorlopig ben ik geneigd deze plaat bij het illustere tweetal te voegen, al zal de tijd moeten leren of dat uiteindelijk gerechtvaardigd zou zijn. Dat ik het nooit als hun slechtste album zal gaan beschouwen, staat voor mij echter al overduidelijk buiten kijf.

Nu zou ik mezelf dierenvriend noch dierenhater willen noemen, maar het drietal dat op de voorkant van de bij deze plaat horende albumhoes prijkt, mag er zeker wezen. De beesten zijn met hun majestueuze voorkomen in elk geval representatief voor wat dit album herbergt, want na een geslaagd opstapje waarmee ze weer opkrabbelden na hun aanvankelijke opheffing, zijn de Turnpike Troubadours weer helemaal hun majestueuze zelf en daarmee definitief terug van weggeweest. En dat is, op zijn zachtst gezegd, een aangename vaststelling.

Niets is zo fijn als een album waarnaar je al maanden uitkijkt dat aan alle verwachtingen voldoet. Dit is het vierde album van The Turnpike Troubadours en omdat er nog geen van de vorige drie vernoemd was naar de band zelf leek het tijd om eens een self-titled album uit te brengen. Het is een uitstekend album geworden dat zeer representatief is voor wat inmiddels toch wel mijn favoriete band van het moment genoemd mag worden.

Op The Turnpike Troubadours staat country zoals dat door een band op het fijnst tot uitvoering kan worden gebracht. Van begin tot het eind waan je je tussen heerlijke fiddleklanken en prachtig gitaarspel. Daarbij worden met name door Evan Felker teksten uit de mouw geschut die de ene keer geweldig pakkend zijn of kippenvel bezorgen en de andere keer heerlijk relativeren. Wat wel opvallend is, is dat "Fall out of Love", het beste nummer van het album, geschreven is door R. C. Edwards:

...

You bet your heart on a diamond,
and I played the clubs in spades.
We gambled and lost, guess we both paid the cost.
Look what a mess I have made.
Well, how did we fall out of love?

...

How do you fall out of love?
How could you lose such a thing?
You try and hang on to what's already gone,
but how does a person just change?
Well, how do you fall out of love?

...

Wat ook nog wel leuk en noemenswaardig is, is dat voormalig bandlid John Fullbright - die inmiddels in zijn eentje toch ook wel behoorlijk furore maakt - voor dit album meeschreef aan het nummer Time of Day (al kan dat natuurlijk al enkele jaren geleden zijn geweest). Nu wil ik het niet meteen een van de betere nummers van het album noemen, maar mooi dat ie ook op dit album nog een nummer heeft staan en er nog eens met Evan Felker voor is gaan zitten. Felker zie ik overigens ook nog wel eens een singer-songwriterplaat van jewelste uitbrengen in de toekomst, want in deze band laat ie wel erg veel moois horen.

Met twee heropnames (Easton & Main en Bossier City) en een cover (Doreen) bevat dit album 9 nieuwe nummers en elk van die negen steekt uitzonderlijk goed in elkaar. Zowel tekstueel als melodieus is het niveau bijzonder hoog en na drie keer zing of neurie je de nummers al met gemak mee. Nu lees ik hier en daar wel eens iets over eindejaarslijstjes en dat een album daarvoor nogal eens voer voor wil wezen, maar dit album is toch wel een delicatesse voor het lijstje dat ik aan het eind van dit jaar zal opstellen.