Heeft die man zo'n geweldig prachtig breed oeuvre en dan kom je aanzetten met 'You Show Me Yours and I'll Show You Mine'. Mooi nummer hoor, maar volgens mij nooit door Waylon uitgebracht. Verder wel een leuke plaat trouwens. De perspectiefwisseling in de lyrics (man->vrouw) komt de ene keer mooier uit dan de andere, maar al met al is het altijd goed om een paar Waylon-klassiekers te horen. Gewoon een leuke sessie.

Heb 'm inmiddels een paar keer vaker beluisterd en het zijn inderdaad stuk voor stuk hele aardige uitvoeringen, waarbij de artiesten vooral (zoals verwacht) erg hun eigen stijl laten doorklinken (dat geldt tenminste voor de artiesten waarmee ik goed bekend ben—en dat is het merendeel in dit geval). Zelfs de cover waar ik het meest 'bang' voor was, is me enorm meegevallen, want om de unieke en tijdloze klassieker Seminole Wind eer aan te doen is nog niet zo makkelijk. Het album doet gewoon wat het moet doen en had geen betere reclame kunnen zijn voor Andersons repertoire.

Voor de geïnteresseerden: Opry Live - John Anderson with guests...

Mooi album, waarbij ik de zogenaamde metamoderne sound die (gelukkig slechts) hier en daar valt te bespeuren eigenlijk alleen maar storend vond. Een nummer als Long White Line sterft daardoor bijvoorbeeld nou niet bepaald in schoonheid als je het mij vraagt, en ook It Ain't The Light vind ik wat misplaatst. Nee, dit album moet het voor mij hebben van Simpsons fijne stem en het old school country sfeertje dat er tussen de korte (persoonlijke) irritatiemomenten inhangt. Doet vooral erg aan Waylon Jennings denken, zowel wat zijn stem als sommige songs betreft.

Fantastisch conceptalbum. Niet liedje voor liedje, maar een lange ballade met verschillende accenten. Muzikaal allicht weinig vernieuwend maar wat de vormgeving van het album betreft toch eigenlijk best vrij uniek. Dit inhoudelijk experimenteren is in ieder geval een onderscheidend aspect dat me veel meer aanspreekt dan zijn muzikaal 'vernieuwende' uitstapjes.