Wat een prachtplaat. Wat een stem. En heerlijk gitaarwerk, op de pittige nummers, alsof ik Neil Young's Crazy Horse, uit de tijd van Weld hoor. En dat Need a Ride, net als je denkt "nu weet ik het wel", komt dat orgel nog voor een ouderwets mooi einde zorgen. Pine is een geweldige afsluiter.

Ook hier zit de eerste luisterbeurt erop. De volgende keren ga ik op de bank liggen met 'n ogen dicht. Zo mooi minimalistisch. Dit moet je echt laten binnenkomen met verder niets om je heen. Leer ik eindelijk wat mediteren is. Vooral de lange nummers op cd 2 kunnen mij erg bekoren en doen me denken aan prachtig verstilde With all my love van No Deal, al weer 10 jaar geleden. Voorlopig 4 sterren.

Een gelegenheidsproject? Ik hoop dat het daar niet bij blijft. Als dit de eerste worp is, en de heren echt hun draai gaan vinden......je proeft gewoon dat er nog meer potentie in dit gezelschap zit, waardoor het een nog wat consistenter geheel wordt met een meer eigen geluid. Het klinkt prachtig, maar soms hoor je Steve Hackett (geen straf hoor), soms de bombast van Marillion, soms Pink Floyd, en mijn favoriete nummer Seventh Heaven is weer heerlijk bluesy. Veelbelovend!

Weer even wennen aan die hoge stem, maar als dat gelukt is luister je alweer naar prachtige melodieuze rock. Freakazoid is helemaal schitterend. Wat me opvalt bij heel veel SSPU nummers dat als het in de tweede deel van de song wat in dreigt te dutten er vaak een heel fraaie overgang is waardoor het nummer weer een lift krijgt. Genieten weer!

Toen ik de recensie Album van de Week (35): The War On Drugs - stories - 3voor12 - 3voor12.vpro.nl las leek me dit allemaal wat overdreven teksten. Maar nee, wat een geweldig album! En ja, dat het allemaal niet spannend en vernieuwend is, wat is er mis met een album waarmee je zo kunt chillen. Juist lekker die lange nummers. Het ene juweel na het andere. Het moet wel gek lopen als dit niet bovenaan mijn jaarlijst eindigt. Wat ben ik blij met mijn kaartjes voor het AFAS straks in november!