Ugh, wat een zoetigheid. De meeste liedjes vind ik behoorlijk slap. Daarmee bedoel ik vooral de rustige nummers. Ik voel ook steeds een irritatie opkomen wanneer ik Julia's hijgstemmetje hoor opkomen. Zo slecht vind ik de rustige nummers, zo verschrikkelijk MOOI de wat hardere (relatief dan). Black Crow vind ik een van de beste nummers van de laatste paar jaar. Een geniale, maar subtiele folk song met een duister kantje. Die lage gitaar in het begin... prachtig! Zo zijn er nog wel een paar die ik erg kan waarderen.

Af en toe slaat het album voor mij de plank mis, maar een aantal van de liedjes zijn gedenkwaardig. Niet helemaal mijn ding, maar toch wel twee super getalenteerde muzikanten die werkelijk fantastische melodieën weten te verzinnen.

Wauw nogal wat ophef rond mijn bericht. Het was wat stom dat ik het had over dat ze geen muzikale waardigheid hebben, dat is inderdaad overdreven. Verder betreffende hun live performance, ik zag ze op Pinkpop en ik vond het bah. Veel te glad. De Alex Turner van een aantal jaren geleden vind ik zelf veel leuker. Het nieuwe haar, zijn dandy-stijltje en het overdreven schudden met zijn heupen: t is allemaal niet mijn ding. Dit was inderdaad een festival optreden dat ik zag en als hun tour optredens naar men zeggen zo erg anders zijn dan hoe ik ze op Pinkpop zag, neem ik het terug wat ik zei over hun live performance. Verder was alles gemeend zonder veel overdrijving. Er was nogal commentaar van Linius dat ik niet goed onderbouwde. Inderdaad heb ik dat uit luiheid niet gedaan en dacht ik dat mensen het misschien wel een beetje zouden begrijpen. Oké, vooruit dan maar.

Het eerste nummer, Do I Wanna Know. Je zou de gitaar riff vet kunnen noemen, ik noem hem saai. Na een paar keer ben ik het liedje al zat en word ik al moe van de melodie. De drum met de bas zijn met elkaar, door bijna het hele album heen, te dik geproduceerd. In zijn geheel klinkt het minder interessant. De nummers zijn er niet op vooruitgegaan. Neem songs als When The Sun Goes Down, Perhaps Vampyres Is A Bit Strong, The View From The Afternoon. Er gebeurt zoveel meer spannends. Het eerdere werk klinkt minder verfijnd. Het was meer raggen en minder zwijmelen. Doordat het juist allemaal niet perfect klinkt, klinkt het perfect. De zanglijnen waren gewoon cool, nu zijn ze vaak voor de hand liggend en vooral bedoelt om mee te zingen voor het publiek.

Verder bevat het album naar men zeggen een film-noir sfeer. Zit wat in, hier en daar hebben de nummers wat van dat oude Amerikaanse gevoel. Wat ik bedoel is dat de nummers qua inhoud al sfeerloos zijn. Als je naar R U Mine luistert bijvoorbeeld, hoor ik alleen maar een aardig rock liedje. Vergeleken met nummers uit hun oudere werk, zoals Brianstorm, I Bet You L G A T D, Still Take You Home, noem maar op, klinkt het veel te dik. Niet als de Arctic Monkeys die ik ken en die ik waardeer voor hun ruige, impulsieve aard.

No. 1 Party Anthem is qua songstructuur erg, erg cliché. Bij Mad Sounds val ik al helemaal in slaap. Een liedje als Riot Van klinkt naïever en minder gepolijst. Leuker en verrassender.

Daarnaast zingt Alex Turner tegenwoordig nog gladder. De achtergrondzang hier en daar vind ik ook niets toevoegen. Of laat ik het zo zeggen, ik vind het gewoon flauw klinken. Vooral op Why'd You Only Call Me When You're High? Verder klinken nummers als Snap Out Of It en Arabella strakker, mooier en gepolijster. Ik zie dit als een nadeel, omdat ik het oude werk juist waardeerde om zijn ongepolijste geluid en nonchalante uitstraling.

De achtergrondzang bij Knee Socks klinkt veel te veel als dat bij een of ander flauw popnummer. De swing is erin, de rock eruit. Het tempo ligt te laag. Arctic Monkeys zijn beter in het spelen van snelle nummers, zoals Brianstorm, From The Ritz To The Rubble, etc. Bij deze snelle nummers komt de stem van Alex Turner naar mijn mening ook beter tot zijn recht. Niet wanneer hij met zijn zo'n hoog stemmetje staat te jammeren op I Want It All.

Al bij al zie ik in dat AM inderdaad niet helemaal sfeerloos is. De sfeer die er in zit klinkt echter wel suf en minder rock of minder donker zoals op Humbug. Ik moet trouwens zeggen dat ik het snap dat mensen AM kunnen waarderen. Alex Turner blijft goede rocknummers schrijven en zijn teksten zijn nog steeds slim en pakkend. Als ik het album als een debuut van een bepaalde artiest zou horen, zou ik het waarschijnlijk makkelijker kunnen aanhoren allemaal. Ik kan alleen niet naar deze muziek luisteren zonder te denken aan hoe vet ik die eerste albums wel niet vond. Ik walg van de nieuwe muziek, het is niet aan mij bestemd. En als ik ze live zie, word ik treurig en misselijk van nostalgie.

Nog steeds goed, maar stukken minder sterk dan hun vorige dat zo geweldig was. Lekkere liedjes staan hierop, maar lang kan ik er niet meer naar luisteren. Daarvoor zit er te weinig spanning in. Doe maar op een festival, maar ik kan hem niet vaak luisteren.

Geniaal stampwerk, prachtig en hard maar ook magisch. Als je ooit nog de kans hebt om live te zien: doen zou ik zeggen. Een geniale band. Beste album van de heren tot nu toe.

Heel erg mooi. Juist de 2de kant is prachtig. Heerlijk voor in de ochtend. Er zitten een aantal geweldige melodieën tussen op deze plaat, plus een prachtige, slaperige sfeer.

Villagers is een geweldige band. Dit album raakt me minder dan het vorige. Het mooie aan Becoming A Jackal was de balans tussen indie en donkere, experimentele folk. Deze plaat klinkt saaier en mist sfeer. De liedjes zijn best aardig, maar er staan ook een paar slappe op. Iets als Nothing Arrived spreekt me toch echt minder aan dan een nummer als Pieces op het eerste album. Awayland mist sterke nummers en diepgang en blijft hangen op veel saaie melodieën. Er staan nog steeds een paar hele sterke dingen op, zoals In a Newfound Land of The Waves, maar vind het toch beetje tegenvallen.