menu

Hier kun je zien welke berichten Melodic Fool als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)

2,5
Slaapverwekkende plaat met nietszeggende nummers. Ze klinken mooi, maar zijn veel te veel van hetzelfde en dan met name het tempo.
Het album in zijn geheel geeft mij verveling, ondanks de typische inkleuring van intrumenten, geluiden en natuurlijk de stem.
Na de domme intro krijgen we, nog een intro. Dan de 3 beste nummers die vrij aardig zijn (vooral Left Hand Free is leuk, eens wat anders!) en dan is het voor mij afgelopen. Een waardeloos intermezzo, een traag nummer, het onverzadigende Hunger Of The Pine (met de overbodige Cyrus-sample, zogenaamd "artistiek" misschien? eerder voor aandacht denk ik), weer zo'n traag nummer die opzich wel mooi is, een aardig nummer, een traag nummer, een traag nummer, en een "outro" (waardeloos). Ohja en de hidden track is meer van hetzelfde: oa. traag dus en daar ga ik niet 10 minuten op wachten.
Ondanks dat het album wel klinkt als geheel (een overkoepelende traagheid) komen de 51 minuten richtingloos over. Wat wil Alt-J in vredensnaam? Het debuut was indrukwekkend, daar had elk nummer en elk intermezzo een eigen kracht en sound. Dat doe je niet na. Maar het lijkt alsof ze alleen het idee "geen An Awesome Wave maken" in hun hoofd hebben gehad en gewoon verder zijn gegaan.
Behalve dan in Nara te zijn geweest? Kennelijk was het daar niet erg boeiend, want het lijkt alsof ze vooral willen dat je in hun slaapverwekkende hypnose komt. Niks voor mij, ik wil meer diepgang en variatie dan dit. De zogenaamde doordachte teksten enzo die er schijnen te zijn gaan deze plaat niet redden.
Jammer, een gemiste kans als 'moeilijke tweede'.

De enige indruk die This Is All Yours op mij achterlaat is: Kom vooral niet naar Nara en ga wat doen met je leven.

Barry White - Can't Get Enough (1974)

4,5
Dit album hoort altijd bij mijn favoriete soulplaten.
Vooral I Can't Believe You Love Me inderdaad, blijft steengoed.
Zwaar onderschat album van een onderschatte artiest, niet meer geëvenaard door de maestro denk ik, hoewel er nog veel meer moois is uitgebracht.
Blijft bijzonder dat deze man überhaupt en zonder al teveel theoretische kennis iedere melodie en geluidje bedacht had, aan de muzikanten kon overbrengen en het ook nog zo kon produceren. Gelukkig ook besloten om zelf te zingen, iets waar hij in eerste instantie niet zo zeker over was. Die loodzware stem maakt het helemaal af.

Ik snap nooit waarom zijn euvre door zoveel mensen als te kitsch wordt beschouwd; dit is geweldig! Zijn latere hits zijn meer karikaturen van eerder werk, maar die seventies albums... Smooth, musical, groovy & sexy, baby

Cory Henry - Operation Funk (2022)

4,0
Erg verbaasd toen ik voor het eerst het solowerk van Cory Henry leerde kennen, zeker met zijn werk voor Snarky Puppy in het achterhoofd - Ik was blij verbaasd dat deze vent blijkbaar dus ook dikke vette funk uit zijn mouwen kan schudden!
Meer dan aardig.
Maar live.... Live komt dit pas écht goed uit de verf!
Dan laat de funky soul zich pas echt zien in het moment - met zijn band erbij. Connecties heeft ie wel en dat blijkt: tijdens zijn laatste uitverkochte show in de Victorie Alkmaar zat het vol met jams waarbij iedereen de ruimte kreeg zijn ding te doen en iedereen luisterde naar elkaar, om vervolgens weer terug te keren naar de thema van het nummer, of gewoon niet. Meer dan onverwacht genoten, en met die helluva funky night as experience, luister ik dit album opnieuw anders maar nog veel beter dan ik het in eerste instantie vond.

Uit vers optimisme van het live-funk-epische-nachtwerk gestookt naar vier sterren - evt tot zolang het duurt. Want voorheen vond k dit album slightly above average. Dus weet niet wat slechts de tijdelijke nabeleving is. Ik kan sowieso de live-tours aanraden en hoop dat hij in de studio ook dieper ingaat op de funk, meer de psychedelische jamtour, dat kan hij makkelijk aan en zijn huidige liveband ook.
We will C

David Gilmour - David Gilmour (1978)

3,5
Deze gister op 2ehands vinyl aangeschaft, maar ik had niet verwacht dat het zo'n heerlijke plaat zou zijn !
goeie lekkere laidback rockmuziek, met die fantastische gitaar en stem van David Gilmour.

Je moet nu dus geen diepe teksten verwachten of ingewikkelde progressieve muziek, maar gewoon die herkenbare Gilmoursound in topvorm. Waar dat elders vaak kitscherig of gewoon saai kan uitpakken, vind ik zijn songwriting hier geslaagd.
Het geeft aan dat hij het dus wel kan, componeren. Zonder anderen als Waters of ...zijn vrouw.

Er wordt hier natuurlijk weer onvermijdelijk veel vergelijken met Pink Floyd, en dat is zonde. Want er gaat natuurlijk niets boven die band. En dat was dan ook een band, dit is een soloalbum.
Maar het doet zeker wel wat aan Floyd denken (de 'Gilmoursound' heeft dan ook een groot aandeel gehad), en dat vind ik positief. Als je het dan toch zo nodig moet vergelijken; dan is dit als geheel gewoon véél beter dan alles wat er na The Wall kwam. En deze zou ik ook eerder opzetten dan die indrukwekkende maar lange 80 minuten van The Wall zelf.

Jammer dat zijn aandeel in de laatste twee albums van die geweldige band teveel overheerst en vaak resulteert in slappe thee (waar ik alsnog wel van kan drinken op zijn tijd).

Maar weer terug: There's No Way Out of Here, Cry from the Street, Raise My Rent en No Way zijn top! en de rest is gewoon fijn

Smashing Pumpkins - Zeitgeist (2007)

3,5
Vanwege de heftige kritiek heb ik deze plaat altijd een beetje vermeden.
Maar omdat de laatste twee platen mij zo ontzettend teleurstellen (en ik de kans klein acht dat de volgende wél boeiend wordt), ben ik nu pas deze eindelijk echt gaan draaien.

Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk best een goede plaat vind, ja!
Ja natuurlijk is het niet meer de nineties. Voor mij maakt dat niet zóveel uit qua nostalgische gevoelens, want qua geestelijke capaciteit was ik toen toch nog lang niet in staat deze muziek nuttig te beluisteren. Destijds was ik vanwege mijn leeftijd tenslotte toch nog lang achterlijk en dwaas . Dwaas ben ik gebleven en desondanks dat feit, heeft deze band vele jaren later een speciaal plekje in mijn hart veroverd en beschouw ik twee platen van hen als een van mijn favoriete albums. Je mag raden welke albums, maar dat lijkt me een beetje retorisch.
Ik heb overigens wel nostalgische gevoelens bij deze band, maar anders: Tarantula was ironisch genoeg het eerste nummer van deze band die ik ooit hoorde. Ik zag het op MTV destijds en wilde meer.
Deondanks dat, de oudere platen verzadigden mij op uitzonderlijke wijze en aan deze kwam ik nooit toe.

Hoe dan ook. Dit is toch gewoon een lekkere manse venijnige straight forward rockplaat? Wat is het probleem? Veel dynamiek zit er niet in nee, dat is wel waar ze in het verleden juist zo goed in waren ja. Maar ik moet zeggen dat ik het op deze manier echt niet verkeerd vind. Integendeel. Daar waar op Machina(s) mij de nummers vaak tegenstaan, vanwege de graflelijke productie en de, ik weet niet, de leegheid, een geforceerd gevoel; vind ik dat hier wel gelukt.
Tekstueel is het allemaal een beetje overdreven; Billyboy was natuurlijk altijd al een emotionele halve gothic (dat bevalt me wel), maar ook een dicatator. Hier hoor je vooral dat laatste. Hij was danwel altijd de drijvende kracht achter de band, of de rest dat nu wilde of niet (al beweert hijzelf dat dat was omdat zij lui waren). Dit maal heeft hij echter niet bepaald zo'n boodschap zoals op voorgaande albums, ik hoor vooral alleen nog maar grootspraak.

"It's lonely at the top." Tsja; hoe zou dat nou komen.

Nou dan toch, deze felheid heb ik liever dan al dat zogenaamde gelul op die Machina's hoor.

Op de een of andere manier werkt het wel voor mij. Als ik behoefte heb om even weggeblazen te worden met arrogante rock, dan is dit bij mij misschien wel hun meest effectieve plaat als geheel.

Dat deze plaat destijds kut aankwam was meer de context misschien; hij had allerlei uitspraken over de jaren 2000 en elektronische muziek, en wilde zogenaamd om die reden eigenhandig de stekker eruit trekken. Bladiebladiebla. Tsja, dan is 'terugkomen' met de helft van de band, maar twee keer zoveel bombarie, vooral een grote teleurstelling als je dan deze plaat oplevert. Dat snap ik ook wel.
In de jaren daarna tot nu, is echter veelvoudig gebleken dat het simpelweg eigenlijk gewoon een wispelturig mannetje is die Corgan, en helemaal niet weet wat 'ie wil en gewoon graag grote uitspraken doet en dat soms muzikaal ook weet te doen. En als je het in die context zet dan hebben we mazzel dat die eerste drie platen überhaupt zo van de grond zijn gekomen.

James Iha & D'arcy zijn awesome, maar vooral voor het idee want op de studioplaten was het immers evengoed vooral Billy wat je hoorde. Heb hen er wel liever bij hoor, daar niet van. Maar ik betwijfel altijd hoe groot hun impact werkelijk was jammer genoeg.

Het goede nieuws is dat Jimmy Chamberlin hier overduidelijk weer van de partij was, en hoe. Hij drumt hier misschien wel beter dan hij ooit heeft gedaan.
De rest van de surrogaatband doet het ja prima.
De gitaarsolo's en riffs zijn vrij geslaagd. Geen gelul, lekker raggen met die bekende gitaareffecten. Nice.

Ik vind het een bovendemiddelde (pop-)rockplaat. De eerste helft vind ik best wel goed, de tweede helft wel een stuk minder.
7 Shades Of Black, Tarantula, Starz, en in mindere mate: Bleeding the Orchid & United States - maar vooral de machtige opener Doomsday Clock zijn favorieten.
De afsluiter is waardeloos, een gedrocht wil ik het nog niet noemen; al scheelt het niet veel: Wellicht in de toekomst dus.

3,5* voor nu misschien wordt t meer.

Ondertussen zal ik bidden voor het opkomende 'CYR', dat het geen bagger wordt. Zo wel dan wordt het toch echt tijd om ermee te nokken hoor. Ik zeg het niet graag, maar je moet ergens een grens stellen, Jezus. Het houdt een keer op.

Los van Oceania oké, Oceania was wel vrij awesome

Spinvis - 7.6.9.6. (2020)

4,5
Inmiddels is Spinvis uitegroeid tot één van mijn favoriete artiesten die in het Nederlands 'zingt'.
Ik keek dan ook erg uit naar deze plaat. Al viel het op het eerste gehoor best wel tegen..
Even kwam het op mij over of de fanboys op deze website meteen in bias de volle mep gaven wat tot het gemiddelde leidde. Ik beschouw mij wellicht ook als fanboy dus, maar zulk stemgedrag heb ik een hekel aan. Zelfde geldt voor snelle haatstemmen. Beiden is kortzichtig voor zo'n artiest.
Toch was ikzelf ook even kortzichtig: Ik miste die typische originaliteit in de muziek, de directheid en vooral de gekte van hem in deze nummers.

Tot ik het nog eens aandachtig luisterde met oordopjes in op de fiets.

En ik begrijp het bijna.
De schoonheid van deze plaat zit in de details. In de instrumentatie, in de prachtige akkoordenschema's en, als je ervan houdt; in die teksten natuurlijk. Dat laatste is voor mij op deze plaat weer goed te volgen, wat ik liever heb dan zijn teksten in de stijl van zijn eerste twee albums (hoewel ik dat inmiddels ook kan waarderen en cool vind).

geef nou maar toe
je bent hier verdwaald
de droom is nog altijd mooi
maar allang achterhaald


Maar meer dan ooit vind ik juist de muziek op deze plaat zo verschrikkelijk mooi.
All in all, beschouw ik deze plaat nu als zijn meest consistente album en misschien wel zijn 'mooiste' - whatever that means en zijn toegankelijkste, zonder afgezaagd te zijn.
Ja nu ben ik overtuigd. Maar favorieten kan ik inmiddels niet meer kiezen.

En dan te bedenken dat Oom Spinvis vrijwel de hele plaat weer eens als vanouds thuis zelf in elkaar heeft gezet.
Mad Respect.

Tame Impala - Live Versions (2014)

4,0
Ben blij dat ik deze heb meegepikt op groen vinyl bij Record Store Day gisteren, want wat een geweldige live plaat van deze geweldige band!
Retestrak, goed gespeeld en ruimte voor improvisatie (sommige versies van ruim 7 minuten!) inclusief trippende gitaarwalmen (a la early pink floyd) en zweverige synths, dat in zeer goede kwaliteit opgenomen en met stereo diepte.
Ik ben meestal niet zo van de livealbums, maar de nummers zijn ontzettend goed uitgevoerd en de zwaar relaxte live vibe komt heel goed over. Het vliegt uit je speakers alsof je erbij bent.
De eerstvolgende keer dat ze naar nederland komen wil ik hen sowieso live meemaken!

Oh en in tegenstelling tot wat internet beweert op de vroege tracklists (dat het een 8-track EP is), het is gewoon een volledige plaat van +/- 40 minuten, tracklist correctie heb ik al aangevraagd.