menu

Hier kun je zien welke berichten Melodic Fool als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)

3,0
Slaapverwekkende plaat met nietszeggende nummers. Ze klinken mooi, maar zijn veel te veel van hetzelfde en dan met name het tempo.
Het album in zijn geheel geeft mij verveling, ondanks de typische inkleuring van intrumenten, geluiden en natuurlijk de stem.
Na de domme intro krijgen we, nog een intro. Dan de 3 beste nummers die vrij aardig zijn (vooral Left Hand Free is leuk, eens wat anders!) en dan is het voor mij afgelopen. Een waardeloos intermezzo, een traag nummer, het onverzadigende Hunger Of The Pine (met de overbodige Cyrus-sample, zogenaamd "artistiek" misschien? eerder voor aandacht denk ik), weer zo'n traag nummer die opzich wel mooi is, een aardig nummer, een traag nummer, een traag nummer, en een "outro" (waardeloos). Ohja en de hidden track is meer van hetzelfde: oa. traag dus en daar ga ik niet 10 minuten op wachten.
Ondanks dat het album wel klinkt als geheel (een overkoepelende traagheid) komen de 51 minuten richtingloos over. Wat wil Alt-J in vredensnaam? Het debuut was indrukwekkend, daar had elk nummer en elk intermezzo een eigen kracht en sound. Dat doe je niet na. Maar het lijkt alsof ze alleen het idee "geen An Awesome Wave maken" in hun hoofd hebben gehad en gewoon verder zijn gegaan.
Behalve dan in Nara te zijn geweest? Kennelijk was het daar niet erg boeiend, want het lijkt alsof ze vooral willen dat je in hun slaapverwekkende hypnose komt. Niks voor mij, ik wil meer diepgang en variatie dan dit. De zogenaamde doordachte teksten enzo die er schijnen te zijn gaan deze plaat niet redden.
Jammer, een gemiste kans als 'moeilijke tweede'.

De enige indruk die This Is All Yours op mij achterlaat is: Kom vooral niet naar Nara en ga wat doen met je leven.

Arctic Monkeys - AM (2013)

3,5
Tegenvaller, ik keek er erg naar uit. Niet slecht maar gewoon te mainstream klinkend.
Het lijkt een beetje alsof de gladdere productie met koortjes geluidjes en mooiboy-zang de nummers moeten dragen. Veel toeters en bellen (voor de monkeys' doen dan) maar weinig ráke klappen, ik krijg teveel het gevoel van "leuk maar net niet".
De muziek klinkt daarnaast een beetje herhalend en eentonig (veel dezelfde akkoorden gebruikt), zelfs Alex Turner zingt voor het eerst steeds hetzelfde en daarom saai. Ook wilt hij zich duidelijk over laten komen als een baas.
Maar de harmonieën zijn bruut en ook daar wordt je mee doodgegooid. - Als dieptepunt dat achterlijke zinnetje bij de climax in Knee Socks, dat past er écht niet bij .

En vooral, ik mis de epische riffs! WAAR zijn de riffs!?!
(natuurlijk RU mine uitgesloten)

Het is niet boeiend genoeg, ookal doen ze erg hun best. - Dat is het.
Ze doen gewoon iets té veel hun best, en dat gaat ten koste van de rest.
Jammer maar erg is het ook weer niet, ik ben namelijk een bewonderaar van de apen.
En voor hen is de minste plaat van de AM nog altijd tien keer beter dan één van de gemiddelde band!

Aap-waardige nummers: het openings-duo, one for the road, arabella, fireside, en knee socks (behalve dus dat zinnetje hè )

Broken Bells - After the Disco (2014)

3,0
Dit album is echt minder dan de voorganger (zo'n diamant is ook moeilijk te verslaan, maar toch: het is een superduo).
Op dat album had elk nummer zijn eigen karakter, daarin konden ze ook nog zorgvuldig ontpoppen tot iets moois met een andere wending. Dat is hier niet meer zo.
Het is allemaal wat eentoniger en te voorspelbaar. Daardoor allemaal wat minder onderhoudend en zal het vast ook minder lang houdbaar zijn.
Maar wel een érg fijn album om naar te luisteren. Perfect geproduceerd, vaak leuke teksten, het plezier en zelfverzekerdheid spat er gewoon vanaf, dat is het wat het aanstekelijk maakt. Zo nu en dan zijn er zeer catchy momenten.
Maar na de eerste 4 heb je het beste alweer gehad. De rest is dan wel aardig, alleen het zijn dan vaak vooral de refreinen die niet verzadigend genoeg zijn. Een anticlimax is overdreven, maar die van Control, No Matter What You're Told en The Remains of Rock & Roll zijn gewoon ronduit irritant..

Ruim voldoende voor een 3,5

zet vervolgens maar weer even The High Road op..

David Gilmour - David Gilmour (1978)

4,0
Deze gister op 2ehands vinyl aangeschaft, maar ik had niet verwacht dat het zo'n heerlijke plaat zou zijn !
goeie lekkere laidback rockmuziek, met die fantastische gitaar en stem van David Gilmour.

Je moet nu dus geen diepe teksten verwachten of ingewikkelde progressieve muziek, maar gewoon die herkenbare Gilmoursound in topvorm. Waar dat elders vaak kitscherig of gewoon saai kan uitpakken, vind ik zijn songwriting hier geslaagd.
Het geeft aan dat hij het dus wel kan, componeren. Zonder anderen als Waters of ...zijn vrouw.

Er wordt hier natuurlijk weer onvermijdelijk veel vergelijken met Pink Floyd, en dat is zonde. Want er gaat natuurlijk niets boven die band. En dat was dan ook een band, dit is een soloalbum.
Maar het doet zeker wel wat aan Floyd denken (de 'Gilmoursound' heeft dan ook een groot aandeel gehad), en dat vind ik positief. Als je het dan toch zo nodig moet vergelijken; dan is dit als geheel gewoon véél beter dan alles wat er na The Wall kwam. En deze zou ik ook eerder opzetten dan die indrukwekkende maar lange 80 minuten van The Wall zelf.

Jammer dat zijn aandeel in de laatste twee albums van die geweldige band teveel overheerst en vaak resulteert in slappe thee (waar ik alsnog wel van kan drinken op zijn tijd).

Maar weer terug: There's No Way Out of Here, Cry from the Street, Raise My Rent en No Way zijn top! en de rest is gewoon fijn

Foster the People - Supermodel (2014)

3,0
Heb wat moeite met dit album. Ik mis inhoud en echte uitschieters, het is afstandelijk.
Het klinkt allemaal wel fijn en het is relaxed om aan te horen en is niets slecht.
Maar dat is niet genoeg, ik heb het gevoel dat ik dit album wel een snel zou kunnen gaan vergeten. Dat terwijl ik van Torches zo nu en dan nog steeds een paar luister.

Het begint goed, met een goede opener die je het idee geeft dat het een gruwelijke rit wordt. Ask Yourself is een prettig vervolg. Coming of Age vind ik niet zoveel aan, het refrein is echt te afgezaagd. Nevermind vind ik dan weer leuk, maar niet opzienbarend. Dan komt Pseudologia Fantastica, ik hou enorm van psychedelic geluiden en effecten maar dit is weer een gemiste kans. Best Friend is goed, dat vind ik het leukste nummer van de plaat, echt één in Fosterstyle. Met die lyrics en toch vrolijke muziek, recht in je gezicht. Leuk die blazers ook. Het had op de vorige plaat kunnen staan.
A Beginner’s Guide to Destroying the Moon is dan helaas weer zo'n 'aardig' nummer, wel met een poging tot een episch einde. Het klinkt zeer nice maar er had ook hier weer meer uitgehaald kunnen worden. Goats In Trees vind ik nietszeggend, dat verschillende stemmen kan'ie wel weer goed.
Truth vind ik het enige dat echt tegen hinderlijk aanzit. En dat komt vooral door die gare stemmen in het "refrein". Het past er niet bij en het klinkt achterlijk, die coupletten met die beats klinken compleet anders. Het is alsof er dan ineens een willekeurige figuur in de microfoon zit te roepen. Daarnaast is het onverstaanbaar. Wat overblijft is trouwens helaas ook niet meer dan een bij elkaar geraapt zooitje holle bombast. Het doet me denken aan de slechte van Empire of The Sun.
Fire Escape is een apart geval. Vreemde tekst, maar te begrijpen. Hoe het gezongen is, ingetogen met de gitaarbegeleiding is het mooie. Vooral dat "save yourself" met achtergrond koor en zachte geluidjes. Heel simpel maar het raakt me op de één of andere manier wel.

Dat is normaal de kracht van Foster The People: Veel verschillende stukjes, die heel goed in elkaar gezet en nét ff anders, met grappige, vreemde en doelmatige tekst en je hebt hele goede indiepop.
Maar dat is waar dit album bij tekort schiet. Het was oorspronkelijk ook de bedoeling om een minder poppy album uit te brengen, maar het 'analoge rockband' idee, hoor ik ook niet echt terug. Daarnaast is het 'reflecterende' verhaal van Mark Foster ook niet echt boeiend of goed te merken. Dus wat er dan over blijft is een beetje een tussenoplossing, niet zwart of wit maar grijs.

Ondanks dat het resultaat vrij afstandelijk is en er veel meer uit kon worden gehaald, is het wel een heel aangename plaat geworden en ook duizend keer beter dan wat er op de radio langskomt. Plus een mooie voorbode op de zomer. Een 3,5*

Muse - The 2nd Law (2012)

3,0
Niet echt een topalbum.. de experimenteerdrift kan ik waarderen, maar er wordt teveel geprobeerd met te weinig diepgang. Het lijkt wel alsof niet 1 nummer op een ander mag lijken, en ze dachten 'Hé laten we niet alleen het album volproppen met veel te veel stijlen, we gaan dat ook binnen nummers zelf doen. Plus wat dubstep hier en daar omdat dat nu cool is en eentje als preview doen voor de extra aandacht, dan denken ze vast dat we alles kunnen en dus briljant zijn!'

Naja een beetje een fail, ookal zitten er veel goede ideeën in en is de dubstep met echte instrumenten gespeelt geloof ik. Maar het is te veel en te glad tegelijk, en dat komt niet als vernieuwend over, maar als inspiratieloos.
Volgensmij weten ze zelf niet meer wat voor richting ze op moeten gaan, dat hebben ze met dit album goed weten te dekken.

vette nummers: madness, panic station, big freeze, supremacy

Tame Impala - Live Versions (2014)

4,5
Ben blij dat ik deze heb meegepikt op groen vinyl bij Record Store Day gisteren, want wat een geweldige live plaat van deze geweldige band!
Retestrak, goed gespeeld en ruimte voor improvisatie (sommige versies van ruim 7 minuten!) inclusief trippende gitaarwalmen (a la early pink floyd) en zweverige synths, dat in zeer goede kwaliteit opgenomen en met stereo diepte.
Ik ben meestal niet zo van de livealbums, maar de nummers zijn ontzettend goed uitgevoerd en de zwaar relaxte live vibe komt heel goed over. Het vliegt uit je speakers alsof je erbij bent.
De eerstvolgende keer dat ze naar nederland komen wil ik hen sowieso live meemaken!

Oh en in tegenstelling tot wat internet beweert op de vroege tracklists (dat het een 8-track EP is), het is gewoon een volledige plaat van +/- 40 minuten, tracklist correctie heb ik al aangevraagd.

Tiësto - A Town Called Paradise (2014)

2,0
Dit is afgezaagder dan ik had gehoopt. Het hele album bestaat uit echt dezelfde formules. Op ieder lied zit wel een overgang naar het refrein met zo'n vliegtuig-versnelling, na verloop van tijd gaat dat gewoon klinken als een ventilator of föhn. Net zo saai. Rocky is het lameste instrumentaal dat hij ooit op plaat heeft gezet.
Het luistert opzich wel erg relaxed weg moet ik zeggen. Red Lights, Echoes, Last Train (met Ladyhawke), Wasted, Lets Go, The Feeling en Close To Me zijn gewoon schijtlekkere nummers.
Zeer nice voor deze zomer, maar ga ik daarna ongetwijfeld vergeten.
De rest bestaat uit aftreksels van elkaar of is gewoon saai. Bonus tracks niet gehoord
Tiësto zelf noemt dit zijn persoonlijkste, beste en 'indierock influenced' album. Dan is hij lui geworden