alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)

Haha deze cover geeft ook mooi weer hoe interessant ze willen zijn. Ze schieten wat door met hun coole dingen en het klinkt helemaal nergens meer naar.
Alt-J cover Disclosure's Latch in the Live Lounge - YouTube

Oef, vrij beroerde cover inderdaad.

Dat is iets wat ik dus niet doe, of ik stream het hele album of gewoon helemaal niet meer, net als in dit geval. Vind de nummers naar het einde toe steeds minder interessant worden.

Slaapverwekkende plaat met nietszeggende nummers. Ze klinken mooi, maar zijn veel te veel van hetzelfde en dan met name het tempo.
Het album in zijn geheel geeft mij verveling, ondanks de typische inkleuring van intrumenten, geluiden en natuurlijk de stem.
Na de domme intro krijgen we, nog een intro. Dan de 3 beste nummers die vrij aardig zijn (vooral Left Hand Free is leuk, eens wat anders!) en dan is het voor mij afgelopen. Een waardeloos intermezzo, een traag nummer, het onverzadigende Hunger Of The Pine (met de overbodige Cyrus-sample, zogenaamd "artistiek" misschien? eerder voor aandacht denk ik), weer zo'n traag nummer die opzich wel mooi is, een aardig nummer, een traag nummer, een traag nummer, en een "outro" (waardeloos). Ohja en de hidden track is meer van hetzelfde: oa. traag dus en daar ga ik niet 10 minuten op wachten.
Ondanks dat het album wel klinkt als geheel (een overkoepelende traagheid) komen de 51 minuten richtingloos over. Wat wil Alt-J in vredensnaam? Het debuut was indrukwekkend, daar had elk nummer en elk intermezzo een eigen kracht en sound. Dat doe je niet na. Maar het lijkt alsof ze alleen het idee "geen An Awesome Wave maken" in hun hoofd hebben gehad en gewoon verder zijn gegaan.
Behalve dan in Nara te zijn geweest? Kennelijk was het daar niet erg boeiend, want het lijkt alsof ze vooral willen dat je in hun slaapverwekkende hypnose komt. Niks voor mij, ik wil meer diepgang en variatie dan dit. De zogenaamde doordachte teksten enzo die er schijnen te zijn gaan deze plaat niet redden.
Jammer, een gemiste kans als 'moeilijke tweede'.

De enige indruk die This Is All Yours op mij achterlaat is: Kom vooral niet naar Nara en ga wat doen met je leven.

Hè hè, eindelijk wat discussie. Mooi, ook mooi (voor mij persoonlijk) dat ik Every Other Freckle gewoon vaak moet, ja moet, horen en dat er nog steeds groei in het album zit.

Gelukkig heeft Bob Dylan de stelling van korreltje zout nooit meegekregen, want dan waren er aardig wat protestsongs gesneuveld. Je kan getriggert worden door de discussie tijdens de winter OS, je kan ook een volledige delegatie sturen namens Nederland, is ook een signaal. Doe mij die van Alt-J dan maar, hoe pretentieus en opportunistisch dan ook.

Verder boeit het totaal niet of ze wel of niet gerechtvaardigd pro homo songs schrijven; elke tolerante aandacht voor homoseksualiteit is welkom, zeker in een tijd waarin het voor mannen weer problematisch is om hand in hand in onze hoofdstad te lopen (ooit het grote voorbeeld in de wereld).

Oh ja, en die blokfluit irriteert me nog steeds mateloos, meer zelfs

Ja interessant is dit. Ik doe dit dus ook juist niet. Ik luister enkel het hele album. Ik heb soms wel eens nummers van een album die ik ontzettend goed vind, maar het hele album eromheen niks vind en dan luister ik dat specifieke nummer dus ook praktisch nooit.

Ik zie het album ook als een geheel en dat moet in het totale plaatje kloppen. Iets wat Alt-J met AAW overigens fantastisch was gelukt. Met dit album weet ik dat nog niet helemaal.

Ik vind het intro op zich wel grappig, maar ik hoef hem niet elke keer te horen. Na ongeveer 10 luisterbeurten springen voor mij Arrival in Nara en Nara er voor mij echt heel hoog bovenuit. Every Other Freckle (zonde van die overdreven vrolijke break halverwege het nummer overigens) en Left hand Free vind ik dan weer gewoon bovengemiddeld leuke popnummertjes.

Dit viertal aan nummers doen het hem bij mij voor voorlopig. Van Garden of England snap ik geen reet en had er voor mij echt uit gemogen. Alles daarna blijft bij mij nog niet echt hangen, maar misschien gaat het groeien.

Overigens vind ik het wel een bovengemiddelde plaat hoor, dus 3 en halve ster en dan kom ik dus ongeveer op een 7 uit. AAW staat volgens mij bij mij op een 5. Ook omdat Alt-J voor mij echt een doorbraak was.

Het intro kan me inmiddels wel iets meer bekoren, maar ik skip hem voor voorlopig vaker dan dat ik er mee begin. Het doet me wel een beetje denk aan het intro van Lonerism van Tame Impala, echter vind ik die van Lonerism zoveel vetter/beter.

Daar had ik de eerste keer echt zoiets van: 'Huh naar wat de fuck luister ik, klopt dit wel?' En bij de tweede keer dat ik het album opzette vond ik het gelijk moddervet omdat ik het toen snapte.

Komt overigens ook omdat het tweede nummer Endors Toi van Lonerism veel beter op het intro aansluit imo.

Saai overgewaardeerd indiebandje die super cool probeert te zijn en het waarschijnlijk voor heel veel mensen zijn. Dit album begint vervelend met dat verschrikkelijke, irritante intronummer en het album weet daarna bijna volledig underwhelming te blijven. 'Hunger of the Pines' is wel een leuk nummertje, maar daar vraag ik me ook steeds af waar de 'I'm a female rebel' Miley-sample in de context van het lied voor moet staan? Laat ik er maar niet te veel over nadenken.

Suf, suffer, sufst, Alt-J.

Dit soort teksten, heerlijk. Hoge bomen vangen veel wind, zo blijkt maar weer.

Met dit soort teksten proberen jong-volwassen mannetjes iets over zichzelf te zeggen. Niet over Alt-J.

Bijzondere uitspraken inderdaad. Wat nou precies 'hipstermuziek' is weet ik ook nog steeds niet, maar blijkbaar heeft dat meer met de bandnaam en de interessantdoenerij eromheen te maken, en dat zegt dus juist weer niets over de muziek. Ik kan er gewoon helemaal niets mee.

Ik heb ondertussen mijn stem met een halve ster verhoogt. This Is All Yours bouwt langzaam op naar een hoogtepunt, en is ook een heel verhalend album. Pusher is het enige nummer dat er van mij niet op had gehoeven, dat nummer valt naar mijn idee een beetje buiten de boot. Hoogtepunten zijn het prachtige Nara, The Gospel of John Hurt, Hunger of the Pine, Bloodflood Pt. II, Left Hand Free en Warm Foothills. Every Other Freckle hoort hier eigenlijk ook tussen, ongelofelijk hoe dat nummer is uitgegroeid van niemendalletje naar één van de beste nummers op dit album.

‘Toen we de sample van Miley Cyrus gebruikten, wísten we dat we het elk interview weer moesten gaan uitleggen. Maar het is heel simpel: er zat geen groots opgezet plan achter. We pielden er wat mee, en pasten het bijna per ongeluk in een liedje.’ Zijn bandlid Unger-Hamilton grijnst: ‘Dat had ook averechts kunnen werken. De puristen hadden erover kunnen vallen, maar we hebben vooralsnog geen paardenhoofden in ons bed gevonden en wachten nog op represailles van de smaakpolitie.’

Nu weet ik niet of ik jou als lid van de 'smaakpolitie' moet zien, maar denk er maar niet te veel over na inderdaad.

At your service! Dat hipsterige zie je overal terug in hun muziek:
- de irritante stem (kijk hem eens arty zijn),
- de pretentieuze quote van een dichter (waar de meesten natuurlijk nog nooit van hadden gehoord, hipster pur sang)
- het krampachtig experimenteel doen; alles mag als het maar nerdy is (een panfluit, why not?)
- "Nou, het kan ons niks schelen wat je van Miley Cyrus vindt, want we zijn zooo lekker tegendraads"
- de verschikkelijke opening (lees: we zijn heuse kunstenaars, we geven niet om jullie mening)
- het meermalen verwijzen naar Nara in de titels (doorzichtig gemik op 'conceptalbum')

Kortom, het komt allemaal bewust pretentieus over. Ik kan daarom totaal niet genieten van deze muziek.

ik vind vooral jou pretentieus overkomen.

Tjemig man, relax. Wat een epistel. Je zoekt er echt veel te veel achter en zegt zelfs dat je daarom niet van deze muziek kan genieten. Zo wordt het muziekleven wel wat zwaar.

Dit dus. Ik houd me totaal niet bezig met al die punten als ik naar dit album luister, gelukkig ook maar.

- Ja, want hij kan er ook heel veel aan doen dat zijn stem zo klinkt... Als ik ga zingen klink ik vermoedelijk nog een stuk irritanter, ben ik dan een hipster?

- Ik weet niet precies om welke dichter het gaat, maar je ziet toch wel dat dit puur is wat jij ervan maakt? Ik vermoed zelf dat ze het gewoon een erg mooi stukje vonden, en het vonden passen, en het daarom hebben gebruikt. Dat ze het hebben gebruikt om te pretenderen dat ze toffe obscure poëzie kennen ofzo, is puur jouw interpretatie.

- Krampachtig, ook hier weer, dat maak jij ervan. Ze vinden het gewoon tof om van alles uit te proberen. En wat is er nerdy aan een panfluit? Ik ken slechts drie nummers van de plaat, maar daar klinkt wel alles op zijn plaats en zijn er geen rare instrumenten die er heel geforceerd aan toegevoegd klinken. Hoe dat zit met de panfluit, weet ik niet, dus daar kan ik niets over zeggen, maar het is toch juist leuk dat ze van alles uitproberen? Dat dat voor jou blijkbaar niet werkt, oké, maar dat maakt ze niet meteen hipster. En al zouden ze het zijn, wat dan nog?

- Ik denk niet dat ze zich erg tegendraads voelen door Miley Cyrus te samplen... Bovendien vind ik het persoonlijk juist prima gebruikt. Wat als je nou niet had geweten dat het Miley was?

- De opening ken ik niet, dus daar kan ik niks over zeggen,.

- Aha, als je door een album heen meerdere malen refereert aan een plaats of iets anders, dan ben je pretentieus en een hipster. Weet ik dat ook weer.

Misschien moet je er inderdaad eens wat minder bij nadenken, Korreltje Zout.

Ik vind het een verrassend leuk en goed album geworden (op het eerste nummer na). En nee, ik ben geen hipster. Als ik met een baardje rond loop is dat gewoon omdat ik te lui was om me te scheren.

Een goed album, maar duidelijk minder dan zijn voorganger. Vind dat het een beetje consistentie mist en dat geldt ook voor de meeste nummers individueel. Elk track bevat een goed idee of een goede ingeving, maar daar wordt volgens mij veel te weinig mee gedaan.
Zoals een aantal andere mensen hier heb ik ook het gevoel dat ze het zichzelf veel te moeilijk hebben gemaakt. Toch de druk om te bevestigen?

Talent hebben de heren zonder twijfel. Dus back to basic met de derde en dan komt alles wel goed

Nou dan laat je het toch links liggen? Met de strekking van je reactie ben ik het overigens wel eens. Het klinkt nogal gemaakt. Hun debuut was een gemiddelde plaat die destijds behoorlijk is gehyped. Dit album is nog net een tikkie minder en over een paar jaar vergeten. Geen reden om je druk over te maken en genoeg alternatieven om je in te verdiepen. Beluister bijvoorbeeld een topper van Dylan. Daar is de frontman van dit hippe bandje dol op, las ik in een interview.

Wat een geweldige hidden track/cover is Lovely Day. Hier staat ie als bonustrack, maar het staat volgens mij op de standaard versie als hidden track achter Leaving Nara. Ze hebben hun eigen sausje over deze Withers song gedaan en pas na een tijdje had ik het door dat het een cover betrof.
Super album! Absoluut een ijzersterke opvolger van het nog altijd geweldige debut.

Gelukkig is het derde album van je top tien héééélemaal niet pretentieus.......

.....maar wel genieten, dat dan weer wel

Je kent Alfred de Musset niet?

Tsss, hipster...

Tjonge, wat een kinderachtige en onsportieve reacties op Korreltje Zout zeg. Ik herken veel van wat hij schrijft, maar blijkbaar mag je vooral niet aangeven wat je stoort aan deze band/plaat want dan krijg je de wind van voren.

Persoonlijk vond ik de 1e cd hoogstens irritant, maar ben op een bepaalde manier wel getriggert door deze 2e, ik hou wel van die rustige, langzame liedjes.

Idd! Was ik ook net aan't denken.. Een echte Hipster dat "Korreltje Zout"!

Net 3e keer album geluisterd en is echt chill genieten..
Waarom alles zo op de "korrel" nemen.. Tssss.. Just enjoy the music!

Ik kan mij ook redelijk vinden in de mening van Korreltje Zout.

Het lijkt alsof alt-J een onbevangen eerste album heeft gemaakt en daardoor in een bepaald 'hokje' terecht is gekomen. Deze 2e is een poging om hun publiek een bepaalde 'groei' te laten zien, maar het klinkt behoorlijk geforceerd.

Ik vind het geen flut-cd, vandaar een 3*, maar de belofte wordt naar mijn mening niet ingelost.

De "belofte" is maar erg persoonsafhankelijk en datgene wat je verstaat onder groei.
Ik hoor juist het tegenovergestelde: een band die in de geest van hun eerste album verder is gaan schrijven/produceren en niet hun geluid over boord hebben gegooid. Ook dat is maar wat je erin hoort, maar puik werk!
Het geforceerde snap ik niet helemaal. Bedoel je de zang of begeleiding?

Met geforceerd bedoel ik dat ik het gevoel heb dat alt-J erg haar best doet om anders te klinken dan het debuut. En niet alleen anders, maar vooral ook volwassener, rijper, intelligenter.

Dat kan werken. Maar zoals ik bij een film ook wel eens in het acteerwerk de regisseur hoor schreeuwen hoe je een bepaalde emotie speelt, zo ervaar ik hier hetzelfde. Ik hoor een team discussiëren over hoe het geluid van het 2e album moet gaan klinken. Daardoor voel ik geen oprechtheid en doet het helemaal niets met mij. Geen haat, geen liefde, maar nog erger: onverschillig.

Ok die snap ik, maar ben het er niet mee eens . Soms is 'hetzelfde kunstje' als het vorige album (in dit geval het debut) niet altijd negatief of slecht. In dit geval vind ik het juist een sterk punt dat het niet zomaar een gelukstreffer is, maar dat zij het zelfs kunnen verbreden.
Of je daar op zit te wachten? Dat is natuurlijk voor een ieder verschillend, maar ik zie dit album als een soort An Awesome Wave 2.0. Hier en daar iets mindere nummers, dus vandaar mijn lagere beoordeling. Ik merk wel aan o.a. jouw gevoel bij dit album, dat hun derde release alles beslissend kan zijn .