menu

Hier kun je zien welke berichten Leptop als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Marillion - Seasons End (1989)

4,5
De eerste met Hogarth. Nog even en dan alweer 30 jaar geleden. Waar hebben we het nog over zou je zeggen? Voor mijn leeftijdsgenoten was dit moment echter markant in hun muziekontwikkeling. Velen van ons hadden Marillion met Fish in hun puber- of studentikoze armen gesloten: de muziek was deel van hen, gaf weer wie ze waren en hoe ze zich voelden. En toen kwam dit album.

Ik wist nog niet dat Fish eruit was gestapt en 's avonds om 22h zouden 2 nummers op de radio gespeeld worden van het nieuwe album. Daar werd overigens ook niets gezegd over het vertrek van Fish.
Er klopte dus iets niet toen ik het voor het eerst hoorde. Was dit Marillion? Het was een schok. Natuurlijk kocht ik de cd en natuurlijk bleef ik Marillion volgen. Maar Fish was die eerste periode van de '90 jaren mijn held.

Nu, 30 jaar later, luister ik Fish nog zelden en Marillion nog regelmatig. En eigenlijk alleen nog maar met Hogarth, zelden wat ouder werk.
Dit album trok ik gisterenavond uit de kast en ik heb 3 nummers geluisterd tijdens het stemmentellen van het ES. En meteen de beste muziek van de avond gehoord.

Wat een sfeer heeft dit album toch. Heerlijke productie, veel echt goede nummers waar de muziek centraal staat, niet de muzikanten en waarbij Hogarth's geluid perfect aansluit. Kippenvel bij Easter, Berlin and The Space.

Nu 30 jaar later past dit album veel beter bij mij dan destijds. De mannen waren hun tijd ver vooruit.

Rush - Counterparts (1993)

4,5
De OOR schreef destijds bij de release: een modern meesterwerk. Ik kende Rush toen pas enkele jaren (was een verstokt Marillion fan in die tijd - nog steeds overigens, maar wel minder dan toen, maar dat terzijde), en kocht deze CD dus blind. We leven nu anno 2013, 20 jaar verder en eigenlijk vind ik dit album nog steeds een modern meesterwerk!

Ik geef 4,5* en dat vanwege Speed of Love dat ik een minder nummer vind (had ik liever op Test for Echo gezien, want dan hadden we hier een volle 5* gezien bij Leptop). Dit album geeft mij altijd een enorme adrenalineboost. Het is enorm catchy, ronkend, melodieus, groovy, grunchy, heavy en de teksten zijn tijdloos en behoren tot de beste van Peart. Drumwerk lijkt ingetogen, maar jonge, jonge; weergaloos knap in elkaar gestoken - je haakt per direct af tijdens het luchtdrummen (kan ook aan mijn kwaliteiten liggen trouwens), subtiel basswerk en de zang van Lee is zo ongelooflijk passend bij de teksten; zeer overtuigend. Lifeson hervindt de lol met zijn gitaarspel, een echte liefhebber zo bleek uit een interview, met meen ik dezelfde OOR, waarin hij aangaf op aanraden van Collins weer zijn oude Les Pauls uit de kast te hebben gehaald en al spelend tot een zeer passend geluid te komen. Het album is echt een gitaarplaat geworden!

Voor mij een zekere top 10 notering waard...

Rush - Vapor Trails (2002)

Alternatieve titel: Vapor Trails Remixed

4,5
Ik heb gisterenavond de hoofdtelefoon maar eens opgezet en dit album een luisterbeurt gegeven. Dat was al met al alweer ruim een jaar geleden, en met hoofdtelefoon kan ik me helemaal niet herinneren. Mijn Beyerdynamic brengt altijd van die details naar voren die over de speakers heel anders klinken. Met de hoofdtelefoon kom je erachter welke geheimen een album echt voor je heeft.

Welnu, mijn mening:
1. Het is een goede keus dat er een remix komt. Het geluid van deze uitgave is werkelijk verschrikkelijk. De compressie is maximaal, details verdwijnen in een brij van gegrom en geruis. De speltechnische details van de mannen zijn er volop, meer dan anders, maar je hoort het niet. Het komt niet over.
2. Nu ben ik een behoorlijk positief ingesteld mens, dus mijn verwachting is dat deze remix heel veel gaat bloot leggen van de muziek zoals deze in de studio klonk. Qua geluid wordt het dan een soort van S&A / CA geluid. Wellicht minder vol, maar wel in die richting.
3. Ik vind de meeste nummers, en dan moet je door de brij heen luisteren wat niet altijd makkelijk is, wel goed in elkaar steken. Let wel; Rush is hier vernieuwend aan de gang gegaan. Een melodie wordt op een heel andere manier dan gebruikelijk uitgewerkt tot een nummer. ik kan hier mateloos van genieten: een hoop ellende achter de rug, bijna als band uit elkaar gevallen en dan op zijn Rush vernieuwend bezig zijn. Qua composities is dit bij veel nummers een duidelijke overgang van het matige Test for Echo naar S&A. Echter vind ik veel nummers beter dan de meesten van het latere album. De nummers 7 tot en met 12 steken werkelijk allemaal subliem in elkaar.
4. Geen solo's en geen toetsen. Geen solo's: mijn stelling is dat dit album 1 grote solo is die continu gestalte krijgt per nummer. Alles in dienst van het nummer, de bedoeling, de tekst. Wat Lifeson hier doet is van grote klasse. Moeilijk ook. Idem Lee en Peart. Inderdaad niet standaard. Geen toetsen: Als ondersteuning had dat hier en daar wellicht gekund, maar ik vind de keuze om dit niet te doen, in deze situatie alleszins te billijken.
4. De teksten. Zijn weer Briljant. Passen helemaal bij het moment van toen. Van Peart.
5. Dit verklaart waarom de melodien heavy zijn aangezet. Waarom de nummers soms langer duren dan je denkt dat nodig is. Het was een zoektocht. Zoeken naar geluk. Het geluk van het alledaagse. Met alle overpeinzingen, terugval, onzekerheden etc. En als je dat dan vindt: One little victory. Niet meer en niet minder. The way out is the way in. There is never love without pain. Hope is like an endless river, the time is now again. Dank u wel Neil voor deze wijze lessen.

De remix gaat alles nog duidelijker zichtbaar maken. De mist is geklaard, het album komt helemaal tot leven. Ik geloof erin. Dit is een essentieel album voor Rush. Van Rush. Voor mij.
Ik ga voor 4,5*. That's how it is.


En nu maar eens zien of ik de enige ben