Steven Wilson - The Harmony Codex (2023)

Mellotrongalore De digitale versie op de SW site betreft een audio/spoken word versie van The Harmony Codex.

Een week lang aan te schaffen, daarna niet meer...

Dus het extraatje op de tijdelijke dl van zijn site t.o.v. de deluxe box set is het spoken word gedeelte?

+ remixes van Mikael Akerfeld en Roland Orzabal

Dit is echt een plaat waar ik nog eens heel goed voor moet zitten. De reeds uitgekomen nummers kon ik allemaal prima hebben maar nu na het volledig beluisteren zitten er vooral in de 2e helft toch een flink aantal minuten waar ik vooralsnog niet heel veel mee kon. Morgen even kijken wat ik daar de 2e keer van ga vinden.

Ben nu al een 2e keer aan het luisteren via Apple Music in Dolby Atmos en dat klinkt zeg!
Als er iemand is die muziek in Atmos kan maken is het SW wel.
Ook op Amazon Prime is het SW concert in de Royal Albert Hall in DTS te zien en te beluisteren, waanzinnig

Er komt steeds meer muziek in Atmos maar er zijn weinig albums die goed uit de verf komen, aanrader is wel London Grammar met Californian Soil en the Pineapple Thief , Nothing but the Truth!

Je hebt er wel een speciale versterker , AppleTV ethernet , en speaker uitbreiding voor nodig maar eenmaal geluisterd wil je niet anders meer….
(Nee ik wordt niet betaald door Dolby of zo maar ben echt fan!)

Die remixes zitten ook in de box, het spoken word deel niet.

Na een paar keer luisteren kan ik bevestigen dat Steven Wilson weer een kwaliteitsproduct heeft afgeleverd, zowel muzikaal als productietechnisch. Veel is herkenbaar, hier en daar wat variaties op oude thema's, wat nieuwe (voor Wilson dan) geluidjes. Al met al prima luisterbaar, maar het album heeft wel de nodige luisterbeurten nodig, want het klinkt nog niet als een geheel (zover dat nodig is) en daar hoop ik meestal wel op.

Voor het eerst sinds The Raven... dat ik weer volop geniet van een nieuw album van Steven Wilson. De stijl van deze plaat voelt fris aan; een combinatie van triphop en symfo. Wel ben ik er mee eens dat het album ietwat onevenwichtig is en dat de eerste helft beter is dan de tweede helft.

Of gewoon de BR aanschaffen en het over een daarvoor ingesteld geluidsset afspelen (To The Bone werd zelfs gesigneerd verkocht op BR tijdens de concerten voor 20,-).
Ik blijf er bij dat streaming services nog steeds niet dezelfde bitrate aanbieden dan op BR. Met films merk je dat ontzettend goed. Op Disney Plus die beweert al zijn films in Atmos aan te bieden. Ik geloof er geen zak van wat op BR klinken diezelfde titels veel voller, dynamischer en agressief.

Voor SW, het RAH concert is al sinds 2018 beschikbaar op BR en is absoluut aan te bevelen (Get All You Deserve ook overigens). Ook zijn voorgaande albums, vooral Grace For Drowning, Hand Cannot Erase en To The Bone zijn op DTS HD ook ontzettend goed. The Raven heb ik niet aangeschaft omdat ik dit zijn enige mindere album vind. The Future Bites is ook op Br met Atmos verschenen. Is ook absoluut de moeite waard.

Ik had de laatste PT ook graag aangeschaft op BR, maar vond de prijs wel wat aan de straffe kant.
Wachten op de BR van het concert dan maar, waar het hele album is gespeeld.

SW kan zeker BR's in Atmos (of DTS HD) af mixen als geen ander. Luister maar een naar zijn Atmos remix van In The Court of The Crimson King van King Crimson. Ik kijk echt uit naar de Atmos mix van Lark's Tongues In Aspic die volgende maand uitkomt.

Er is jammer genoeg nog niet zoveel uitgebracht op BR Audio met DTS HD geluid (gelukkig wel alles van King Crimson, de eerste 8 van Marillion (niet allemaal even goed uitgepakt) en velen van daarna en 5 albums van Yes (ook gedaan door SW), laat staan in Atmos. Alle BR's van de concerten van Steve Hackett hebben DTD HD en zijn stuk voor stuk erg goed (check zijn laatste van de Foxtrot Tour....allemachtig). Peter Gabriel heeft zich daarnaast ook al verschillende keren uitgesproken over de mogelijkheden die Dolby Atmos bieden dus ik vermoed dat als I/O ooit het licht ziet als fysieke release deze ook in Dolby Atmos beschikbaar komt en Gabriel kennende dit format naar een nieuwe standaar zou tillen.

Vele produceren en engineers zijn er helaas ook geen voorstander van (naar zeggen is James Guthrie een van die personen al heeft hij wel Amused To Death (matige remix overigens) en Animals (stukken beter en ook erg interessant) in surround gemixed).

The Harmony Codex klinkt al fantastisch via een iPhone op Beats Pro Fit Ear Buds (Spatial Audio) of zelfs gewoon op MP3 in de auto. Ik kijk uit naar de BR.

Ik weet nog niet wat ik van "THE HARMONY CODEX" vinden moet. De eerste helft bevalt mij op dit moment het beste, maar dat kan absoluut veranderen als ik het album vaker heb beluisterd.
Jammer dat mijn pre-order bij Burning Shed er niet voor heeft gezorgd dat ik het schijfje al fysiek in huis heb. Ik moet het voorlopig (?) doen met Spotify.
Voorlopig een 3,5...maar het zou een groeischijfje kunnen worden.

Steven Wilson heb ik kortgeleden ontdekt via musicmeter. Ik ben onder de indruk van zijn albums ´Hand. Cannot. Erase´ en´The Raven That Refused to Sing.´ Zijn Porcupine Tree werk is nog onbekend terrein voor mij. The Harmony Codex´ doet wat mij betreft niet onder voor deze twee eerdere solo albums. Met iedere luisterbeurt wordt het album mooier, met name vanaf ´Rock Bottom.´

Ik haak nu echt definitief af. Wat een nerveuze plaat, niet mijn ding.

Mooi gevarieerd album. Er komen wat elementen voorbij uit eerdere albums zonder in herhaling te vallen. De productie is weer geniaal goed. Ben benieuwd naar de BR in DTS-HD surround. Besteld in de pre-order bij Bol maar nog niet geleverd helaas.

Sterke plaat weer geworden. Vooralsnog alleen jammer van het bijna 10 minuten durende titelnummer. Ik kan echt heel weinig met zo'n nummer dat ook in 2 minuten had kunnen worden afgedaan. Dat wordt voor mij echt een skipnummer ben ik bang.

The Harmony Codex is een schot in de roos. Na het schitterende Hand.Cannot.Erase volgde Steven Wilson een nieuwe muzikale weg. To The Bone en The Future Bites klonken beiden anders dan HCE, maar het niveau van de songs was wisselend. Met The Harmony Codex trekt hij alle registers open en haalt hij het beste van alle muzikale Steven Wilson werelden naar boven. Zo horen we zijn Blackfield sound in What Life Brings, zijn prog sound in Impossible Tightrope en z'n Bass Communion sound in The Harmony Codex. Actual Brutal Facts klinkt als de beste The Cure/Massive Attack samenwerking ooit (die nooit heeft plaatsgevonden). En met Staircase sluit hij wonderschoon af. Wat een waanzinnige solo van Nick Beggs! Met dit album zullen er ongetwijfeld liefhebbers aanhaken, afhaken of (zoals ik) blijven.

Van mij had Rock Bottom wel 2x zo lang mogen duren. Wat een heerlijk nummer !

Tsja hij flikt het toch weer. Ik was niet echt onder de indruk van de losse previews maar zit nu naar het album in zijn geheel te luisteren en dat is helemaal top. Eindelijk weer een echte luisterplaat met een verhaal. De invloeden vliegen door de kamer maar wat zo bij mij opkomt zijn flarden Michael Brook, Talk Talk, Pink Floyd, Camel en Radiohead. En natuurlijk de invloeden van oudgedienden als Theo Travis en Ben Coleman en zelfs good old Guy Pratt bast nog mee op een nummer. Wilson gaat weer gewoon zijn eigen gang, love it or hate it. Ik heb groot respect voor hem als songsmid ook al is dit niet meteen een gemakkelijke zit. De beloning is groot na beluisteren van het hele album. Heb 'm gewoon op stereo, dat atmos en andere frutsels is niet aan mij besteed, hoe mooi het ook moge zijn. Gewoon stereo is voor mij goed genoeg en dat is al grote klasse!

Euh, ik denk dat hij überhaupt gewoon welkom is om hier over het album te praten of anderzijds over de muziek van Steven. Als hij bij het beluisteren zoekt naar de beweegreden van Steven om het album te schrijven, moet hij dat lekker zelf weten. Ik weet niet hoeveel albums een extra lading hebben gekregen voor mij, wetende in welke mindset de schrijver ze heeft geschreven.

Ik deel voor een groot deel de mening van legian. Ik denk ook dat het een beetje naar het hoofd is gestegen van Steven. Ik begrijp ook niet waarom dit hele gezeik eromheen allemaal nodig is. Alsof iedereen een atmos set in huis heeft. Muziek moet ook elk apparaat gewoon heel goed klinken. Anders heb je naar mijn mening gefaald. Kun je dan geen muziek meer luisteren in de auto? De feiten die we wel kennen: Steven is commercieler geworden, zit ook bij wat grotere labels inmiddels en hij probeert de boel enorm te hypen. Het irriteert me enigszins wel, maar aan de andere kant moet hij gewoon lekker weten wat hij wil doen. Probeer het alleen niet aan me te verkopen als het beste ding ever.

Het album heb ik overigens nog steeds niet helemaal beluisterd. Ik durf het nog niet aan. Ik ben eigenlijk we voldoende teleurgesteld de laatste paar albums. Ik ga me er wel aan wagen, maar ik wacht er nog heel even mee.

Aproxis Mijn advies is om het album toch op een rustig moment in z'n geheel te beluisteren. Ook ik was teleurgesteld in TTB en TFB. Maar dit album is echt van een ander kaliber. Daarbij wel opgemerkt dat het niet te vergelijken is met een TRTRTS of HCE, maar ook zeker niet met de vorige twee albums. Het is echt weer iets anders. Ik deel je mening trouwens maar deels wat betreft de commercie. Natuurlijk probeert hij aan zijn muziek te verdienen, dan doen andere (prog)bands ook met al die special deluxe box sets, t-shirts, gekleurd vinyl, beanies, bier en totebags. Maar als hij het voor het grote geld zou doen, dan zou hij wel weer een album vol met korte "Permanating"-achtige songs hebben gemaakt en dat is dit album absoluut niet. Hij kiest voor z'n eigen weg of wij het nu mooi vinden of niet. En dat valt wat mij betreft alleen maar te prijzen.

Wow. Die bonus disc van de box is bijna net zo geweldig als het album zelf! Petje af, Steven. Na zo'n 28 jaar Wilson's muziek gevolgd te hebben (Porcupine Tree, No-Man, Bass Communion, Blackfield (-->meh), solo en al het geweldige remixwerk voor oa Crimson, Tull en zelfs Richard Wright) wederom gegrepen door zoiets moois. Dit zet de lat wel erg hoog voor toekomstig werk, maar dat vond ik ook al bij In Absentia...

Dit album past ook helemaal bij jouw naam.

Heeft ie van mij gejat (en ik jaren geleden van een van mijn favoriete Pere Ubu nummers)

Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht na The Future Bites. Dat was een prima album. Dit is een geweldig album.

Ik kan niet anders concluderen na een goed weekend luisteren dat dit gewoon meesterlijk is. Rock Bottom is mijn favoriete song van het jaar, en steekt Pariah zelfs naar de kroon. En dat nummer heb ik hoog, heel hoog zitten.

De emotie is terug, het experimenteren. Na een eerste helft die culmineert in de kosmische rock van Impossible Tightrope en de fantastische ballad Rock Bottom, gaat het album een flink duisterdere kant en zelfs esoterische kant op. Die trip eindigt met twee waanzinnige nummers in Actual Brutal Facts en Staircase.

De tekst en vocale performance, timing en emotie komen zo goed uit de verf bij laatstgenoemde. Er is momenteel aardig wat gaande in mijn vriendenkring qua break ups en huwelijken die lijken te stranden, en deze song weet dat gevoel voor mij zo ongelofelijk goed te vatten. En dan eindigt het ineens met die dromerige akkoorden a la Radiohead - Videotape die doen aanvoelen alsof het allemaal een droom was. De twee solo’s, eerst van Niko Tsonev en later van Nick Beggs op de Chapman stick. Wat wil een mens nog meer. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik een emotionele reactie kreeg van een bassolo, maar hier zijn we.

'Gejat' past niet bij Harmony codex.

Knappe plaat, met heel erg veel invloeden. Ik hoor ook regelmatig de sound van Ozric Tentacles voorbij komen, en zo nu en dan Jean Michel Jarre.

En zelfs Gorillaz: op Actual Brutal Facts.

Impossible Tightrope aan het einde had zo Ozric Tentacles kunnen zijn inderdaad.

Mijn verwachtingen waren hooggespannen door de score van 4,27* hier, maar ik ben zelf minder positief. Een aantal nummers zijn wel (erg) goed, maar er staan toch ook een aantal mindere broeders op dit album.

west jij moet het weer verpesten