Een completere verzamelaar kun je volgens mij niet hebben. Zowat heel hun oeuvre staat hierop en gelukkig in de oorspronkelijke versies. De muziek van Creedence kan bij mij toch al niet kapot, heb het altijd een geweldige groep gevonden.

Het was destijds de allereerste LP die ik kocht en volgens mij was ik toen bijna 16. Het titelnummer vind ik nog steeds een van de mooiste nummers aller tijden, maar ook The Boxer en The only living boy in New York zijn geweldig. Alleen So long Frank Lloyd Wright vind ik niet echt een sterk nummer. Al met al een heel goed album (vote 4,5).
Toch kun je beter een compilatiealbum van dit duo kopen, aangezien ze veel meer klassiekers (zoals Sounds of silence en Mrs. Robinson) hebben gemaakt.

Wat mij betreft is dit hun beste album wat ze uitgebracht hebben met als hoogtepunten het door Rick Davies gezongen Crime of the century en Rudy. Maar ook Dreamer, School en Hide in your shell blijven onweerstaanbaar mooi. Na dit album volgde de bekende schapenreactie en kocht ik in korte tijd Crisis, what crisis?, Even in the quietest moments en Breakfast in America. Ook allemaal waanzinnig goede albums, maar iets minder stabiel dan "Crime". Mijn all-time favoriete Supertramp-track is en blijft toch het onvolprezen Fool's Overture.

Toen de plaat uitkwam in de "summer of love" (1967) was ik nog net geen 13 jaar, dus nog veel te jong om deze aan te schaffen. Ik heb het dan ook pas enkele jaren later gekocht en ben hem toen steeds meer gaan waarderen. Absoluut hoogtepunt is en blijft A Day In The Life, met die waanzinnige strijkers en blaasarrangementen in het midden en aan het eind.
Maar ook het vrolijke Lovely Rita mag er zijn, terwijl de smartlap She's leaving home ook wel mooi is, maar waarvoor je wel in de mood moet zijn.
Het zijn helaas niet allemaal toppers (vooral Within you, without you vind ik echt bagger), maar spijt van mijn aankoop heb ik destijds nooit gehad.

Ik ben momenteel helemaal verkocht aan het inmiddels klassieke nummer One, de albumtrack dat U2 uiteindelijk redde uit een flinke crisis die ze toen hadden. Vooral de live-uitvoering uit het Slane Castle-concert uit 2001 is in één woord voortreffelijk. De rest van het album is redelijk tot goed, maar haalt toch niet het niveau van bijv. de albums Joshua Tree en The Unforgettable Fire.