The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ik geloof niet dat de impact er toe doet om deze plaat te beoordelen, hij was toen nieuw en verfrissend en dat zou hij in het heden ook zijn als hij vandaag uitgebracht zou worden. Of het nu ook zo'n mega sucses zou zijn, dat blijft gissen.

De ogen van de wereld waren toen op de Beatles gericht, en juist omdat ze onbewandelde paden waren ingeslagen had dit een enorm effect, de plaat liet de algemene popstroming veranderen. Net zoals Nirvana dat deed met Nevermind. Dan hebben we het wel over impact.

Bij Micheal Jackson's Thriller waren ook de ogen van de wereld op hem gericht, alles draaide om zijn nieuwe singel, qua sucses en verkoop was het mega, maar ik geloof niet dat hij daarmee het muziekale landschap heeft veranderd zoals deze Beatle plaat dat deed.

Ook ben ik van mening dat de media vaak voor ons bepaald. De Beatles worden hier nogal overgewaardeerd, terwijl de Beach Boys (waar ik overigens niet echt naar luister) zeker zo grensverleggend bezig waren. Betreft de rockmuziek hebben ze het altijd over de Stones, en dan vergeten ze de Kinks maar weer voor het gemak. De laatste hadden misschien niet zo'n impact op het publiek maar weer wel op de stroming.

Die periode heb ik wel (meer dan ) bewust meegemaakt .
Dank voor je toelichting; het album krijgt weer een nieuwe dimensie naast de muziek en het artwork.

En dan moet je jezelf voorstellen dat Nirvana 5 platen met de impact van Nevermind op een rij zal hebben gemaakt. The Beatles deden dat . Rubber soul, Revolver, Pepper, de witte en Abbey road. Bijzonder he.

Zeg maar rustig uniek, devel-hunt.

De eerste grote platen van de Beatles hadden toch ook wel een impact. Vooral denk ik met Hard Day's en Help. Misschien muzikaal minder als de platen die er na kwamen maar op de popcultuur en de gehele wereld zeker. Zo'n wereldwijde gekte als Beatlemania was er nog nooit geweest.

Ik denk ook niet dat de impact die Nevermind teweeg bracht te vergelijken is met de impact van deze plaat, of de daaropvolgende. Ook niet idd de eerdere albums, of eigenlijk vooral de singles dan in de beginperiode. Zo'n impact als toen is eigenlijk ook niet meer mogelijk. We zijn nu gewoonweg teveel gewend, hebben teveel gehoord.

nevermind was niet alleen het begin van grunge maar maakte (gelukkig) een einde aan die amerikaanse poedelrock. Ik weet niet of jij 91 bewust hebt meegemaakt. Ik 67 weer niet, maar ik durf de vergelijking zo te trekken. Ik kan het mtv jaarverslag zo nog voor de geest halen, 1001 artiesten werden geinterviewed en het enige waar ze niet over uitgepraat over raakte was nirvana.

Wellicht nu in tijd gezien de beatles meer impact maakte met deze plaat, maar dan hebben we het over de jaren daarna. Ik trek de vergelijking met de tijd van de release.

Ik ben zelf van 72 en volg de muziek vanaf 78, qua bandimpact heb ik niks groters meegemaakt dan doe maar, qua album nevermind en qua stroming hardcore house.

Ik kom uit 1977. Ik heb 1991 bewust meegemaakt en was ook in de ban van de grungestroming. Al had en heb ik altijd meer gehad met Pearl Jam dan met Nirvana.

Nevermind sloeg wel in als een bom, maar in mijn beleving heeft die impact niet zo lang doorgeklonken als The Beatles in de jaren 60. Ik heb die periode niet meegemaakt, en ik ga dan ook af op wat ik aan beelden op tv heb gezien, heb gelezen en vooral heb meegekregen van oldies zoals mijn vader en zo. Die heeft het wel volledig meegekregen. En het feit dat de muziek van The Beatles nu nog steeds door vrijwel iedereen herkend wordt, wat niet zo is met Nevermind, is een van de redenen waarom ik deze mening ben toegedaan.

Je geeft zelf aan dat je het meer hebt over het moment van uitkomen. Maar dan nog denk ik dat de impact van deze plaat, Sgt. Pepper, nog harder binnenkwam. Muziek werd vanaf dat moment anders beleefd. Sgt. Pepper had naar mijn inzicht een veel bredere impact dan Nevermind.

Het maakt verder ook allemaal niet zoveel uit. Het is moeilijk te vergelijken. Feit is dat ik dit schijfje ongeacht de impact een schitterend album vind en dat mijn liefde voor Nevermind door de jaren heen toch wat heeft ingeboet.

Nevermind had destijds wel een enorme impact in die zin dat het gezicht van de rock danig veranderde en het album is nu nog steeds erg populair.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band had ook enorme impact in die zin dat albums belangrijker werden dan singles en de popmuziek ook een stuk volwassener en pretentieuzer werd, het had veel invloed op de progrock.

al eens over gehad bij 'velvet underground fut Nico', Sgt wat mij betreft gedateerd en zwaar overschat, bij het oubollige af, behalve With a Little Help from My Friends, deze versie beter dan Cocker's cover en dat is ongebruikelijk.

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band was productioneel zijn tijd vooruit en klinkt niet gedateerd evenmin als het debuut van Velvet Underground. Je kunt een band in de jaren '60 moeilijk verwijten opnametechnieken van 2013 te gebruiken.
With a Little Help from My Friends vind ik net één van de weinige Beatles-nummers waarvan ik de coverversie beter vind dan het origineel.

Erg leuk album toen ik een keer stoont en vijftien was. Maar daarna hield het ook wel gauw op moet ik zeggen.

Deze versie van With A Little Help is het liedje voor Ringo, van John en Paul. Dat deden ze bijna op elke plaat.
Het zit mij niet in de weg, maar het is tamelijk vlak en de droogkloterige manier van zingen, doet mij meestal verlangen naar de Cocker versie.
Dat leeft meer en is een stuk spannender !

nu even inhoudelijk, de intro nooit bijzonder gevonden, LSD is allang niet meer spannend en het melodietje zuigt, getting better: nou nee, fixing al hole goed, she' s leaving goed, mr Kite shite, within you in orde, 64 en Rita zijn prima liedjes, good morning irritant en a day was ooit geweldig.

that's it.

eens met Deranged, leer ermee leven, dingen gaan voorbij.


oh ja, bijna vergeten, ik heb een zwak voor Ringo en zijn soloplaten, halfje erbij.

Halfje erbij omdat u Ringo's soloplaten waardeert?

Woutorrmusic

Yep, Ringo helpt Sgt. Pepper's aan een krappe voldoende.

Het is moeilijk voor te stellen wat voor impact de plaat heeft gehad; in ieder geval heel veel. De invloed is nog steeds terug te horen in de muziek van nu. Wat betreft orginaliteit, het ontstaat bij gratie van de voorlopers, net zoals bij Nirvana het geval is geweest. Nirvana / Kurt Cobain grote voorbeelden waren The Beatles, punk muziek en The Pixies. Voor degenen die deze muziekstromingen niet bewust meegemaakt hebben zal Nirvana een grote schok zijn geweest, maar in principe bestond grunge allang.

Dat heb je mooi gezegd, en ben blij met deze laatste statement. Want wat je hier beweerd over Nirvana is waar, maar hetzelfde geld voor The Beatles. Vele (en ik stiekum ook wel een beetje omdat ik een grote fan ben) zien hen als de uitvinders van de popmuziek, maar die bestond eigenlijk ook allang. Maar het waren zij die het een gezicht gaven of een "definitieve vorm" of wat je het noemen wil, en juist dat blijkt uit Sgt. Pepper denk ik.

Toen de plaat uitkwam in de "summer of love" (1967) was ik nog net geen 13 jaar, dus nog veel te jong om deze aan te schaffen. Ik heb het dan ook pas enkele jaren later gekocht en ben hem toen steeds meer gaan waarderen. Absoluut hoogtepunt is en blijft A Day In The Life, met die waanzinnige strijkers en blaasarrangementen in het midden en aan het eind.
Maar ook het vrolijke Lovely Rita mag er zijn, terwijl de smartlap She's leaving home ook wel mooi is, maar waarvoor je wel in de mood moet zijn.
Het zijn helaas niet allemaal toppers (vooral Within you, without you vind ik echt bagger), maar spijt van mijn aankoop heb ik destijds nooit gehad.

Paul McCartney heeft op 4 mei zijn aftrap gegeven van zijn tour, in Brazilie.
Op de setlist staan een aantal bijzondere keuzes, waaronder Being for the Benefit of Mr. Kite. En dat had voor mij weer niet gehoeven.
Being for the Benefit of Mr. Kite is zó aan Lennon gelinkt en heeft zo weinig McCartneriaans in zich dat het niet lijkt te kloppen. Bovendien haalt zijn toch stramme stemgeluid, hij wordt volgende maand 71, de noten niet altijd. Dat zelfde gevoel had ik ook toen hij A Day in the life live ging uitvoeren, maar dat heeft nog een McCartney tussenstuk. What's next? I'm the walrus?

YouTube - Paul McCartney - Being For The Benefit Of Mr Kite! - Belo Horizonte

Ben ik wel met je eens. Ondanks dat het één van mijn favorieten is op Sgt. Pepper wordt het wel erg 'lam' gebracht. Vind de solo (of intermezzo is misschien een betere benaming) van Harrison trouwens erg vet.

Ik vind het persoonlijk niet de beste Beatlesplaat maar minder dan 5 punten kan je hier onmogelijk voor geven. In 67 zijn heel veel opmerkelijke platen uitgebracht maar Sgt Pepper steekt daar met kop en schouders dik bovenuit. (zoals vrijwel alle Beatles lp's bovennatuurlijk goed klinken). A day in the life is van een soort buitencategorie. Daar horen we Lennon's stem voor het eerst ijzingwekkend mooi.

ps de keuze van Macca om Kite op de setlist te zetten vind ik eigenlijk ook wat ongepast. Ik geloof gerust dat McCartney heeft bijgedragen op dat nummer maar het is vooral een Lennonnummer.

Maar dat hoorde ik al veel eerder. Girl, nowhere man maar zelfs al op All I got to do.

Ja daar heb je wel gelijk in maar bij A day in the life is het zo opvallend.

En daar heb jij dan weer gelijk in.

1 skipnummer. Nr 8

Ik krijg de zenuwen van dat oosterse gejengel

Dit album begint wel lekker met de eerste 2 nummers, maar raak al vrij snel daarna mijn aandacht kwijt. Na revolver snap ik het mijlpaal achtige van deze niet zo goed, want zowel Revolver als Abbey Road bevallen mij beter dan deze, en ook de beste 6 nummers van white album draai ik liever dan het beste van deze.

Van de Beatles top klassiekers is dit mijn top 5 van de albums die ik nu ken:

1. Abbey Road.
2. Revolver.
3. Verzamelaar 1.
4. White album.
5. Sgt Pepper.

Mag ook hier: Muziek >> Toplijsten en favorieten >> The Beatles album top 5

Ben nooit een groot fan geweest en hield het altijd bij 'gewoon okay'. Maar de laatste tijd grijp ik toch wel vaak naar Beatles albums. Geen idee waarom. De waardering stijgt er tegelijk ook door.

Komt misschien ook wel van de leeftijd, soms moet je gewoon rijp of gewoon aan bepaalde muziek toe zijn. Ik had ook nooit echt iets met The Beatles, maar heb de afgelopen weken toch een paar mooie klassiekers van hun in geremasterde vorm kunnen kopen.

Ben er blij mee, en zie het vooral als een positieve aanvulling van alle muziek die ik al in de kast heb staan.

Ik ben ook echt van mening dat iedereen echt alle muziek goed zou kunnen vinden, als je het maar vaak genoeg beluisterd kun je denk ik bijna alles op den duur wel waarderen.