Zo ervaar ik dat dus ook. Na een paar intense herbeluistersessies ben ik hun gedurfde, modernere en rauwere koers juist gaan waarderen. Dit album markeert een hoogtepunt in hun vernieuwingsdrang, met een sound die soms doet denken aan gruizige alternative rock van bijv. Stone Temple Pilots, terwijl ze hun folk- en prog-wortels behouden.

Opvallend: na dit album krabbelde Amorphis deels terug om hun oude metalpubliek te herwinnen met zwaardere platen als Eclipse. Maar hier? Hier gaan ze all-in op vernieuwing.

Day of Your Beliefs
De opener komt meteen lekker binnen met een mix van prog en zanglijnen die zo uit een oud Scandinavisch folkliedje gehaald lijken. Pasi Koskinen’s cleane vocalen zijn krachtig en emotioneel, terwijl de keyboards een psychedelisch jaren ’70-tintje toevoegen. Dit is Amorphis die de grenzen van hun genre oprekt, met een toegankelijke maar intense vibe.

Planetary Misfortune
Hier komt de moderne, rauwe koers vol naar voren. De ritmesectie is strak, met een bijna popachtige catchiness in de refreinen. De droge sound zorgt er voor dat het toch zwaar en gruizig blijft. Een gewaagde kruising die werkt.

Evil Inside
De single is compact, met een riff die deels teruggrijpt naar hun metalverleden maar met een rauwe stonerrock edge. Pasi Koskinen’s zang wisselt tussen introspectief en explosief, dit voegt een donkere, bijna grunge-achtige sfeer toe. Amorphis klonk nog nooit zo toegankelijk, maar nog steeds met ballen.

Mourning Soil
Een ingetogen parel die de melancholie van Elegy oproept, maar met een modernere, rauwere productie. Pasi weet met zijn manier van zingen opnieuw een kosmische droefheid te creëren die uniek is. Naar het einde toe wordt het gitaarwerk steeds intenser.

Far From the Sun
De titeltrack is echt een meesterwerk: een vier minuten durende reis met relaxte jaren 70 vibe dankzij het orgel en hypnotiserende, vloeiende gitaarspel, en opnieuw Koskinen’s bezielde zang. Wat was die man toch goed bij Amorphis.

Ethereal Solitude
Deze tracks gaan naadloos over, donker en sfeervol, als een Finse winternacht. De prog-elementen zijn prominent, Pink Floyd is niet ver weg. Het is een emotionele uppercut die de balans vindt tussen introspectie en kracht. De Gilmouriaanse solo maakt het helemaal af.

Killing Goodness
Na een aantal sfeervolle tracks is het nu tijd voor een verrassend vuig, upbeat nummer met een aanstekelijk (stoner)riff. Een nummer die ondanks de moderne, rauwe sound toch die typische Amorphis-melancholie draagt. Ook dit blijft hangen.

God of Deception
Een nummer met een heerlijke drive en opnieuw Scott Weiland achtige zanglijnen. De rauwe energie icm de moderne droge productie houdt het fris.

Higher Ground
Een majestueus nummer die folk, prog en metal versmelt. De veelzijdigheid in dit nummer zorgt er voor dat er steeds weer nieuwe lagen worden onthult.

Smithereens
De afsluiter is echt een knaller, met halverwege een gitaarriff die ze rechtstreeks geleend lijken te hebben van Pink Floyd’s Echoes – die galmende, zwevende vibe is onmiskenbaar. De track combineert agressie en melodie, met Koskinen’s vocalen als emotioneel anker.

Op zich was dit al een waardig afscheid maar er is meer, namelijk een aantal bonustracks:

Shining Turns to Grey
Een korte, krachtige track. Geen hoogvlieger, maar gewoon een mooi extraatje.

Follow Me into the Fire
Een episch, filmisch nummer met uitwaaierende, rauwe gitaren en een groots arrangement. Het bouwt prachtig op en voelt als een logisch verlengstuk van het album.

Darkrooms
Een sfeervolle, donkere track dat slepende passages afwisselt met up tempo werk.

Dreams of the Damned
Dit is één van de meest spookachtige en melancholische nummers die de band ooit heeft geschreven, vooral het prachtige gitaarspel valt op. Had goed kunnen werken als afsluiter op het reguliere album.

Far From the Sun (Acoustic)
Deze akoestische versie is net als de band versie een juweel. Een must-hear.

Conclusie
Far From the Sun was de overtreffende trap qua vernieuwing, ze durfden een modernere, gruizige koers te varen die bij veel fans niet goed viel. Ik vond het destijds ook niet veel aan en hield meer van de oudere platen. Maar denk er nu dus heel anders over, ik vind het wel erg geslaagd. De nummers zijn gewoon erg goed en bij nadere beluistering kom ik tot de conclusie dat ze hun folk- en prog-wortels wel degelijk trouw zijn gebleven. De Kalevala-teksten houden de Finse mystiek intact. Grootste veranderingen zijn toch de grunge en Pink Floyd invloeden. Helaas zijn de blazertjes verdwenen. Net als de grunts. Maar die mis ik dus helemaal niet en op Am Universum waren ze er ook al niet/nauwelijks meer volgens mij. Hierna gingen ze weer de metalkant op met een nieuwe zanger. Daarom wordt Pasi wel eens gezien als de schuldige van de experimentele periode. Maar de man ging verder met Ajattara, nou niet bepaalde lichte kost.

De 5 bonustracks - vooral de akoestische “Far From the Sun” en “Dreams of the Damned” - zijn waardevolle toevoegingen. Maar misschien was het beter geweest ze als afzonderlijke EP te releasen.

Beoordeling: 5* voor het reguliere album.

De boxset inmiddels een aantal keren beluisterd en heb er een beetje mixed (duh! ) feelings over.

Voor Northwinds is gekozen voor een aangepaste tracklist die er twee single tracks tussen propt. Persoonlijk ben ik daar geen voorstander van, de originele flow wordt hiermee teniet gedaan. Hier zijn enkele hoorbare verschillen per nummer:

1) "Keep On Giving Me Love": Direct vanaf het intro valt al op dat er meer is gebeurd dan slechts een beetje oppoetsen van de sound. Het ietwat stoffige geluid van de originele mix is verdwenen. De gitaar klinkt meer scheurend, de mondharmonica valt eerder in. De remix brengt dus bepaalde details meer naar voren, waardoor het nummer een krachtigere rockvibe krijgt. Ook de drums klinken meer staccato, het origineel was meer funky. Er is dus aan de ene kant een zekere verbetering waarneembaar maar tegelijkertijd is er ook wat verloren gegaan. Dit blijft trouwens een erg lekker nummer, dat geweldig werd ingezongen door Coverdale. Zijn diepe stem wist altijd alles naar een hoger plan te tillen.

2) "Sweet Mistreater": Dit was een single die niet op het album stond. Het origineel klonk erg kaal, gedateerd en een beetje lafjes. De nieuwe mix is zeker een verbetering want het klinkt nu wat voller en meer uptodate. Het lijkt zelfs een hele andere take te zijn, Coverdale zingt veel krachtiger. Er is duidelijk veel aan gesleuteld. Maar het blijft een beetje een niemendalletje, die ik liever als bonus aan het einde van de tracklist had gehad.

3} "Northwinds": Toch jammer dat deze ingetogen stijl slechts een uitstapje bleek, had in zijn latere carrière best nog eens zo'n nummer willen horen. Dit blijft een favoriet die qua sound gelukkig wat dichter bij het origineel blijft. Want daar was weinig mis mee. De nieuwe mix zorgt voor een iets warmer geluid waarbij de verschillende partijen beter in balans zijn.

4) "Give Me Kindness": Datzelfde kan ook gezegd worden over dit nummer. Opnieuw kleine verschillen die ik als positief ervaar. Blijft een leuk nummer met een party sfeer vergelijkbaar met Roger Glovers The Butterfly Ball. Of Ronnie James Dio's Elf. wat geen toeval is natuurlijk, want zij werkten hier aan mee.

5) "Queen Of Hearts": Op het origineel kregen we nu Time & Again maar die wordt nu overgeslagen. Queen Of Hearts is een favoriet van me, maar komt nu minder krachtig over. Een bepaalde punch is weg, er is iets verandert wat het minder stuwend en energiek maakt. Ook bepaalde details lijken verdwenen. Jammer.

6) "Only My Soul": Nog een favoriet van me, misschien wel zijn beste uit deze tijd. Dit nummer is aanzienlijk bewerkt met een meer standaard rock gerichte benadering, waarbij sommige bekende elementen - zoals het experimentele, sferische middenstuk - compleet zijn weggelaten. Ook zijn er duidelijk extra partijen toegevoegd ten gunste van een meer mainstream sound. Ik vind het maar niks, het is wat mij betreft een vorm van heiligschennis. En het is ook nog eens slordig gedaan, sommige overgangen klinken echt nergens naar. Dit was een zeer krachtige ballad, maar voelt nu veel meer platgeslagen.

7) "Time & Again" (String Version): De nieuwe mix laat de piano weg en maakt gebruik van strijkers die een weelderige textuur proberen toe te voegen aan het nummer. Het resultaat echter is pure kitsch.

8 ) "Say You Love Me": Deze versie blijft behoorlijk trouw aan het origineel. Mijn favoriete versie blijft trouwens de rauwe Deep Purple uitvoering, een outtake van Come Taste The Band. Te horen op 1420 Beachwood Drive.

9) "Shame The Devil, Tell The Truth": Net als Sweet Mistreater een nummer dat oorspronkelijk niet op Northwinds stond. De remix is een verbetering, het klinkt wat warmer en minder vlak dan het origineel. Hoewel het een meer edgy en dynamische feel geeft, maakt het van dit nummer niet opeens een hoogvlieger, het blijft niet meer dan een aardig tussendoortje.

10) "Breakdown": Een lekker Deep Purple achtig nummer dat nog een tijdje in de Whitesnake setlist heeft gezeten. Dit is een goed voorbeeld van hoe gebruik is gemaakt van AI-technologie om de instrumenten en vocalen beter te scheiden, wat resulteert in een helderder en gedetailleerder geluid. Helaas zijn er ook bepaalde gitaarpartijen van Micky Moody gesneuveld. In het origineel scheurde hij er lekker op los door het hele nummer heen, nu hoor je hem alleen nog in de solo. Een tamelijk merkwaardige keuze want daardoor is het nummer veel saaier geworden.

11) "Time & Again" (Piano Version): Dit klinkt anders dan het origineel. De pianopartijen zijn nu clean en zijn waarschijnlijk opnieuw opgenomen. Op het origineel zit er veel meer reverb op en klinkt het meer als een mellotron. Ik prefereer de originele versie.

12) "Time & Again" (Strings Only): Instrumentale versie die alleen het nieuwe arrangement benadrukt, waardoor een volledig andere luisterervaring ontstaat. Het roept een Nick Drake achtig sfeertje op. Best aardig om een keer te horen.

Conclusie
De remixversie van David Coverdale's "Northwinds" in de boxset "Whitesnake - Into The Light: The Solo Albums" biedt een gemengde luisterervaring. Hoewel sommige nummers profiteren van de verbeterde geluidskwaliteit en moderne mixtechnieken, gaat de originele flow van het album verloren door de aangepaste tracklist en nieuwe arrangementen. Overmatige aanpassingen kunnen de authenticiteit van de muziek aantasten en dat is hier helaas ook het geval.

Al met al zal deze heruitgave voor sommige luisteraars deels een teleurstelling kunnen zijn, vooral voor degenen die de originele versies waarderen. Want laten we eerlijk wezen, daar was an sich niet zo heel veel mis mee. Drie verschillende versies van Time & Again - die geen van allen kunnen tippen aan het origineel - doen de luisterervaring ook geen goed. "Northwinds" blijft echter - in welke uitvoering dan ook - een unieke luisterervaring bieden die de introspectieve kant en veelzijdigheid van David Coverdale prachtig weergeven.

Ik heb het album ook weer veel gedraaid afgelopen dagen. En ik ben eens wat dieper in het thema van het album gedoken. Steve Harris heeft wel eens aangegeven dat het beschouwen van "Killers" als een echt conceptalbum net wat te ver vergezocht is maar dat er wel duidelijk terugkerende elementen zijn. Elk nummer lijkt de gebeurtenissen van een getroebleerde ziel te beschrijven, gevangen in een spiraal van geweld en waanzin die op de vlucht is en mogelijk iets verkeerds heeft gedaan. Laten we dat narratief eens wat nader bekijken.

### Wrathchild
Het verhaal begint met "Wrathchild" - letterlijke vertaling getoornd/beschadigd kind - waarin we kennismaken met een jongen die opgroeit in zeer moeilijke omstandigheden. My mother was a queen, my dad I’ve never seen, I was never meant to. Zijn moeder leidde een leven vol schande en was een prostituee die zwanger werd van één van haar klanten, vind dan maar eens uit wie je vader was.. Daar zal hij waarschijnlijk nooit achter komen. Toch is hij vastberaden om zijn vader te vinden. Hij is bereid de hele wereld over te reizen en zal nooit op houden met zoeken. I’ll never stop searching, I'm gonna travel around. Al deze omstandigheden hebben een diepgaande invloed op zijn zelfbeeld en gedrag en zijn het perfecte recept voor ontsporing.

### Murders in the Rue Morgue
De zoektocht naar zijn vader en zijn verlangen om zijn verleden te begrijpen en te overwinnen leiden hem naar Frankrijk, waar hij midden in de nacht getuige is van een gruwelijke dubbele moord aan de Rue Morgue in Parijs. Hij vindt de lichamen van twee jonge vrouwen en raakt in paniek wanneer omstanders naar hem beginnen te wijzen. I can't speak French so I couldn’t explain and like a fool I started running away. Hij probeert de grens bij Italie over te komen in de hoop dat hij dan weer veilig is. Hij is wanhopig op zoek naar hulp en een schuilplaats om tot rust te komen. Let ook op de laatste paar regels. But I know that it's on my mind that my doctor said I've done it before. Het heeft er alle schijn van dat we te maken hebben met een psychiatrisch patiënt die worstelt met de vraag of hij misschien toch zelf de moordenaar is. Deze verwarring en schuldgevoelens drijven hem verder de duisternis in.

### Another Life
Ondanks alle verwarring en paranoia lijkt er een moment van zelfreflectie te zijn waarbij tevens de mogelijkheid van schizofrenie wordt geïntroduceerd. As I lay here lying on my bed, sweet voices come into my head. De stemmen maken het moeilijk voor hem om realiteit en waanzin van elkaar te onderscheiden. Het dwingende karakter van de stemmen worden benadrukt in de herhaling, het nummer bestaat slechts uit een paar zinnen die keer op keer herhaald worden. Hij voelt zich erg opgejaagd maar is ook volledig opgebrand. Het drijft hem zelfs tot zelfmoordgedachtes. But I'm so tired of living, I might as well end today. De titel Another Life geeft aan dat hij verlangt naar een ander leven, maar ook dat hij besloten heeft dit leven hier op aarde te gaan beëindigen in de overtuiging ergens anders iets nieuws te kunnen beginnen.

### Innocent Exile
Hij voelt zich nog immer leeg en verward en richt zich op een – vooralsnog onbekende – persoon/entiteit om zijn beklag bij te doen. When you weren't there to help me, I lost my mind and ran. En houdt diegene zelfs verantwoordelijk voor alle ellende. They're just trying to frame me, and all because of you. Het lijkt er op dat iets of iemand hem hiertoe heeft gedreven, maar over wie heeft hij het? Zijn dit de stemmen in zijn hoofd? Een geliefde die hij meent te hebben? Hij is de wanhoop nabij en de schizofrenie wordt steeds duidelijker. Het ene moment ziet hij zichzelf als een onschuldige verbanneling, om vervolgens met My mind is all confusion, cause I defied the law toch weer het boetekleed aan te trekken. Heeft hij het zich alleen maar ingebeeld of is hij werkelijk de dader?

### Killers
Nu komt zijn ware aard naar voren. Hij is de psychopatische killer die ’s nachts in steegjes mensen achtervolgt en neersteekt. De hysterische opgewonden giletjes van Paul DiAnno laten duidelijk zien dat hij er als een wild beest van geniet. Het wordt vanuit verschillende perspectieven beschreven. Eerst nog meer observerend zoals blijkt uit He laughs as he's watching you bleed maar al gauw ook vanuit de dader zelf. Excitement shakes me, oh God help me what have I done?! Ive done it again! Er is geen twijfel meer mogelijk, hij is de dader. Het is ook duidelijk dat we te maken met een maniak met verschillende, uiteenlopende emoties. Aan de ene kant windt het hem op, aan de andere lijkt hij nog iets menselijks in zich te hebben en in te zien dat hij de controle volledig kwijt is en hulp nodig heeft. Tegelijkertijd lijkt hij op een soort morele kruistocht te zijn. I have no one, I'm bound to destroy all this greed. Dit zou kunnen refereren aan zijn moeder die haar lichaam verkocht aan begerige mannen. A voice inside me compelling to satisfy me bevestigt nogmaals dat hij gedreven wordt door een stem die hij hoort in zijn hoofd.

### Prodigal Son
Onze verloren zoon voelt zich bezeten en vervloekt. Hij voelt aan dat zijn einde nadert en wordt overweldigd door schuldgevoelens. I've messed around with mystic things and magic for too long. De duivel heeft zijn ziel in bezit en hij zoekt wanhopig naar verlossing. I'm on my knees, oh help me please. Hij wendt zich tot Lamia, een vrouwelijke demoon. Oh Lamia please try to help me.The devil's got a hold of my soul and he won't let me be. Het is duidelijk, hij heeft zich te lang met allerlei occulte duistere zaken ingelaten, en betaalt daar nu de prijs voor. Heeft de duivel hem hiertoe gedreven of was het juist Lamia, zijn laatste strohalm? Is zij de stem in zijn hoofd, oftewel de oorzaak tot zijn gedrag?

(Ter aanvulling; Lamia is een vrouwelijke demon uit de Griekse mythologie. Een prachtige verschijning maar met het onderlijf van een slang die jonge mannen verleidt om vervolgens hun bloed te drinken. Het lijkt er op dat dit zijn geliefde is die hem niet hielp toen hij in de problemen kwam. Zijn betrokkenheid bij occultisme en de invloed van Lamia lijken dus grotendeels zijn gedrag te verklaren.)

### Purgatory
De zelfmoord die hij in Another Life aankondigde heeft hij nu uitgevoerd. Hij is beland in "Purgatory”, oftwel het vagevuur. Hier komen de zielen die nog niet volledig gezuiverd zijn van hun zonden, maar nog wel een kans verdienen. Het beschrijft een reis door dromen en herinneringen, waarbij hij zich losmaakt van de realiteit en door de tijd en ruimte zweeft. Er wordt een scheiding tussen lichaam en ziel ervaren. My body tries to leave my soul. Or is it me, I just don't know. Hij voelt dat zijn ziel geen rust zal vinden. Er is een sterk verlangen om weggenomen te worden naar een andere tijd, een andere plek, en een gevoel van liefde dat alles doordringt.

### Twilight Zone (op de heruitgave staat Twilight Zone als track 10 en daar past ie ook het beste in de verhaallijn)
Vanuit het vagevuur probeert hij contact te maken met zijn geliefde. Het is inmiddels al 3 jaar geleden dat hij kwam te overlijden en kan geen fysieke vorm aannemen, waardoor hij onzichtbaar is voor de geliefde. Hij leeft in een wereld achter spiegels, gevangen tussen leven en dood. Hij kan er maar niet aan wennen en ervaart verdriet en eenzaamheid. I can't get used to purgatory, you know it really makes me cry. Hij overweegt zijn geliefde te vermoorden zodat ze bij hem kan zijn in het vagevuur. I'm looking forward to her spirit coming over to me. I feel tempted to bring her over to the other side.

### Drifter
Drifter, tot slot, beschrijft een gevoel van verlangen naar een nieuwe start en overwinning. Hij zal zijn lied zingen en dan zal alles goedkomen. Listen child don't you see there's a cure? Hij beschrijft een gevoel van geborgenheid en troost wanneer hij en zijn geliefde samen zijn. En moedigt haar aan om mee te zingen en samen een nieuwe weg in te slaan. I'm gonna keep on roaming gonna sing my song. I want you to sing it, sing it along. Hij blijft dus een spookachtige aanwezigheid die voor altijd zal blijven rond dolen. Tegelijkertijd lijkt het hem te zijn gelukt zich weer te herenigen met zijn geliefde.

Conclusie
Er is wel degelijk een duidelijke verhaallijn waar te nemen op "Killers". Het biedt zelfs een tamelijk diepgaande verkenning van de menselijke geest en de duistere kanten van het bestaan, kortom de klassieke strijd tussen goed en kwaad. Elk nummer onthult een nieuw aspect van zijn innerlijke strijd, van de zoektocht naar zijn identiteit en verlossing tot de confrontatie met zijn eigen demonen. Ik vind het iig een fascinerend verhaal en het geeft Killers een echte meerwaarde tijdens het luisteren. Ben benieuwd hoe jullie tegen mijn interpretatie aankijken.

Sorceress klinkt helemaal nergens naar. Gewoon weer die stuurloze, matte prog zoals ze die al een tijdje maken. Het lijkt ook of ze er zelf helemaal geen zin meer in hebben. Er zit iig geen greintje energie meer in. Zouden ze nog albums maken omdat het contractueel nog zou moeten ofzo of omdat de hypotheek betaald moet worden?

Het laatste studioreport zegt mij genoeg. De desinteresse straalt er vanaf, wat een uitgeblust gezelschap is dit geworden zeg.

Haha smurfenkoortje! Geweldig toch. Ik moet bij dit soort passages altijd een beetje aan The Beatles en The Kinks denken. Ik vind het erg leuk dat ze hiermee een beetje een knipoog geven naar hun psychedelische sixties verleden. Maar dan wel icm hun meer stevige rockgeluid, de perfecte symbiose tussen de oude en nieuwe Quo eigenlijk.

Sowieso beste Quo album voor mij, alleen maar knallers. Ja inclusief de ingetogen Lancaster nummers. En wat een heerlijk warme productie ook.