Ruim 6 jaar na de laatste studio plaat "Leaven in de brouweri-je" (2019) is er dan eindelijk een nieuw Bökkers album "Zeum".

In die 6 jaar is er nogal veel gebeurd rond de band. Eerst viel de oude bezetting uitelkaar in de Corona periode. Toen het land weer openging in het najaar van 2021 kon Hendrik Jan Bökkers de band voortzetten in een volledig nieuwe bezetting. Vanaf toen werd er weer veel getoerd, ondertussen verschenen af en toe wat losse nummers en in 2023 de live plaat "Live en Onbesoesd".

Ook ging Bökkers het theater in met verhalende muzikale shows , Hendrik Jan deed mee aan het populaire tv programma "De Beste Zangers" en brak hij door als acteur in "De Woeste Grond" waarvoor hij zelfs genomineerd werd voor de Televisier ring.

Maar nu dus eindelijk een nieuw Bökkers album waar we zo lang op hebben gewacht met als titel "Zeum" (zeven op z'n Twents).

Mijn verwachtingen voor "Zeum" waren vooraf al hoog na het zien van een aantal shows in deze bezetting van Bökkers want dat zijn erg goede muzikanten die zowel in kick-ass Rock & Roll als subtiel werk goed uit de voeten kunnen. En dan natuurlijk die geweldige stem en liedjes van Hendrik Jan.

Ik vind de plaat prachtig. Hij klinkt als een klok, grotendeels opgenomen in Wisseloord met JB Meijers en afgemaakt in de eigen studio van gitarist Jim Zwinselman. De veelal hard rockende nummers knallen de speakers uit zoals bijvoorbeeld plaat opener "Mien Opel Rekord" , een heerlijk ZZ Top achtige, stereo op 11 auto song. Vervolgens "Kom d'r in" die met een AC/DC riff de rock & roll vaart er lekker in houdt. Op Kant A blijft de klok zowieso flink op rock staan met "Josefien" , "Bie Wean Is Metmaken" en "5 Bier Veur De Holtzageri-je " zowel in tekst en rockende energie. Speciale vermelding voor het  geweldige gitaarwerk van Jim Zwinselman, hoor hem tekeer gaan. Pas bij nummer 6, de laatste op Kant A, volgt het eerste rustmoment "Wind In De Kop" , een ballade met een lekkere drive, dat wat mij betreft een grote radio hit zou kunnen en moeten worden en vervolgens in 1 rechte lijn de Top 2000 in.

Dan draaien we de plaat om en gaat het gelijk weer hard en vrolijk rockend verder met "Deernties Uut Twente" , een rechttoe rechtan ode aan de deernes. De andere rockers op Kant B zijn de eerste single van de plaat, het catchy "Tödödöp" (met de groeten van The Fratellis) en "Alles Is Veur Oe".

Maar er staan ook 3 mooie rustige nummers op.  "Vremde Vogel" kende ik al van de theatershow "Kats De Weg Kwiet" , een mooie ballade over een outsider die zijn eigen weg volgt, het melancholische "Twee Keerlties" met een grappige break (ik verklap hem hier even niet) waar ik erg om moest lachen en tot slot het lieve wiegelied "Sien".

Genieten dus van dit Bökkers album. Veelal lekker stevig rockend, een paar mooie ballads, allemaal top songs met steeds een wisselde favoriet (ik ben al geswitcht van "Opel Rekord" naar "Twee Keerlties" en toen naar "Josefien",  volgende week wellicht "Wind In De Kop"), goede teksten zowieso, humor en muzikaal vakmanschap. Goed gedaan nozems!

Bij het 20-jarig jubileum concert in 1995 kwam de oorspronkelijke Normaal bezetting voor het eerst sinds het vertrek van gitarist Ferdi Jolij (Frederik Puntdroad) in 1980 weer bijeen. Dit kreeg vervolg bij het 25-jarig jubileum in 2000. Dat beviel zo goed waardoor er in de jaren erna vaker shows volgden in de "olde" bezetting.

In 2003 verscheen op cd een fijne live registratie "Vernemstig Te Passe" van dit Normaal (inmiddels allen 50-ers) met een set van louter oude knallers uit de jaren 70. En in 2004 deze plaat "Fonkel" met alleen maar (fonkel) nieuw materiaal. Wat overigens tot gevolg had dat de Normaal bezetting van begin jaren 00 met Jan Kolkman en Alan Gascoigne toen nog in de band definitief tot het verleden behoorde.

Beide platen waren al jaren niet meer (of zeer lastig en duur) verkrijgbaar. Nu zijn ze opnieuw uitgekomen op gekleurd vinyl in de serie 50 jaar Normaal van Universal en heb ik met de platen op de pick-up dit stukje getikt. 

Met Ferdi en drummer Jan Manschot terug in de band klinkt Normaal weer als het Normaal uit de jaren 70, zij het veel minder ruig als toen. En op "Fonkel" ook, meer dan op welke Normaal plaat dan ook, als Boh Foi Toch (de andere band van Jan en Ferdi waarin roots en hoempa muziek in Achterhoeks dialect de hoofdmoot vormt).

Op "Fonkel" is duidelijk te horen dat Puntdroad anno 2004 nog altijd een zeer goede gitarist, songschrijver en zanger was. Hij heeft een aantal zeer fijne songs geschreven voor deze plaat zoals "Zoependoedewi-jwa Tapp'ndadoedie" (wat mij betreft de hit van de plaat, geweldig), "Ine Uut de Kantine" (cajun swing met glansrol van Roel Spanjers op accordeon) en "Weddie Wat Ze Zei" (swingende ballad met mooie solo's). Allemaal hoogtepunten op deze plaat. Welkom terug Ferdi!

Jan Manschot schreef voor deze plaat het gevoelige "Margen Is Nog Zo Wiet Weg" over jongeren problematiek. Beetje A-typisch voor Normaal qua onderwerp maar zeer mooi en passend bij het sociale hart van Jan.

Bennie Jolink leverde de meest rockende nummers aan op "Fonkel". De beste daarvan zijn "Wie An De Weg Wil Timmeren" (een typisch Jolink motto), "Mooi Bedankt" (met komisch verhalende tekst) en "Hee Zeg Hallo" (Fats Domino piano rock & roll) en in de categorie subtiel & swingend het geinige "Pincode".

Gastmuzikanten op Fonkel zijn o.a. Jan de Ligt (saxofoon), Roel Spanjers (piano en accordeon) en zowel Fokke de Jong en Tessa Boomkamp om Jan Manschot op drums te ondersteunen.

"Fonkel" is na dik 20 jaar nog altijd een prima en sympathieke Normaal plaat waarop de tandem Jolink/Jolij weer in ere werd hersteld. Heel fijn dat het aan het begin van de eeuw tot deze reünie kwam en oud zeer werd weggepoetst nog bij het leven van Jan Manschot. De cirkel was daarmee gelukkig weer rond.

Voor sommige anhangers zullen deze heruitgaves vermoed ik pas een eerste kennismaking zijn met deze platen aangezien "Fonkel" en "Vernemstig Te Passe" niet op Spotify staan en toendertijd ook niet goed verkrijgbaar waren. Ze zullen er net als ik blij mee zijn om deze platen nu op LP te bezitten en lekker te kunnen spinnen op de pick-up.

NB: Toch ook een puntje van kritiek aan het adres van beeldend kunstenaar Bennie Jolink. De plaat "Fonkel" is gestoken in een (fonkel) lelijke hoes die pijn aan je ogen doet, wat ging hier gruwelijk mis? Een budget feestwinkel gespecialiseerd in goedkope rommel zou zich nog schamen voor zo'n ontwerp -:) De jaren daarna volgden nog vele andere zeer lelijke hoesontwerpen van zijn hand maar deze is echt next level lelijk.

Als jonge knaap werd ik begin jaren negentig gegrepen door de blues. De blues was in die jaren weer helemaal terug en hip door o.a. G. Love & Special Sauce, The Red Devils, Nirvana die unplugged Leadbelly speelde, het Fat Possum label, maar ook de comebacks van bijvoorbeeld John Lee Hooker, Eric Clapton, B.B. King en Billy Boy Arnold.

Live zag ik toen o.a. geweldige concerten van Popa Chubby, The Fabulous Thunderbirds, Omar & The Howlers, Barrelhouse, Jon Spencer Blues Explosion, en ook echte legends als R.L. Burnside, Jimmy Rogers, Rufus Thomas, Peter Green en Johnny Winter. Deze zag ik gewoon in mijn eigen Patronaat in Haarlem waar ik toen inmiddels werkte en 30 jaar later nog altijd werk.

Na de jaren 90 was het een beetje behelpen in het aanbod van goede blues artiesten. Vooral van blues die niet clichématig was, van daar gaan we weer, zonder eigenheid. Maar met een beetje zoeken kwamen er altijd nog wel een aantal geweldige artiesten voorbij als bijvoorbeeld Ga-20, Eilen Jewell, C.W. Stoneking, The Black Keys en Jack White.

Maar veel echt goede authentieke blues zangers heb ik sinds deze eeuw niet of zelden meer voorbij zien komen. Zowel niet op plaat als live in concert.

Maar toen was er in 2016 opeens uit het niets Robert Finley uit de swamps van Louisiana. Hij bracht in dat jaar als inmiddels al 60-er pas zijn debuut album uit. Hij vormt echt een uitzondering en is uniek. Geweldige blues zanger, wat een stem!!, en niet cliché maar oprecht en eerlijk met een boodschap die ook in 2025 nog altijd raak is.

Zowel op plaat is hij geweldig (met hulp van de onvolprezen Dan Auerbach die hem precies van de juiste begeleiding en mede van songs voorziet) als live, nu ik weet na hem gezien te hebben 14 oktober 2025 in mijn Patronaat.

Wat een geweldig concert was het! 71 jaar oud en blind maar toch op wereldtournee ondersteund door jonge band maar vooral ook door zijn dochter, die echt zijn steun en toeverlaat is en zelf ook een uitstekend zangeres is wat ze liet horen. En hij Robert Finley, een echte blues preacher met mooie levenswijsheden, veel charme en geweldige stem en performance. Enorm genoten dus.

Ik ben fan, deze plaat maar ook de andere 3 op het "Easy Eye Sound" label van en met Dan Auerbach zijn een vette aanrader. Betere blues anno nu is er niet!