In de “50 jaar Normaal” jubileum serie verschijnt deze maand naast “Kiek Uut” (1986) ook “Noar ’t Café” (1987) opnieuw. Ik zie dat ik al eerder uitgebreide recensies heb geschreven op over deze platen op dit forum. Dan beschouwen we deze recensie over “Noar ’t Café” dan maar als een update.

Normaal bracht vanaf hun doorbraak in 1977 met “Oerend Hard” ieder jaar wel tenminste 1 LP uit en gemiddeld tegen de 4 singels per jaar. Dus in 10 jaar tijd van 1977-1986 verschenen er maar liefst 11 LP’s van de band, nog los van compilatie lp’s waar er ook al 3 van waren verschenen en bijna 40!! singels. Een ongekende productiviteit van onze Achterhoekse helden die toen met inmiddels al zo’n 1.000 live optredens op de teller ook op dat front bepaald niet hadden stil gezeten. Ongetwijfeld de hardst werkende band van het land.

Aangekomen in 1987 stond er uiteraard weer een nieuwe LP op stapel en verschenen er dat jaar ook nog eens maar liefst 4 singels (“Wi-j Doet ’t Samen”, “Hup Voetbal Hup”, “Leneman”, “Noar ’t Café” als live maxi-single). Maar de kwaliteit begon wel onder de kwantiteit te leiden waarbij de songs verloren aan zeggingskracht. De inspiratie werkte niet mee en veel nummers uit 1987 lijken slechts binnen een half uurtje geschreven te zijn zonder veel kwaliteitscontrole met als bijvoorbeeld “Hup Voetbal Hup” (van je hela hola ☹), “Leneman” en “Gulden Gilde Rap” (met rappende bejaarden Hendrik Hietbrink en ene baron Boomsma ??!!) als dieptepunten.

Als verzachtende omstandigheid kan worden aangevoerd dat het een moeilijk jaar was voor Normaal. Bennie was bijna dood nadat hij net niet in het ravijn donderde in mei 1987 tijdens de Atlas Rally in Marokko, zijn motor viel daar wel in, hijzelf hield er wonder boven wonder slechts 2 gebroken armen aan over. Maar een week later stond hij gewoon weer op het podium 3 shows per week te doen. Zijn gitaarwerk werd tijdelijk waargenomen door eerst Jan Akkerman en later Alan Gascoigne (De Gaspiepe) tot hij na 2 maanden weer zelf kon spelen.

En ook was er ruzie over geld met manager Mick Froeling. Al het succes met plaatverkoop, merchandise en die ruim 100+ optredens per jaar terwijl de bandleden daar vrij weinig van terugzagen in de portemonnee. Ze braken met Froeling maar beide kampen werkten gedurende de opnames van deze plaat noodgedwongen nog wel in een sfeer van oorlog vanuit hetzelfde pand in Zelhem. Rechtszaken volgden, zelfs op instrumenten was beslag genomen en was er dus veel gedoe over de boedelscheiding en ze moesten elders apparatuur lenen om zelfs nog te kunnen optreden. Geen goede sfeer dus om een nieuw album te maken.

“Noar ’t Café” verscheen in de herfst van 1987, de eerste studio LP die werd opgenomen tijdens de veldtocht waar de platen voorheen in de winterstop werden gemaakt. De plaat staat vol middelmatige nummers, maar positief is dat de band lekker stevig speelt en ook zoals altijd vertrouwd goed klinkt.

De 2 beste nummers op “Noar ’t Café” zijn de titelsong (een wat stevigere versie van hun eigen ruim 10 jaar oude song die al op de eerste LP stond) en “Wi-j Doet ‘t Samen” een hertaling van “Let’s Stick Together” van Brian Ferry dan wel “Let’s Work Together” van Canned Heat. Fun fact is dat ook die beide songs in feite covers zijn. Ik heb vorig jaar voor een prikkie het alleraardigste bluesy origineel “Let’s Work Together” van Wilbert Harrisson op single aangeschaft. Die versie duurt ruim 5 minuten en is vanwege de lengte verdeeld over de A en B kant zodat de song halverwege wordt onderbroken en je het plaatje moet omdraaien voor de rest. Leuk om deze andere versies een keer te checken als je het nog niet kent.

De LP “Noar ’t Café” eindigt met “Rock Around The Clock” , de eenmalige samenwerking met de Zangeres Zonder Naam dat eind 1986 al op singel verscheen. Dat die ook nog op de plaat kwam zegt ook wel iets over het gebrek aan inspiratie en andere goede nummers. Maar toch met de oren van nu is deze cover van de overbekende R&R klassieker best wel een leuke cult hit die er prima bij kan.

Uit die enorme stapel van platen die Normaal de afgelopen 50 jaar maakte, is dit wat mij betreft 1 van de minst geïnspireerde. Maar tjezus Normaal, wat een geweldige band is dat toch, mijn eeuwige sympathie en respect hebben ze.

In de “50 jaar Normaal” jubileum serie zijn we deze maand uitgekomen bij de heruitgaves van LP 11 “Kiek Uut” (1986) en LP 12 “Noar 't Café” (1987).

Na maar liefst 2 LP’s en 4 singels in 1985 singels lag er in juni 1986 gewoon al weer een nieuwe Normaal LP in de winkel: “Kiek Uut”. Gemaakt in de eigen Commodore studio in Zelhem volgens het vertrouwde recept dat luidt 40 minuten lekker høken met een mix van stevige rock & roll en een paar wat rustigere nummers.

Op “Kiek Uut” pakt dat prima uit. Het is een echte groepsplaat in de zin dat alle bandleden een goede bijdrage leveren. De Bennies (Bennie Jolink & zijn vaste schrijfpartner Bennie Migchelbrink) leverden weer ongeveer de helft van de songs aan, de andere helft kwam dan van bassist Willem Terhorst en drummer Jan Manschot in samenwerking met tekst schrijfpartners Joop Kolber (van Jo Junk & z’n Hotdogs) en Gerrit Aalderink (die o.a. de tekst schreef van “Pien In De Kop”) en gitarist Paul Kemper voor de muziek.

Willem Terhorst laat zich ook 3 x vocaal gelden in “Pien In De Kop”, “Viva La Cnasta”, en “Een Dagje Noar ’T Strand” dat mij sterk doet denken aan “Face To Face” van Pete Townsend dat een jaar eerder uitkwam. Deze lekker stevige nummers behoren tot de beste van "Kiek Uut" dus hattrick van Willem.

Jan Manschot is vanwege zijn motorongeluk in 1985 waarschijnlijk amper of niet te horen op de LP, de vervangende drummer is Nico Groen (vooral bekend van Flavium). Het verschil dat het drumgeluid steviger en strakker is op “Kiek Uut” als op voorgaande platen is daarmee dan ook verklaard. Maar Jan draagt bij als tekstschrijver van 2 van de beste nummers op de plaat: de lekker stevig rockende nummers “Viva La Cnasta” en “Steven Paul”.

Paul Kemper heeft nooit een grote bijdrage geleverd als songschrijver bij Normaal maar als gitarist is hij goed in vorm op “Kiek Uut” en rockt op veel nummers de pan uit. Het beste voorbeeld daarvan is het hard rockende “Steven Paul”, waar hij dan wel ook de muziek voor schreef. Maar ook op vele andere nummers is hij lekker rockend aanwezig, alleen op de plaat opener “Hoe-j ’t Ok Doet” lijkt hij even in slaap gevallen want daar horen we hem nauwelijks. Maar vanaf het tweede nummer høkt hij er op los.

Bennie Jolink is als songschrijver (samen met de andere Bennie) vanaf halverwege de jaren 80 wat mij betreft een beetje op de automatische piloot beland. Op zich nog wel prima liedjes, maar eerlijk gezegd ook wel een beetje makkelijk zonder veel zeggingskracht want veel minder persoonlijk en oprecht dan in de wilde jaren (1975-1980) toen hij de songs meestal maakte met Ferdi Jolij. Na een sterke start van de song schrijvende "Bennies" In de jaren tussen 1985 - 1991 was het beste bij de song schrijvende "Bennies" er wel af met als gevolg wat flauwere nummers dan voorheen. Maar toch een aantal van hun beste nummers uit deze jaren staan dan toevallig wel op deze LP zoals "Achter Wolken" en "Albert en Josephien".

Vanaf 1982 zijn de bijdragen van Willem, Jan, de externe tekstschijvers maar ook de gastmuzikanten in grote mate broodnodig gebleken om sterke platen te maken. Ook op “Kiek Uut” is dat het geval en leveren ze stark wark. In verschil met andere Normaal platen is er (erg uniek voor Normaal) in een aantal nummers een zangeres (Clarita Sloot) te horen die dat erg goed doet. Een ander verschil is de grote rol van de saxofoon op deze LP, bespeeld door niemand minder dan Bertus Borgers (vooral bekend van Sweet ‘d Buster), die de show op een aantal een nummers met zijn lekker honkende stijl.

Verder is leuk om te vermelden dat Normaal in 1986 ambassadeurs waren van “Motoren voor motoren” een goed doel dat motoren bracht naar artsen in Tanzania. Bij de levering in de zomer van 1986 was Normaal ook mee. Willem Terhorst noemt die reis nog altijd een hoogtepunt in zijn leven. Op YouTube staat een videoclip daar opgenomen voor de single “Hoe-j ’t ok Doet” die best grappig is maar ook duidelijk afkomstig uit andere meer relaxte tijden.

“Kiek Uut” een meer dan prima Normaal plaat!

In 2023 bracht de band Bökkers een dubbel live LP uit op oranje vinyl. Ik zag dat er bij deze plaat "Live en Onbesoesd" nog geen berichten zijn geplaatst daarom trap ik maar af.

Bökkers heeft de afgelopen 13 jaar al een stapel goede platen uitgebracht maar is daarnaast een band die je vooral ook live moet zien. Als randstekelijk fan komen ze niet vaak bij mij in de buurt spelen maar aan het einde van 2024 was het eindelijk wel weer eens raak en was ik er uiteraard bij in Paradiso. Wat een feest was dat voor de liefhebbers van onbesoesde rock & roll zoals het tegenwoordig nog maar weinig wordt gemaakt en daarom des te lekkerder binnenkomt.

De band is opgericht in 2010 en heeft sinds 2021 (uiteraard met uitzondering van voorman Henk-Jan Bökkers) een compleet nieuwe bezetting. Bökkers in deze nieuwe bezetting heeft vooralsnog geen studio album uit (wel wat losse nummers / singles) maar is wel in volle glorie te horen op deze rockende live LP opgenomen in de Lantaarn in Hellendoorn. De band Bökkers beheerst de edele kunst van het høken als geen ander, net als overigens het vrij jonge publiek in Paradiso waar het er heerlijk ruig maar feestelijk aan toe ging.

Op de LP's van "Live en Onbesoesd" staan maar liefst 19 nummers, op de Spotify versie zelfs nog wat meer. Nummers over rock & roll avonturen gebracht in smeuïg Sallands dialect die samen min of meer een greatest hits vormen van de beste Bökkers kneiters. Daarmee is het een perfecte weergave van een avondje Bökkers live.

De plaat knalt uit de startblokken op Kant A met de rockers "Baat Het Niet Dan Schaadt Het Niet" en "Het Geet Hier Spoken" en weet die energie gedurende het optreden vast te houden. Kant B opent met het geweldige "Daldeejen" wellicht het meest høkbare nummer van Normaal. Ik heb vele Normaal concerten gezien waar dit ruige nummer allang niet meer op de setlist stond en daarom extra leuk om Bökkers hierop los te horen gaan. Daarna volgt "Iederene Hef Een Reden", de Matt Simons cover waarmee Bökkers al jaren mee in de Top 2000 staat. Op Kant C en D blijven de hits maar komen zoals "Marattamottomotto", "Svetlana", "De Neuze" en "Annie Uut De Bochte".

Deze plaat beveel ik dan ook iedere liefhebber van onbesoesde rock & roll van harte aan, net als het meemaken van de Bökkers ervaring live. Ik heb echt genoten van de band in Paradiso, de ritmesectie bijvoorbeeld is steengoed. Net op het moment dat ik dacht die drummer (Stef Hoekjen) lijkt best op de jonge Frank Beard en die bassist (Bart Petter) verrek dat is net de jonge Dusty Hill zetten ze samen een stukje "La Grange" van ZZ Top in, hoe mooi is dat? Maar ook de andere mannen in de band, pianist Jeroen Sweers, zanger/gitarist Henk-Jan Bökkers en gitarist Jim Zwinselman (ajb 2 keer hardop uitspreken op de melodie van Vrouw Haverkamp ) zijn uitstekende muzikanten. Het bier en de nozem shotjes vlogen in het rond en na afloop rijkte de plastic glazen troep tot ver boven de enkels.

Het Paradiso concert had heel veel overlap met deze live LP waarvan de meeste nummers inmiddels al vele jaren oud zijn. Daarom is het de hoogste tijd is voor nieuw werk dat er gelukkig ook aan gaat komen in 2025. Ik verheug me er op !