Toch maar weer eens opgezet, als Yes fan wil ik deze plaat ook mooi vinden. Inderdaad het kabbelt zo nu en dan wat. Er is wel een Yes feeling, maar toch. Eerder op dit forum vergeleek iemand dit album met Tales of Topographic Ocean. Zeker een prachtig album, maar dat vind ik dus van deze Anderson/ Stolt niet. Nergens komt het wat mij betreft in de buurt. TotTO was een avontuurlijk añbum, zoals alle eerste vier of vijf Yes albums.
Afgelopen zaterdag stond er in de Volkskrant magazine een aardig artikel over muziek, geheugen en nostalgie. Een van de stellingen van de onderzoeker was dat je de muziek zo rond je 20ste het mooiste vindt en dat dat ook zo blijft. Nou lijkt een deze "Yes plaat" van Anderson en Stolt een herhaling van zetten, maar de originelen waren beter. Inderdaad, toen Tales of the Topographic Ocean uitkwam was ik 20 jaar oud, maar ik wil nog steeds graag dat muziek voor mijn gehoor avontuurlijk is, en dat is voor mij Invention of knowledge niet. Ik zal hem nog wel eens opzetten via Spotify, want er zitten zeker aardige stukken in, maar ik ga deze cd niet kopen.

Fijn dat de band zulke enthousiaste commentaren krijgt als hierboven en ook in andere media. Je kunt aan het album horen dat de bandleden serieus en vakkundig bezig zijn. Ik heb er echter moeite mee om het echt te kunnen waarderen. Ik houd best wel van folk, en de nummers (of de delen ervan) die daar het dichtst bij in de buurt blijven kan ik ook wel waarderen, maar het uitgesponnen lange lawaai (in sommige gevallen een "bak herrie" zoals de zangeres van de groep het noemt, nee daar heb ik niks mee. Als geheel vind ik het album dan ook veel te lang en zelfs na drie pogingen kan ik het nog niet in één keer afluisteren. De link met Pink Floyd hoor ik ook niet echt, er zijn zoveel nummers die rustig en dromerig beginnen. De muziek is echt anders.
Een plaat van de categorie "je vind hem mooi of je vind het niks". Mijn conclusie is dat ik tot de "niks groep" behoor.

Ik heb de cd nu twee keer beluisterd, en inderdaad, hun beste plaat tot nu toe. Goed evenwicht ook, als het wat te lief en zoet klinkt, komt er wat meer power in. Ik krijg wel zo nu en dan het gevoel, hé nu lijkt het wel erg veel op Magna Carta (Engelse folk and uit de zeventiger jaren, vooral bekend van hun album Seasons).
Al met al een cd om zo nu en dan te draaien.

Sommige mensen zetten een merkje bij de nummers die ze mooi vinden. In het geval van Pineapple Thief zou ik het andersom doen. De meeste nummers vind ik mooi, maar er zitten een paar tussen waar ik de wat lijzige zang en de dreinende muziek niet zo'n goede combinatie vindt en dat is met name zo in het nummer Tear you up. Het nummer ervoor, No man's land vind ik juist weer erg mooi. Goed opgebouwd en dan aan het einde even wat massiever.
En dat heb ik vaker met PT cd's. Het enige album van hun waarbij merkjes niet nodig zijn is Variations on a dream, want daarop zijn alle nummers mooi. Inderdaad, ik ben toch meer liefhebber van de wat dromerige PT nummers. Dus al met al toch 4 punten voor deze CD.