Live at Reading is een concert uit 1992 en heeft op MusicMeter 134 stemmen met een gemiddelde van 4,21 (13-10-2024)

Nevermind uit 1991 heeft op MusicMeter maar liefst 3265 stemmen met een gemiddelde van 4,14
(13-10-2024)

Dat betekent dus een verschil van 3131 gebruikers die dit album niet kennen of hebben liggen slapen.
Live at Reading blaast je namelijk omver en is pure grunge. Inhaalslag maken dus jongens en meisjes.
Voor alle zekerheid plaats ik dit bericht ook bij dit favoriete album, valt hij meer op.

Het is 27 oktober 2023 en de vierde Taylor’s Version ziet vandaag het daglicht. Mijn DHL mannetje heeft zojuist het lichtblauwe vinyl en de CD afgeleverd, dank daarvoor. Na Fearless, Red, en Speak Now is haar popmeesterwerk 1989 nu aan de beurt. Gelijk de voorgaande drie versies is ook hier de productie weer kristalhelder en klinkt alles puntgaaf. Zoals altijd worden we getrakteerd op de extra songs van de XL versie en 5 nieuwe songs van “The Vault”. Het prachtige “You Are In Love” en mijn favoriete Swift nummer “New Romantics” waren al te horen in de concertreeks van 1989. The Vault tracks klinken degelijk, maar niet echt bijzonder. Ik mis een “When Emma Falls In Love” en “Electric Touch” van de Speak Now Versie. Maar de slottrack van dit album “Is It Over Now” vind ik wel een erg sterk nummer. Het is al vaak vermeld, maar toch sta ook ik als fanboy steeds weer versteld van het hoge meezinggehalte van nummers die Taylor uitbrengt. Het is ook haar grote kracht en kwaliteit. Haar coupletten, refreinen en vooral haar beroemde bruggen zijn bijna altijd van een hoog niveau. De meeste gebruikers hier kennen de originele versie van 1989 waarschijnlijk al, deze uitgave is dan ook voor de echte fans of instappers en die laatste groep is nog steeds groot merk ik. En dus een gratis koopadvies van mijn kant. Veel beter gaat het niet meer worden in 2023. Vraag hem aan de Sint of leg hem onder de kerstboom. Veel luisterplezier en shake it off Swifties.

Onlangs had ik het genoegen om in De Doelen in Rotterdam de 9e symfonie van Gustav Mahler aan te horen. Het Magnum Opus van deze componist duurt ruim 1,5 uur en is een briljant complex muzikaal feestmaal. Na afloop hoorde ik in de wandelgangen mensen praten, dat het wel wat aan de lange kant was. (zucht) Ook hier gebruikers die het allemaal wat teveel vinden, die 30 nummers. Zelf heb ik er geen last van, want wat goed is kan niet lang genoeg duren. En ja, als je de cijfers optelt en door 30 deelt kom je niet op 10 uit. Maar ook bij Sandinista! van The Clash, en het witte album van The Beatles is geen sprake van perfectie. Toch krijgt dit drietal van mij 5 sterren. Ze vormen namelijk een coherent geheel waar je niet in mag schrappen, of erger, de bezem doorheen moet halen.
(met dank aan MIAB voor het voorwerk)

State of Grace - 10
Red - 10
Treacherous - 8
I Knew You Were Trouble - 9
All Too Well - 10
22 - 7
I Almost Do - 7
We Are Never Ever Getting Back Together - 10
Stay Stay Stay - 6
The Last Time - 9
Holy Ground - 9
Sad Beautiful Tragic - 9
The Lucky One - 6
Everything Has Changed - 8
Starlight - 8
Begin Again - 9
The Moment I Knew – 8
Come Back... Be Here - 10
Girl at Home - 7
State of Grace [Acoustic Version] - 8
Ronan - 9
Better Man - 8
Nothing New - 7
Babe - 6
Message in a Bottle - 8
I Bet You Think About Me - 7
Forever Winter - 7
Run - 8
The Very First Night - 8
All Too Well [Ten Minute Version] - 10

Bij het originele album staat het onderstaande relaas van Rudi1984. Hij is niet meer actief op MusicMeter, maar zou ongetwijfeld enthousiast zijn over de nieuwe versie van Hare Majesteit.
Vond het wel een mooie hommage aan zijn favoriete album uit 2010. Bovendien deel ik zijn mening voor 100%. Als je op 19 jarige leeftijd een zelfgeschreven album aflevert, waarvan bijna elke song bij miljoenen fans ook na 13 jaar voorgoed in de hersenpan is blijven hangen (oorwurmen), ben je een grote mevrouw. Ik wil Olivia Rodrigo, Billie Eilish en Dua Lipa dat nog wel eens zien doen over 13 jaar.
De run op kaartjes voor de aanstaande Eras Tour in Europa en Azie heeft de afgelopen weken ondertussen bijna hysterische vormen aangenomen. Het was ook voor mij een worsteling om ergens binnen te komen. Uiteindelijk is het Wenen geworden, maar dat hele circus en de extreme toegangsprijzen zijn eigenlijk te bizar voor woorden. Ondertussen geniet ik van de derde Taylors Version. Op naar 1989 (TV)

Voor RUDI1984 - zijn eigen “Speak Now” epos van 4 juni 2016
Grof maar realistisch geschat heb ik Speak Now nu minimaal 500 keer van begin tot eind beluisterd, vele malen meer dan welk album dan ook (waarschijnlijk is Amnesiac of een van de andere Swifts m'n nummer 2 op dat vlak). Bij élke van die luisterbeurten ben ik weer volledig overtuigd: beter dan dit heb ik nooit gehoord en zal ik waarschijnlijk ook nooit horen.
De outsiders die zo nu en dan met halve aandacht een nummertje op de radio luisteren, vinden Taylor Swift niets meer dan al die andere 'sterretjes'. Klinkt lekker, prima, niets bijzonders. Duik je er echter dieper in, dan gaat er een wereld voor je open, op vele fronten. Voor mij in ieder geval wel.
Een van Swifts grootste kwaliteiten, die ook op dit album bijna in elk couplet/refrein te horen is, is haar enorme spitsvondigheid, wat samen met haar gevoel voor pakkende, grootse refreinen voor unieke situaties in de popmuziek zorgt. Let je niet op, dan hoor je niet eens dat ze in opener 'Mine' bijna nonchalant "He made a rebel of a careless man's careful daughter" over haar lippen laat rollen. Een zin die constant blijft hangen en waar een heel verhaal achter schuilgaat. En dat is dan bedacht door een tienermeisje én haast onmogelijk vertaald naar een uiterst hitgevoelig refrein; ga er maar aan staan.
Dat zal wel voor haar geschreven zijn, denk je dan. Tot je het ene na het andere interview met haar ziet waar ze on the spot de meest bijdehante en dubbelzinnige antwoorden geeft.
Een klein voorbeeld in nog niet eens een van m'n favoriete nummers. Want cliché of niet, ik zou haast niet weten waar te beginnen bij het opnoemen van hoogtepunten; ze zijn constant overal. Mijn absoluut favoriete nummer (niet alleen van haar/dit album, maar overall) is nog steeds 'Long Live', het meest victorieuze nummer dat ik ken. Dat Swift zogenaamd voor de bakvisjes is, het zal; als ik 's ochtends chagrijnig in de auto zit en het uitbundige "LONG LONG LIVE"-gedeelte langs hoor komen, heb ik gelijk weer volop energie voor de rest van de dag. "If you have children someday. When they point to the pictures, please tell them my name." Het is zo mooi eerlijk en open, ik eet die verhalen uit haar hand.
En zo staat Speak Now vol met van die passages die de hele dag blijven hangen. Zowel tekstueel als vocaal en muzikaal. Want ook vocaal moet je Swift niet onderschatten. Ook dit onderdeel klinkt op het eerste gehoor prima, maar weinig opvallend. Probeer je echter in de auto ongegeneerd mee te blèren, dan besef je pas hoe moeilijk dat is met al die onmogelijke accenten en snel wisselende toonhoogtes die ze toepast. Een goed voorbeeld daarvan is het refrein van 'Haunted', probeer het maar eens mee te zingen...
Dan zijn er nog twee grote topics over die Swift-bashers graag in de strijd gooien maar die eveneens ondoordacht zijn. De eerste is de populairste: ze zingt alleen maar over verbroken relaties. Onzin natuurlijk, als je gaat tellen zul je waarschijnlijk nog niet op 10% van haar nummers uitkomen. Maar belangrijker dan dat: wat doet het er überhaupt toe? 60% van haar repetoire heeft ze als tienermeisje geschreven. Waarom zou je dan niet zingen over de dingen die je bezighouden? Die prille liefdes, het dagelijkse leven op school; ze zingt gewoon over haar leven. Gelukkig maar, stel je voor dat zo'n meisje opeens over het Gaza-conflict begint...
Waarmee ik gelijk bij het laatste kritiekpunt aankom: Taylor Swift heeft nooit country gemaakt maar loopt er wel mee te koop. Tja, letterlijk is het geen country, nee. Op een verdwaalde banjo na is het pop wat de klok slaat. Neem je het begrip ruimer, dan pikt ze er echter wel elementen uit - ook vandaag de dag nog. Dat heel verhalende van haar teksten is pure country: vertellen waarom je hart gebroken is en hoe dat ontstaan is, daarbij de situaties schetsend met een beeldend plot. Luister naar een willekeurige popsong op de radio en je zult horen dat dat absoluut niet veel voorkomt, de meeste teksten in dit genre zijn veel afstandelijker en algemener.
Een heel verhaal eromheen, maar dat zijn veel van de elementen die ik op Speak Now terughoor en die het voor mij het beste album aller tijden maken. Haar andere albums, met name 1989, vind ik ook fantastisch. Maar waar zo'n 1989 de absolute popperfectie bereikt, heeft Speak Now iets ongepolijst over zich dat het een eigen gezicht geeft. Soms gaat zo'n nummer eigenlijk net iets te lang door of laat ze, zoals Slowgaze boven me al aangaf, zich verleiden tot een full frontal attack in 'Better Than Revenge', maar ook dat is kunst. Het is een mens van vlees en bloed dat haar instincten volgt en niet onder tafels en stoelen steekt wat haar invloeden en gedachtes zijn.

En vooral die eerlijkheid maakt haar tot m'n favoriete artiest en dit tot het beste album.

Tja, daar zit je dan in je hotel in Wenen, in afwachting van drie Eras concerten die zojuist zijn afgeblazen wegens dreiging van terrorisme. Wel zijn er IS figuren opgepakt maar de veiligheid kan niet worden gegarandeerd. Hoewel ik er, op zijn Rotterdams gezegd, de tering in heb, is het begrijpelijk. Gas gevonden, scary shit. Er lopen lopen hier in Wenen vandaag duizenden kinderen rond, dat risico is gewoon te groot. Zwaar klote, in alle opzichten dit. Zondag weer terug met de KLM. Geen concert gezien.

Tja, weer die typisch Amerikaaanse punk rock.
Green Day, Offspring (excuse moi, schatten) tja en zo veel meer van dit soort bandjes.
Een aalgladde productie en sound, die stevig klinkt, maar al snel gaat vervelen en die, gelijk hun vele voorgangers, zal verdwijnen is een stoffige platenverzameling om daar eens in de zoveel jaar bij toeval weer eens uit te komen. Zo, mijn zuur mag vanaf nu weer vervangen worden door jullie zoet.
Succes en geniet er van.