Te weinig rustpunten, nogal een drukke boel ook door Ponty die er zo nu en dan wat doorheen mag fiedelen, knap hoor maar voegt weinig toe, had er meer van verwacht en z'n statische geluids-esthetiek bevalt me ook niet. Op zich leuk om Jon eens in een jazzy context te horen en vooral de toetsenspeler mag zich her en der lekker uitleven maar revolutionair is het allemaal niet meer natuurlijk, gezellig, op z'n best.

Uitgebrachte op new-age label Higher Octave ( later deel van Narada).
Voornamelijk instrumentaal album.
Komt qua klanktapijt-geriedel in de buurt van sommige passages van Olias Of Sunhillow met het verschil dat de brei hier doelloos door dobbert.
Tandeloos, niet onaangenaam maar dertien in het new-age dozijn.
Beter dan voorgaande mislukte pop pogingen
maar het zal een reden hebben dat dit hier het eerste bericht na jaren is

De geluidskwaliteit van de cd uit 2006 is inderdaad erg slecht. Het jaren 8o geluid blinkt toch al vaak niet uit in subtiliteit maar de balans hier is totaal verkeerd ( extreem schel ja) Ik kan me niet herinneren of de originele LP beter klonk, wel dat die destijds niet erg veel indruk op me maakte, vond ( en vind:-) 't hoogstens wel aardig.

Wéér een nieuwe platenmaatschappij en en nieuw geluid, deze keer Braziliaans getint.
Jon houdt het volume over het algemeen laag, wat wel plezierig is na het jaren tachtig "geweld".
Een beetje vervreemd sfeertje, onderkoeld/ingehouden, zeker niet onsympathiek, nou is Jon dat nooit natuurlijk:-)
Buiten Yes is hij op zoek naar een andere stijl, of experimenteert zou je ook kunnen zeggen, met wisselende resultaten. Ook dit hier is nog steeds niet echt helemaal "z'n ding" te noemen maar het is wel origineler dan een aantal eerdere mislukkingen (alleen Olias of Sunhillow was een voltreffer tot nu toe) dus op de goede weg zou je kunnen denken.
(spoiler : het duurt nog even maar de aanhouder wint
Verder is er nog een remix versie met voor die tijd typerende monotone techno versies die curieus is maar meer ook niet.

Jon Anderson solo, live from L.A voor een zo te horen niet al te groot publiek.
Allemaal wel gezellig en vermakelijk, zichzelf begeleidend op gitaar die wat andere geluiden kan aansturen en een medley op piano.
Betere geluidskwaliteit dan op z'n eerdere live albums.
Niet baanbrekend, wel weer sympathiek.

Slechts een paar tracks waar Anderson zijn eigenzinnigheid laat doorschijnen, verder middle of the road, wat jammer is. Wellicht een poging om "commercieel" te zijn wat op mij hier een averechts effect heeft.

Een leuk idee ( heb helaas de oproep gemist:-) Het resultaat is op zich niet veel mis mee en bevat zeker aardige momenten of op z'n minst aanzetjes daartoe maar net iets te veel tracks die netjes maar saai in clichés blijven hangen en me dus niet weten te raken. "Open" ook uit 2011, brengt heel wat meer !

Zo te horen een publieksopname dus geluidskwaliteit is ver te zoeken. De stem van Anderson komt er relatief nog goed vanaf, verder is het niet veel soeps. Heeft wel curiosawaarde maar al met al toch geen aanrader.

Als je van Ierse volksdansmuziek houdt is dit misschien nog wel leuk. De meeste nummers lijken nogal op elkaar...Trommeltje, gitaartjes, harpje, fluitje, accordeonnetje, viooltje en café rumoer.

Nou ik ben niet de enige die niet zo goed weet wat hierover te schrijven zo te zien
Het is niet allemaal perse slecht, bij vlagen wel aandoenlijk qua intentie met een behoorlijk naïviteit gehalte. Een oprechte en originele poging tot iets met inhoud die te respecteren valt. Maar voor wie was en is dit nog interessant..... het geheel is niet prettig om naar te luisteren, muzikaal gezien. Afgezien van wat subtielere hoogtepuntjes toch vooral te vaak irritante simplistische ritmes, te veel lawaai dat in muzikaal laag niveau blijft steken en te veel gepraat van een of andere indiaan.

Bovenstaande prachtige bespreking van musician klopt als een bus, desalniettemin/dus heb ik een luisterbeurt slechts met moeite kunnen voltooien dus dat was eenmalig, wat qua beoordeling bij mij toch wel de doorslag geeft.