Na een stilte van acht jaar kwam Alison Moyet in 2002 met dit album. Een andere sound dan haar pop albums uit de jaren 80 en 90. De lange stilte werd veroorzaakt door een langlopend conflict met toenmalige platenmaatschappij Sony. Hmz... waar hebben we dit eerder gehoord?

Enfin, Moyet leverde met Hometime een dijk van een album af. Heerlijke mix van pop en elektronica, een album dat af en toe lijkt te knipogen naar nummers van Portishead, Madonna en Massive Attack.
Mooi hoe Alison's stem aan het begin van openingsnummer Yesterday's Flame gefilterd klinkt. En geweldig hoe ze aan Dusty Springfield doet denken in het Spector-achtige Should I Feel That It's Over. Maar even zo mooi zijn de ballads If You Don't Come Back To Me, You Don't Have To Go, het zwoele More en het donkere Say It.

Hometime is een geweldige plaat die per luisterbeurt nóg mooier wordt. Grappig dat Moyet in de tweede helft van haar carriere een drietal van haar beste albums heeft gemaakt, te weten deze, The Minutes en Other. Kunnen we niet van iedere zanger/zangeres zeggen.

Dit is gewoon een perfecte verzamelaar, al haar singles en dus hits staan hierop. Top dat er ook een paar Yazoo hits op staan.
Hoogtepunt van deze plaat is uiteraard het schitterende This House, wat blijft dit na al die jaren toch nog steeds ongelooflijk mooi.

Maar omdat ik de cover van The First Time Ever I Saw Your Face echt niet kan waarderen én ik dan stiekem toch wel Don't Go tussen de Yazoo nummers mis geef ik hem 4,5 ster.

Eerlijk gezegd was het vooral de limited edition rood vinyl uitgave die mij ertoe deed besluiten om The Minutes aan te schaffen. En terwijl die vanuit Engeland naar mij onderweg was, beluisterde ik het album al dagelijks via de welbekende wegen. Uiteraard gaat er niets boven een album beluisteren op een goede platenspeler!
Wat klinkt deze plaat ongelooflijk mooi op goede apparatuur zeg, dat alleen al verdient 5 sterren.
Maar het gaat natuurlijk vooral om de muziek zelf en die zit meer dan goed. Van de elf nummers vind ik er maar twee niet zo boeiend, te weten Changeling en Love Reign Supreme.

Uitschieters voor mij zijn All Signs of Life (dat einde, heerlijk... ik hou er van!!), Right as Rain en Remind Yourself. Die laatste doet mij overigens af en toe erg denken aan Brel's Ne Me Quitte Pas, maar wellicht ligt dat aan mij daar het in geen enkele (professionele) recensie wordt genoemd.

Kortom een geweldige plaat die hier en daar doet denken aan albums van Björk, Madonna, Portishead, maar ook aan Moyet's tijd in Yazoo. Jammer van de albumhoes, niet dat ik hem lelijk vind, maar een albumtitel die volgens mevrouw Moyet staat voor dat we minuten hebben en leven zou ik hebben uitgedrukt in een cover met diverse poses over en door elkaar heen (denk Madonna's The Power of Good-Bye single cover).

The Minutes is een mooie plaat geworden die buiten het Verenigd Koninkrijk meer aandacht en succes had verdiend.

IK ben een groot Moyet liefhebber, maar met deze plaat weet ik het nooit zo goed. Wanneer ik haar albums draai geef ik deze telkens weer een kans om er vervolgens achter te komen, dat ik het toch wel haar minste vind. Voorganger Voice behoort ook niet tot haar beste werk, maar daar vind ik nog altijd meer nummers boeiend dan op The Turn.

Geïnspireerd door haar rol in het stuk Smaller schreef Alison wat nummers in hetzelfde sfeertje. Helaas niet helemaal geslaagd, of vooral niet mijn ding.
Hoogtepunt van de plaat is het schitterende The Man In The Wings.