Ik weet nog goed dat Janet één van de artiesten was die maar wat graag op Madonna af gaf toen dit eind 1992, na Madonna's Sex boek debacle, ineens 'in' was. Ook Janet's kritiek op het album Erotica loog er niet om, het was plat, totaal niet sexy en weet ik wat allemaal. Janet zou dit allemaal heel anders doen zei ze.
Een half jaar later was daar dan deze plaat. Zeker één van Janet's beste en ik draai hem dan ook graag en vaak, maar minder plat dan Madonna's Erotica is dit zeker niet. Sterker nog, ik vind Erotica nergens écht plat, in die categorie wint Janet. het, alleen al met het nummer Throb, dat compleet nergens overgaat en alleen maar één zeurderige hijgpartij is. Zo erg gaat het op Erotica nergens tekeer. Verder zie ik aardig wat overeenkomsten tekstueel en muzikaal. Janet heeft hier duidelijk afgekeken van de queen of pop en dat is totaal niet erg, want het heeft geresulteerd in een heerlijk tijdloos album.

Ik weet dat voor zijn meeste fans Continuum dé Mayer plaat is, maar voor mij is dat toch echt deze. Gemaakt naar aanleiding van de breuk met Katy Perry, en zijn het niet meestal break-ups die leiden tot het beste werk van een artiest?
Ach, misschien was het ook wel mijn eigen relatiebreuk die ervoor zorgde dat dit album zo goed binnenkwam. Maar nog steeds vind ik dit zijn beste plaat en zorgen nummers als Emoji of a Wave, Love on the Weekend, In the Blood, Never on the Day You Leave en You're Gonna Live Forever In Me iedere keer weer voor kippenvel. De vibe van die laatste overigens... had zo van de soundtrack van een Toy Story film kunnen komen.

Hoe mooi ik Born and Raised and Paradise Valley ook vind, The Search For Everything is John Mayer op zijn best!

Ik laat me graag betoveren door muziek, vooral wanneer ik nog niet bekend ben met de artiest of band in kwestie. En al helemaal wanneer deze tips komen van gebruikers die ik toch wel erg serieus neem. Maar alle Jezus wat een deprimerende zit was dit.

Ik ben zelf een groot fan van Joni Mitchell, dus wanneer iemand zegt erg door haar te zijn geïnspireerd wekt dat mijn interesse net even extra. Het zal dat anderen Joni's invloed hierin terughoren, ik raakte vooral heel erg negatief overprikkeld door dit album. De muziek, die stem... en dan ook nog zo'n onsmakelijke albumhoes. Ja sorry, ik behoor tot die mensen die van mening zijn dat mooi artwork een album extra glans geeft, maar zo'n blote ietwat mollige buik ontneemt mij toch wel alle trek.

Of ik niets positiefs kan zeggen? Jawel, de man is zeker getalenteerd, zowel muzikaal als op schilder niveau, bedoel ik doe het hem niet na. Maar nee, aan mij is dit niet besteed. En ja, die mening mag ik hier ventileren, ik heb het album tenslotte beluisterd, inclusief meerdere suïcidale dreigingen.

Ook al ben ik een hard Joni Mitchell fan, bij het beoordelen van haar werken ben ik even kritisch als bij andere artiesten.
Niet alles wat mevrouw Mitchell heeft gemaakt is memorabel, al maakte zij de eerste tien jaar van haar carrière duidelijk haar beste albums. Maar zelfs in die eerste tien jaar was niet alles even sterk. Haar vierde album Blue groeide uit tot een terechte klassieker en is volgens velen haar beste album. Wéér vier (studio)albums verder kwam deze Hejira, naar míjn mening haar beste album! Ik weet niet, ik hou van haar meeste andere albums, maar wat dit album met mij doet... Dit album gaat mij door merg en been, maakt me blij, maakt me emotioneel. Één van de weinige albums die ik vijf sterren geef!

De muziek op Hejira was erg vernieuwd met zijn sterke jazz invloeden, de teksten regelrechte hoogstandjes. En dan nog dat mooie artwork!! Hoe geniaals om die wolken cocaïne te laten suggereren, iets wat Joni aardig gebruikte tijdens deze periode in haar leven.

Hejira laat zich beluisteren als een lange reis door Amerika en wat voor reis. Ieder nummer heeft zijn charme, vooral wanneer je de teksten goed beluisterd.
Ik ga hier geen nummers bespreken, dat zou ze toch tekort doen. Deze plaat moet je beluisteren terwijl je met je ogen dicht, en een goed glas alcohol (Joni stijl) naast je op tafel, languit op de bank ligt. Je hoort Joni's reis niet alleen, je bent daar, samen met haar. Steeds weer opnieuw!

Persoonlijke favorieten: Hejira, Song For Sharon, Blue Motel Room.
*****

Toen ik als jongen van achttien in een platenzaak werkte introduceerde collega Bas mij in de wereld van Joni Mitchell. In eerste instantie vond ik er niet heel veel aan, maar des te vaker hij zijn favoriete plaat opzette, des te meer ik Joni begon te waarderen.
Het album was Blue (1971) en het deed iets met me, wát kon ik nog niet helemaal verklaren, maar het nam me mee naar plekken die ik niet kende, liet me dingen zien die ik tot op de dag van vandaag nog altijd niet kan omschrijven.
Een paar jaar later zat ik naast mijn toenmalige vriend in de bioscoop bij de film Love Actually (2003), we vierden ons jubileum, een jubileum van een relatie die van geen enkele kant deugde; vreemdgaan, emotionele mishandeling... En toen was daar ineens die ondertussen bekende scene met Emma Thompson en Joni's orkest versie van Both Sides Now (2000). De tranen stroomden over mijn wangen, wat was dit mooi en wat leek dit nummer precies alles wat ik voelde te omschrijven.
Ik realiseerde mij dat ik van die toenmalige vriend af moest en achter Joni aan moest.

Ik heb al haar muziek, en diverse boeken over haar leven en werk staan in mijn boekenkast. Ik bewonder deze vrouw enorm, maar tegelijkertijd kan ik mij enorm aan haar ergeren. Ze heeft een iets te groot ego, ja ze is fantastisch, maar persoonlijk zit ik er niet op te wachten dat zij dit zelf ook laat blijken. En ze weet zelf niet helemaal goed wat haar beste werk is. Sinds de 2000's heeft ze diverse compilaties uitgebracht die zich meer richtten op haar albums na 1980 dan die van daarvoor. En om nu te denken dat een nummer als Dancin' Clown meerdere keren het daglicht moet zien... Wat een doodzonde om dit nummer op deze boxset te zetten.
Joni haar eerste albums maakten haar, waren de start van een fantastische carrière en om nummers van die albums dan compleet te ontkennen kan ik maar niet begrijpen.

Maar misschien moeten we een kunstenaar, en dat is miss Mitchell op alle vlakken, ook niet wíllen begrijpen en gewoon genieten van wat deze ons voorschotelt.
En voorschotelen doet ze hier en hoe. De cd versie van deze box kon mij niet bekoren, maar toen was daar ineens de vinyl uitgave eind 2018. Acht platen met merendeels juweeltjes.
Hoogtepunten:
Both Sides Now
The Last Time I Saw Richard (gelukkig in de Travelogue versie, want dit is zó mooi!!)
Amelia
Blue
Down To You
Love
A Case Of You
River
Chinese Cafe/Unchained Melody

(Ex-)collega Bas, bedankt voor de introductie!