Velen noemen dit album slaapverwekkend en deprimerend. Van dat laatste hou ik wel in muziek, mits goed gedaan.
Ik vind aan dit album echter weinig deprimerend, het straalt eerder een flinke lading eenzaamheid uit en daar kan ik wel iets mee. Tevens vind ik zelfs het artwork mooi. Nu in de wintermaanden staat de vinylversie te pronken bovenop mijn vinylkast.

Maar terug naar de muziek, het album opent met het schitterende Snowflake, gevolgd door Lake Tahoe dat het enige nummer op deze plaat is waar ik weinig tot niets mee heb. Misty, dat daarna komt, is ook weer van een hoog niveau. En eigenlijk vind ik dat voor deze hele plaat gelden. Het titelnummer moest destijds ontzettend wennen, maar ook daar ben ik van gaan houden.
Absoluut hoogtepunt voor mij is Snowed in at Wheeler Street. Dit juweeltje laat zich luisteren als een film. Iemand hoeft alleen nog maar het scenario te schrijven en acteurs aan te nemen, de soundtrack is er al. En wat vult de stem van Elton John (sowieso een favoriet van mij) die van Kate fijn aan.

Dit album wordt vaak een kerstalbum genoemd, maar dat is het niet, het is een winteralbum, muziek voor een koude winteravond. Nu hebben we die hier niet vaak meer, maar dat maakt het genieten van deze prachtplaat er voor mij niet minder om.
Dit album zal niet een ieders smaak zijn, maar voor diegenen van ons die het begrijpen en dieper willen gaan is dit een heerlijke plaat.

Wanneer ik 50 Words For Snow luister blijf ik daarna altijd even in stilte zitten, niet bewust, het is gewoon de werking die Kate hier op mij heeft. Iedere keer opnieuw.

Heerlijk die veelal gemengde meningen over deze live registratie. Heb deze onlangs eindelijk aangeschaft en ik vind hem fantastisch.
Mooi uitgevoerd ook, schitterende covers, zowel de albumhoes zelf als die van de vier platen in de box. Én een zeer mooi boekwerk.

Ik las (niet alleen hier) dat mensen vinden dat The Ninth Wave er niet uitkomt zonder de hoorbare reacties van het publiek, ik vind dat hij er op deze manier júist fantastisch uitkomt. Wanneer je met gesloten ogen lekker languit op de bank ligt te luisteren waan je je al dobberend in die angstaanjagende oceaan. Perfect gedaan! Ik ervaar The Ninth Wave op deze set nóg beter dan ik op Hounds of Love evengoed al doe.

Dan las ik ook in zowel professionele recensies als in de amateuristische dat Running up that Hill één van de hoogtepunten is. Serieus? Ik heb hier juist minder mee, kan mij totaal niet bekoren in deze versie, doe mij de album versie maar.

Verder een fantastische set, die aan de ene kant heerlijk artistiek is (wat kun je anders verwachten van iemand als Kate Bush) door zich voornamelijk op de Hounds of Love en Aerial albums te richten. Maar aan de andere kant mis ik wel een The Man With the Child in his Eyes, of And So is Love, wat zou ik daar blij van zijn geworden. Maar zo blijft er altijd wel iets te wensen over.

Hopelijk toch ooit nog eens een blu-ray registratie, tot die tijd blijft het dromen met deze schitterend uitgevoerd boxset.

Vraag Kim Wilde fans wat zij Kim's beste album vinden en je hoort ze in koor Select zeggen. Heb ik nooit begrepen. Zal het komen doordat klassieker Cambodia daarop staat?

Close is mijn inziens Wilde's beste album, haar enige album dat geen moment inzakt of slechte nummers bevat.

Hoogtepunten (los van de hits): Love's a No, You'll be the One Who'll Lose, European Soul.

Ik viel als jongen van acht jaar kei en keihard voor deze Australische. Niet vanwege haar looks, althans niet in die zin, maar meer... ik wilde haar gewoon zijn. Ik was al fan van Madonna en ineens was daar ook Kylie met haar versie van The Loco-Motion en niet te vergeten I Should Be So Lucky. Toen nog het duet met Jason Donovan er bovenop... In no-time hing mijn slaapkamer naast Madonna posters, ook vol met die van Kylie. Ik was een die-hard ver voordat de rest van Nederland haar echt zou ontdekken.
Kylie werd onder de vleugels van Stock, Aitken & Waterman ook steeds leuker, met iedere nieuwe plaat verscheen er een nieuwe Kylie, steeds volwassener en steeds uitdagender. Ik vond het allemaal geweldig. Toen ze in 1994 een compleet nieuwe weg insloeg, zowel met haar muziek, als uiterlijk werd ik nog meer fan, wat was deze Kylie gaaf; Confide In Me, Put Yourself In My Place en wat een killer album bleek Kylie Minogue (1994).
Helaas flopte het daarop volgende album Impossible Princess (1997). Geweldig album waarvan ik zo trots de originele versie had voordat deze werd teruggetrokken en het door de dood van Prinses Diana heel saai wederom Kylie Minogue werd genoemd. Een beslissing die ik nooit heb begrepen.
Enfin, het album flopte en Kylie besloot helaas haar indie-pop weg te verlaten. Wederom een beslissing die ik nooit zal begrijpen. Het eerste album deed het goed, de tweede niet en meteen ga je terug naar je kauwgomballen pop roots? Een iimago waar je eerder dat decennium zo graag vanaf wilde en zo succesvol van je af wist te schudden??
Toen Light Years (2000) verscheen vond ik de nummers gerust lekker klinken, maar mij iets te gay dit. Ik val zelf op mannen, maar dit overdreven gay gedoe is gewoon niet aan mij besteed. Net zoals ik ook niet gelukkig word van een avond stappen tussen al dat overdreven gedoe in de gayscene.
Maar terug naar Kylie... wat mij nog het meeste stoorde aan deze nieuw ingeslagen weg was dat Kylie ineens met een vreselijk kinderachtig baby stemmetje was gaan zingen. Waar was haar volwassener manier van zingen gebleven? Vanaf haar debuutalbum Kylie (1988) heeft ze nooit zo gezongen als dat ze nu deed. Wellicht meeliften op het succes van ene mevrouw Spears die ook zo vreselijk zong? Wie, wie, wie heeft bedacht dat zo zingen mooi is? Je kunt beter Kylie, doe dit dan ook.
Fever (2001) vond ik ook nog wel aardig, maar vanaf Body Language (2003) begon ik mijn interesse toch echt te verliezen en toen het slechte X (2007) uitkwam had ik Kylie allang achter mij gelaten.
In mijn ogen heeft Kylie zichzelf een beetje laten afglijden naar de status van B-artiest. Of wellicht heeft ze dit bewust gedaan zodat ze lekker kan doen wat ze wil? Zoals iemand anders al schreef, Kylie huppelt lekker een beetje door pop land en gelooft het allemaal wel!?
Sinds een tijdje verzamel ik vinyl en kwam laatst een geseald exemplaar van deze Golden op clear vinyl tegen voor slechts een tientje en besloot hem mee te nemen. Helaas, nog steeds dat vreselijke gezang met dat irritante babystemmetje. Beetje sneu wanneer de persoon in kwestie vijftig jaar oud is. Maar al met al klinkt het allemaal best aardig. Nee, dit is zeker geen muziek waar je even goed voor moet gaan zitten, maar deze plaat doe het prima wanneer je bezig bent in huis.
Mooiste nummer is het duet met de fantastische Jack Savoretti Music's Too Sad Without You.

Mijn advies aan mevrouw Minogue zou zijn; durf weer eens een risico te nemen, laat het inspelen op de gay cultuur los evenals dat irritante baby stemmetje!
Kylie heeft meer in zich, zoals ze in de jaren negentig bewees en dan kunnen zij en haar fans wel zeggen 'dat heeft ze al gedaan', maar dat pleasen van haar gay following heeft ze nu ook wel lang genoeg gedaan. Er is een reden dat haar platen zo snel in de uitverkoop belanden, de gayscene heeft haar nieuwe heldinnen ontdekt en daar hoort tante Kylie allang niet meer bij.

2 1/2*