Soms bekruipt mij het gevoel dat Coldplay een beetje de Madonna onder de bands is, aan de ene kant is er veel lof en waardering, aan de andere kant veel kritiek en verguizing. Beiden krijgen ook vaak het verwijt vooral te weten wat er speelt, wat scoort en zo populair te blijven.

Enfin, bij dit album was er veel kritiek op de luchtige stadion stampers, velen hadden gehoopt op een dieper album, vooral na Chris Martin's scheiding van Gwyneth Paltrow. Maar ja, waar je op hoopt is niet automatisch wat je krijgt (story of my life).
Toen Kylie Minogue ergens eind 2006 (?) schoon werd verklaard van kanker ging zij aan een nieuw album werken. Wereldwijd hoopten fans op een diep album waarop Kylie haar angsten en verdriet de vrije loop zou laten, echter werd het een dance album zonder enige diepgang met nul komma nul teksten die refereerden aan haar periode als kankerpatiënt. Kylie gaf later te kennen dat zij geen zin had de diepte in te gaan, dat ze juist plezier wilde hebben en die donkere periode achter haar wilde laten.
Mag het zo zijn dat Chris Martin hetzelfde gevoel had toen hij samen met zijn mede bandleden dit album maakte? Ik kan het me ergens wel voorstellen, ook al behoor ik tot die mensen die graag een diep en donker album hadden gehad, past ook perfect bij dat slappe excuus dat voor mijn liefdesleven moet doorgaan.

A Head Full of Dreams is bij lange na niet Coldplay's beste album, niemand zou het ook écht missen wanneer het ineens uit hun catalogus zou verdwijnen. En tóch vind ik het geen slecht of vervelend album. Het stemt altijd vrolijk en dan is daar ook nog dat ene nummer waarvan ik had gehoopt dat het hele album die sfeer zou hebben gehad, het hoogtepunt van deze plaat; Everglow.

Gemaakt uit liefdesverdriet en dat zorgt meestal voor geweldige albums. Helaas niet in Cyndi Lauper haar geval.
Maar A Night To Remember was zeker een verbetering na het toch ietwat teleurstellende True Colors. Het opent ijzersterk met I Drove All Night, daarom is het des te jammer dat zo'n dijk van een nummer wordt opgevolgd door een niemendalletje als Primitive. Maar daarna komt het, voor mij althans, helemaal goed met My First Night Without You. Heerlijk, die motown sound en Cyndi's dramatiek. Ik hou ervan. Ik zag dit vroeger altijd een beetje als het ballad broertje van Madonna's True Blue. Ik was een groot fan van beide dames en waar True Blue mijn 'ik ben verliefd' anthem was sloot My First Night Without You die liefdesperiodes altijd af (altijd ja, ik heb een nogal teleurstellend liefdesleven ).
Like a Cat is het opnoemen ook niet waard, maar ook hier wordt dat weer dubbel en dwars goedgemaakt met Heading West, zó ongelooflijk mooi.

En dat is eigenlijk het probleem met dit album, het is een onsamenhangend geheel. Sterke nummers moeten het hier opnemen tegen slechte, soms tenenkrommende nummers. Dit album komt uit 1989, toen had Cyndi of desnoods iemand uit haar inner circle, toch al kunnen leren van wat de andere groten van dat moment deden?
Zelf ben ik altijd een zwak voor haar blijven houden, maar ik ben ervan overtuigd dat die maffe liedjes en het niet meegroeien met haar publiek, Cyndi uiteindelijk haar populariteit hebben gekost.

Na de teleurstellende verkoopcijfers van voorganger A Night to Remember, wilde Cyndi het heft in eigen handen nemen en ging voor een serieuzere aanpak. Deels geslaagd, maar het album als geheel is te onsamenhangend. Cyndi probeert hier teveel stijlen op één plaat, wat het een beetje rommelig maakt.
Ze kaart alledaagse maatschappelijke problemen en zorgen aan, iets waar ik erg van hou, maar het grote publiek had moeite haar serieus te nemen in deze rol. Zoals ik bij True Colors al schreef, Cyndi ging te lang door met gekke liedjes en uitspattingen. Had zij net als Madonna midden jaren tachtig gekozen voor een wat volwassener imago was ze hier wellicht wel mee weggekomen.
Zonde, want Hat Full of Stars is ondanks alles een mooie plaat en het beluisteren meer dan waard.
En hoe mooi is die albumhoes?

Beste tracks: That's What I Think, Sally's Pigeons, A Part Hate (oorspronkelijk bedoeld voor True Colors, maar haar platenmaatschappij wilde het destijds luchtig houden en naast de Gaye cover What's Going On niet nog een protest song op dat album), Who Let in the Rain en Hat Full of Stars. Die laatste twee behoren voor mij tot de mooiste break-up songs ooit.

Hoe leuk ik nummers als She Bop en Girls... ook vind, ik hoor Cyndi toch het liefst met wat diepgaander materiaal.
Zonde dat de rest van de wereld hier anders over dacht.