Toch wel sterk overdreven dit.

Grappig ook dat dit album hier best wel veel kritiek krijgt terwijl de critici destijds best lovend waren.

Dit album was voor Madonna in de ogen van velen een gewaagde stap, een popzangeres die jazz achtige nummers ging zingen. Ja ook dit is iets dat Lady Gaga jaren later na zou doen.
En fin, Madonna deed het met best veel succes, als je nagaat dat dit album niet half de promotie kreeg van platenmaatschappij Warner als haar andere albums.

Hoogtepunten: Sooner or Later, Something to Remember, More, What Can You Lose, Now I'm Following You en het alom geprezen Vogue.
Al vind ik I'm Going Bananas ook erg leuk.

Kortom, zwaar ondergewaardeerd album in Madonna's catalogus.

Laat dat nummer nu net officieel op dit album horen en alleen in Europa aan latere oplages van het album zijn toegevoegd.

En uhm... die film snel vergeten? Was een kaskraker van heb ik jou daar en krijgt nog altijd goede recensies, in tegenstelling tot de meeste van haar latere filmprojecten.

Jarenlang behoorde ik tot Madonna's absolute diehard fans. Die tijd ligt ver achter mij, maar nog altijd is de Queen of pop één van mijn favoriete artiesten. Helaas ging het na Confessions on a DanceFloor compleet mis en bracht ze drie matig tot zeer slechte albums achter elkaar uit (Hard Candy, MDNA en Rebel Heart). Ik had dan ook weinig hoop meer waar het een nieuw Madonna album betrof.

Wat heerlijk om geen verwachtingen te hebben en dan zo te worden verrast. Dark Ballet, God Control, Future (wat een rot nummer was dit live op het songfestival, maar ja, alles aan dat optreden was verschrikkelijk!!), Batuka, Crave, Crazy, Come Alive, I Don't Search I Find, I Rise... Het één na het andere nummer klinkt lekker tot geweldig. Nou ja, bijna dan... Medellín had van mij niet gehoeven, doet niets voor dit album en Killers Who Are Partying had nooit het daglicht mogen zien en van de bonustracks is Funana echt tenenkrommend slecht. Madonna en haar vreselijke rijmelarij onzin (denk I Love New York en Spanish Lesson, maar dan nóg erger) .
Maar ook tussen die bonustracks zit het verder meer dan goed, want Extreme Occident en Looking For Mercy hadden nooit bonustracks mogen zijn, maar verdienen veel meer een plek op het album dan Medellín, Killers en Bitch I'm Loca. Niet dat deze laatste slecht is, maar het is wel van het niveau B-side.

Het is jammer dat Madonna het afgelopen decennium zoveel slechts heeft uitgebracht en haar tijd verdeed met zielig gedrag (lees; terug naar haar Erotica roots), want daar zaten los van de die hard fans haar meeste volgers niet meer op te wachten. Met albums als Ray of Light en Music was ze een volwassener weg ingeslagen en ik denk dat haar meeste 'gewone' fans zich hier meer dan in konden vinden. En om mevrouw Ciccone dan weer los te zien gaan in leren pakjes en zweepjes en poesje lik liedjes te horen zingen is dan toch wel ietwat teleurstellend. Ik vrees dan ook dat hierdoor diverse mensen Madonna achter zich hebben gelaten en net als ik, op voorhand dit album al afschreven. Wat onterecht blijkt, want Madame X is haar beste album sinds Ray of Light!! Ja, MX is beter dan Music en beter dan Confessions on a DanceFloor. Voor mij staat Madame X op nr twee (samen met Erotica), net onder Like a Prayer en Ray of Light en dit album verdient meer waardering en erkenning dan het tot nu toe krijgt!

Wat vond ik dit album destijds een verademing na het in mijn ogen saaie Hard Candy. HC vond ik voornamelijk een Madonna does Timberlake, Timbaland and Pharrell album, het had niets authentieks. Maar op MDNA klonk ze weer als Madonna, sommige nummers bevatten zelfs herkenbare elementen uit oudere nummers. Mijn mening qua de sound van dit album was vooral Ray of Light meets Confessions on a DanceFloor en dan heb je toch wel twee van mijn favoriete Madonna albums te pakken.

Toch verloor MDNA al vrij snel mijn aandacht en vond ik het allemaal wat saai worden. En dat had ik los van Hard Candy nooit eerder ervaren met een Madonna album. Wellicht was ik destijds te gelukkig in mijn privéleven om naar Madonna's scheidingsperikelen te kunnen blijven luisteren.
Tot een jaar na de release van dit album mijn eigen relatie strandde... Ik zette MDNA weer eens op en wat een feest der herkenning. Madonna's divorce album werd míjn divorce album en hoe zweverig het ook klinkt, MDNA trok mij door deze donkere periode in mijn leven. Zeven jaar later kan ik dit album nog steeds niet beluisteren zonder weer al die emoties te ervaren. Maar dát maakt muziek juíst zo mooi én bijzonder.

Gestegen in waarde door wat het voor mij betekent heeft, maar helaas is het objectief gezien niet allemaal even goed.
Allereerst zijn daar de tig mensen waarmee ze ieder nummer heeft geschreven. Wat is er gebeurd met de Madonna die over het algemeen met één ander iemand haar nummers schreef en creatief gezien geen afgedankte demo'nodig had om daar haar 'eigen' nummers van te maken? En wat doen achterlijke deuntjes als Give Me All Your Luvin', Superstar en Turn Up The Radio op dit album? Tenenkrommend slecht en we weten allemaal dat ze beter kan. Dan hoor je fans haar verdedigen met 'ze wil lol hebben'. Prima, maar doe dat gewoon thuis, zing dit soort sneue deuntjes lekker in één van je vele badkamers. Albums kopend publiek verwacht iets van je, zeker wanneer je een naam als Madonna bent, dus geef mensen geen derderangs bagger voor hun geld. En tja, een vrouw van destijds halverwege de vijftig die zichzelf in diverse nummers (en song titels) nog girl noemt... Schat op die leeftijd ben je geen girl meer, stop hiermee!

Maar, los van de kritiekpuntjes gebeurt er ook zeker genoeg moois hier: Love Spent is magisch mooi en geweldig hoe elementen van wereldhit Hung Up hierin verwerkt zijn. Masterpiece, Falling Free en Best Friend zijn echt ouderwetse Madonna ballads en hadden zo op albums als Ray of Light, Music of American Life kunnen staan. En Gang Bang mag tekstueel niet heel diep gaan en vooral van het niveau Sinterklaas rijmelarij zijn, maar de muziek is fantastisch en doet het zeker in bepaalde sferen erg goed, wat overigens voor meer nummers op dit album geldt. Vandaar natuurlijk ook die titel, ook al praatte Madonna daar heel mooi omheen.

Madonna heeft net als alle andere artiesten en bands met een lange loopbaan fantastische albums , middelmatige albums en totale bagger albums gemaakt. Naar mijn mening zweeft MDNA nét onder het middelmatige. Het is zeker geen bagger, maar als geheel is het allemaal te onsamenhangend en teleurstellend om écht goed te worden.
En toch zal ik dit album altijd een warm hart toedragen, voor de steun die het bood in die donkere periode.
Maar Madonna kan beter. Helaas zouden we daar nog zeven jaar op moeten wachten, voor ze die kant van zichzelf weer zou laten zien.

Na het geweldige Ray of Light waren mijn verwachtingen erg hooggespannen. Helaas was ik destijds nog een diehard Madonna fan, dus verklaarde ik als twintigjarige dit album sowieso al heilig voor het verscheen.
Maar naarmate ik ouder én objectiever werd moest ik toegeven dat dit album niet zo sterk is als zijn voorganger. Het klinkt allemaal prima, daar ligt het niet aan, maar... het gaat veelal nergens over, om maar te zwijgen over Amazing wat gewoon een goedkope Beautiful Stranger rip-off is.
Hoogtepunten op dit album zijn voor mij Impressive Instant en Paradise (Not For Me). En dan heb je ook meteen de enige uitschieters.
Singles Music en Don't Tell Me begonnen mij als diehard al snel te vervelen en doen dit twintig jaar later nog steeds. What It Feels Like For a Girl vond ik destijds alleen te pruimen als videoclip versie, heerlijk wat ze daar deden, maar die album versie... mij te SkyRadio-achtig.

Mirwais is in mijn ogen geen William Orbit en ik heb dan ook nooit begrepen wat Madonna en het gros van haar fans zo bijzonder aan hem vinden. De man kan zeker mooie dingen maken, maar is te eentonig en té in herhaling vallend om een heel album van kwaliteit te voorzien, wat bewezen zou worden met het hierop volgende album American Life.

Dit blijft natuurlijk een wereldalbum en ondanks wat sommigen hier beweren was Madonna met dit album wel degelijk een pionier, want ze zette dit muziekgenre goed op de kaart en wat volgde waren allemaal artiesten/bands die gingen meeliften op haar succes. En nee, dan heb ik het niet over artiesten en bands in de underground, die deden het inderdaad al jaren eerder.

Jammer dat nummers als Candy Perfume Girl en Shanti/Ashtangi het album wel hebben gehaald en sommige nummers niet, want tussen de rejects zitten een paar pareltjes die het album nog mooier zouden hebben gemaakt.

Mijn absolute favoriet is To Have and Not to Hold, zo breekbaar... zo mooi...

Ray of Light is Madonna op haar best en zoals we haar helaas eigenlijk nooit meer horen. Hierna werd het (op Confessions on a DanceFloor na) per album minder.

Onlangs dit album weer eens opgezet, maar vijf jaar na de release kan ik nog steeds maar één ding zeggen; man man man, wat een zooitje troep is dit.
Madonna was hier al een aardig tijdje de weg kwijt , Hard Candy (2008) en MDNA (2012) brachten ons al niet veel, maar met deze draak ging het wel écht goed mis. Zelfs het universum probeerde haar dit te vertellen; het uitlekken van de demo's in december 2014, haar val tijdens de Brit Awards begin 2015 en toen de verkoopcijfers van deze schijfjes.

De eens zo grote Madonna met die geweldige neus voor het zetten van trends, compleet de weg kwijt, wanhopig vastgrijpend aan allerlei huidige trends en zielig wanhopig gedrag (hup, laten we maar weer eens een tiet laten zien, om over die grillz nog maar te zwijgen). Hoe kan het zo verkeren...
Is dan alles slecht op dit album? Nee, zo erg is het ook weer niet. Devil Pray, Ghosttown, Heartbreak City en Messiah zijn erg mooi. Ietwat overgeproduceerd, maar mooi! Joan of Arc, Unapologetic Bitch en Best Night klinken gewoon erg lekker en sommige van zojuist genoemde nummers hebben iets van oudere Madonna albums in zich qua klank. Maar dan heb ik het dus over zeven nummers, zeven van de negentien (even van de deluxe versie uitgaande). Zeven, waarvan er maar vier écht mooi zijn.
Bij veel andere nummers wachtte ik op een climax die maar niet ging komen. Iconic is hier het beste voorbeeld van, het begint allemaal erg veelbelovend, maar laat je onverzadigd achter.

Wat ik ten tijde van de release van dit album het meest beschamend vond was dat veel fans op de diverse fan fora beweerden dat dit album beter zou zijn dan Ray of Light.
Mijn inziens bewijst zoiets durven beweren dat Madonna haar meeste fans, net als de dame zelf, flink de weg kwijt zijn.

Twee ** voor de moeite.

Sommige mensen wíllen ook gewoon graag negatief zijn over Madonna.
Je moet deze plaat precies bekijken voor wat het is; een product van zijn tijd.

In de jaren 80 waren de 12" dance remixen helemaal je van het. In clubs werden deze alleen maar gedraaid én aangevraagd. Wanneer luisteraars naar de radio belden om een Madonna nummer aan te vragen, vroegen ze ook negen van de tien keer de 12" versions aan. De Tros had er sowieso een handje van om wanneer Madonna voorbij kwam in de uitgezonden hitlijsten, de remix versies te draaien in plaats van de gewone.
Madonna was één van de grootste namen in die tijd en zou na haar Who's That Girl World Tour 1987 even een break nemen van de muziek. Haar platenmaatschappij bracht daarom dit album met zes remixen uit, om zo handig in te spelen op zowel de populariteit van de remix als die van Madonna zelf. Voeg er een niet eerder uitgebracht nummer (Spotlight) aan toe en je hebt geheid een hit album aan je catalogus toegevoegd. Bingo!
Respect ook voor Warner en Madonna dat ze niet voor de voor de hand liggende songs zijn gegaan. Hoe makkelijk was het geweest om op safe te spelen en remixen van Like a Virgin, Material Girl, Open Your Heart en Dress You Up aan dit album toe te voegen.

Ook al was ik zeven jaar oud toen dit uitkwam, ik kan me nog herinneren dat platenzaken hun etalages helemaal vol hadden hangen met posters en albumhoezen van You Can Dance. Dit album was in 1987 happening en dat is ook precies wat de bedoeling was. Niet meer en niet minder! Het had niet de intentie geschiedenis te schrijven zoals True Blue, Like a Prayer of Ray of Light.

Geweldige score van de al even geweldige Marvin Hamlisch en natuurlijk het schitterende door Barbra Streisand gezongen titelnummer
De versie van het nummer The Way We Were op deze plaat is overigens zoals vermeld de soundtrack versie, die nog veel mooier is dan bekende pop versie. Alleen die intro al... kippenvel!
Één van de mooiere soundtracks!

Vond dit album na Thriller en Bad toch echt heel erg tegenvallen. Paar mooie nummers, maar verder vond ik het vooral erg veel van hetzelfde en vooral erg veel in general.
Ook storend dat al die typische MJ geluidjes (tah, ieh, oeh, hihi etc) alleen maar erger werden. Vinden mensen dit echt mooi? En in ieder liedje???
Ook stoorde ik mij mateloos aan de onverstaanbare zang in diverse nummers. Ik moest het album erbij pakken voor de teksten en zelfs dan was het soms nog lastig te verstaan wat Michael hier zong.

Kan mij nog goed heugen dat mensen dit album al prezen voordat het uit was. Hoe dan? Maar ja het was de tijd dat het niet uitmaakte wat de man uitbracht, het stond op voorhand al op nummer 1. Een album vol scheten op zijn naam zou waarschijnlijk nog de hoogste regionen van de hitlijsten hebben behaald.

Ook ik geef het dit album niet meer dan 3,5 sterren. Ik vond MJ altijd leuk, maar niet meer dan dat. Wat mij vooral stoorde waren al die 'ieh oeh aah, hihi' geluidjes in ieder nummer, om over dat irritante 'shamoon' (schijnt straattaal te zijn!?) nog maar te zwijgen.
Ik vind het altijd bijzonder hoe men sinds zijn dood beweert dat Jackson altijd vernieuwend was. Thriller mag dit dat zijn geweest, maar de albums die daarna kwamen waren allemaal op safe gespeelde verlengstukken van het voorgaande studioalbum. Nergens nam hij nog een risico en dat heb ik altijd jammer gevonden. En ook die eeuwige liedjes over vrede en red de wereld op iedere album begonnen mij rond deze tijd aardig de neus uit te komen. Ook vrij hypocriet mochten de verhalen over Jackson waar zijn. Maar dat is weer een heel andere discussie.

De hits op dit album zijn natuurlijk allemaal prima en één groot feest der herkenning, maar schijf twee heeft mij op twee of drie nummers na nooit kunnen boeien. Uitschieter is het schitterende Stranger in Moscow, maar verder ook hier allemaal veilige midden jaren negentig liedjes die menigeen destijds had kunnen zingen.