menu

Hier kun je zien welke berichten Benthe Krolle als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Christian Kjellvander - About Love and Loving Again (2020)

5,0
Het moet gek lopen, wil dit niet mijn album van het jaar worden.
Elke luisterbeurt opnieuw (en dat zijn er inmiddels aardig wat) laat Kjellvander me weer een nieuwe diepte zien om in te verdwalen. Er staat geen minder nummer op deze donkere parel, waar los van prachtige teksten en een intense sfeer ook de instrumentatie geweldig is: vooral als drumliefhebber kan ik hier enorm van genieten!
5 dik verdiende sterren!

Foo Fighters - Medicine at Midnight (2021)

3,5
Foo Fighters kunnen me zelden een heel album bekoren, en na Wasting Light ben ik ze wat uit het oog verloren, mede omdat de hits mij nauwelijks interesseerden.
'Shame Shame' deed dat laatste daarentegen wel weer, want dit klonk anders en vernieuwend. Ik hoopte al dat Grohl en de zijnen met een (kleine) stijlswitch zouden komen, en zo mijn sympathie zouden terugverdienen, en precies dat hebben ze geflikt met Medicine at Midnight.

Het is absoluut geen baanbrekend werk, maar het is leuk. Vooral de productie vind ik heerlijk, met leuke koortjes, toffe percussietinten (die "plopjes" op 'Holding Poison' dragen het hele nummer), en een soort "Let's Dance"-atmosfeer. De nummers vind ik niet allemaal even sterk - zoals dat bij eigenlijk ieder album van deze band het geval is voor mij -, maar ik heb met plezier naar dit album geluisterd en zal het zeker nog een paar keer draaien.

De horrorreviews zijn wat mij betreft dan ook enorm overdreven, daar zit het gewoon te goed voor in elkaar.
3.5 sterren van mij, met als hoogtepunten 'No Son Of Mine', wat in een halve minuut van Metallica naar The Future Bites (nog zo'n controversieel album) gaat, en opener 'Making A Fire' (zalige groove in 3/4 en koortjes). Het zwakste nummer is voor mij 'Chasing Birds', wat de hele uptempo lolligheid tenietdoet.

Huey Lewis and the News - Weather (2020)

4,0
While We're Young is de definitie van een feelgood-opener, en dat terwijl er een vrij treurig randje aan het album zit: namelijk dat het niet af is. Het bestaat uit opgenomen werk voordat Lewis in 2018 werd gediagnosticeerd met de ziekte van Ménière, wat zijn gehoorverlies verklaart. De band besloot het album uit te brengen zoals ze het hadden, en persoonlijk vind ik dat een prachtig gebaar.

De nummers zijn verder leuk, catchy, en zitten prima in elkaar. Het is weinig bijzonders, maar dat hoeft ook niet altijd. Een kort en swingend album met een paar fantastische nummers wat veel meer aandacht verdient dan het blijkbaar gekregen heeft op deze site.

4 sterren, met als hoogtepunten de opener en de afsluiter.

Julian Casablancas - Phrazes for the Young (2009)

4,0
Als we de spreiding van de stemmen mogen geloven is dit een album waar de meningen sterk over verdeeld zijn, en dan vraag ik me af hoe dat komt; zouden mensen het willen vergelijken met The Strokes...? Want Casablancas legt een paar ijzersterke en hier en daar gewaagde songs op de mat (zeker gewaagd als we zijn Strokes-verleden bekijken). Hier en daar is het inderdaad iets minder, maar over het algemeen is het een album wat meer waard is dan de 3,39 die het momenteel krijgt: een kort, fijn en ondergewaardeerd werk, waar ik graag een vervolg van zie komen.
Hoogtepuntje is Ludlow St., prachtnummer.

Noah's Orc - By Turmoil (2019)

3,5
Noah's Orc laat op By Turmoil vooral hun potentie horen. Je hoort hoe ze nog wat zoekende zijn naar hun sound, maar hun invloeden zijn niet te missen. Nu en dan hoor je bands als Radiohead, Tool en Porcupine Tree; maar ook interessante uitspattingen van Arctic Monkeys, Rage Against The Machine, en in de drumlijnen zelfs National-achtige praktijken (let op het eerste couplet van Juices). In 6 nummers laten ze zich van hun veelzijdige kant zien, met daarin de parels en de mindere punten die de meeste jonge, beginnende groepen maken. Hieronder mijn visie per nummer.

Juices
Hun debuut-EP begint ijzersterk als Juices met een snoeihard riff en lompe bas inkickt. Op dit nummer laten ze zich van veel kanten zien: hun gevoel voor groove in het eerdergenoemde mainriff, hun muzikale kennis in het 9/8 middenstuk, en kunde in de geweldige, vieze solo en fraaie drumpartijen. Erg goed nummer, en voor mij persoonlijk het beste nummer van By Turmoil.

Optimum
Optimum begint wederom sterk met een ritmisch frappante intro en een mooi eerste couplet.
Ook zit er weer een prachtige gitaarsolo in, en de zanglijn en tekst zijn uitermate goed.
Echter, je hoort in dit nummer toch wat onervarenheid naar mijn mening. In de rustige bridge en de opname overall laten ze hier en daar wat steekjes vallen.

Spit-it
Wat een knalplaat. De baslijn van dit nummer mag een standbeeld krijgen: duister, krachtig, maar toch - verrassend genoeg! - dansbaar! Wederom een sterke tekst, en waar de rustige bridge in Optimum niet helemaal uit de verf komt, lukt dat bij Spit-it helemaal. Heerlijk hoe alle instrumenten samenwerken in dat stuk, iets wat met elke luisterbeurt meer opvalt.

Prefix
Hemels instrumentaal stukje melancholie wat op het perfecte moment komt, als we het over potentie hebben, dan laat Noah's Orc zien dat ze goed snappen hoe een album werkt.

Skunkhood
Als er een standaard nummer op dit album staat dan is het Skunkhood. De standaardstructuur wordt gehandhaafd, er springt niet echt iets uit. Het groovet wel, maar kabbelt een beetje door zonder verrassingen. De outro is erg sterk (vooral door de baslijn), de zanger laat van zich spreken, en het mainriff heeft wel een toffe bluesy tint, maar over het algemeen is het mijn minst favoriete moment van de plaat.

Probiac
Het slotnummer is een 7-minuut durende achtbaan aan genres. Het start met een psychedelische intro die ontspoort in een haast marsmuziek-achtig crescendo, waarna het openingsriff een couplet wordt. Zo ingetogen als dit couplet klinkt Noah's Orc nergens op de plaat, wat weer een mooie veelzijdigheid laat zien. Het nummer gaat fraai verder met mooie dynamiek in de drums en een bas die wisselt tussen "normaal" en met slap spelen. Na een My Generation-esque intermezzo escaleert het nummer in een alsmaar heftiger wordende solo om uiteindelijk te imploderen in een passend einde van deze EP.

Hierboven heb ik vooral de goede punten van de groep behandeld, omdat dat is wat Noah's Orc verdient. Natuurlijk zijn er kleine misstapjes in de opnamen of stukken die beter hadden gekund, maar laten we niet vergeten dat dit een groep is van jongens met op het moment van opname een gemiddelde leeftijd van 20! Laat ze vooral verder experimenteren en groeien en dan ben ik heel benieuwd waar ze de volgende keer mee komen en of ze By Turmoil als mooi opstapblok hebben gebruikt. Ik gun de jongens een fantastische toekomst en het zou me niets verbazen als ze deze bereiken.

Seasick Steve - Love & Peace (2020)

2,5
Wat ik echt mis op dit album is wat variatie...
Wat Steve doet is vaak wel goed, alleen is het erg veel van hetzelfde en dat gaat voor mij snel vervelen (iets wat ik helaas vaker heb bij Seasick Steve). Ook vind ik de rustigere nummers hier minder boeiend dan sommige andere uit zijn repertoire, waar de rustige blues spannender en levendiger zijn dan op de vele nietszeggende nummers van dit album. Deze nietszeggende nummers in combinatie met de aanzienlijke lengte van 56 minuten, maken het album een bijzonder taaie zit...
Toes in the Mud en Love & Peace zijn wel toffe nummers en een mooie toevoeging aan zijn oeuvre, maar over het algemeen kan deze plaat me niet bekoren en zal ik hem ook niet vaak meer gaan draaien.

Oja, en als je een nummer "Ain't Nothin' Like The Boogie" noemt, dan verwacht ik meer boogie en niet de grootste muzikale anticlimax sinds Chinese Democracy...

The Pineapple Thief - Your Wilderness (2016)

3,0
Tja... Je drumt al je hele leven, je meent er inmiddels wel iets van te kunnen, en dan hoor je weer een beat van Gavin Harrison die je complete bestaansrecht ondermijnt. De verfijnde manier waarop hij de overige instrumenten verbindt, hoe hij de gaten zoekt in de partijen en deze vlekkeloos opvult; altijd interessant, nooit overbodig. Voor mij zonder twijfel de beste drummer op de planeet, en iemand die een album met zijn aanwezigheid automatisch een halve ster omhoog kan schroeven.

Het album zelf dan: In Exile vind ik een topnummer en een briljante albumopener, maar jammer genoeg wordt voor mij die lijn niet doorgetrokken... De opbouw van No Man's Land duurt me te lang voor een tweede nummer en de climax maakt het niet goed, waardoor de spanning die In Exile gaf eigenlijk al weg is. De overige nummers maken eveneens weinig indruk op me. Het bouwt veelbelovend op en op, alleen wordt zelden die belofte waargemaakt. Ongelooflijk jammer, want het sfeertje dat ze schetsen is echt wel fraai! The Final Thing On My Mind krikt het nog wel wat omhoog, maar verder dan 3 sterren komt dit album niet bij me (en dat is inclusief het halfje van dhr. Harrison).

Misschien dat het kwartje nog niet gevallen is en ik over een tijd mijn mening bij zal stellen, maar voorlopig is Your Wilderness voor mij een tegenvaller.

Volcano Choir - Repave (2013)

4,0
Heerlijk album met een paar nummers van de buitencategorie. Zoals hier al vaker is gezegd lijkt de sound soms best op die van Bon Iver, Bon Iver en dat is natuurlijk het tegenovergestelde van een probleem. Sommige nummers zijn wel wat minder en kabbelen rond in het niets (vooral naar het einde toe), maar dat mag vergeven worden door pareltjes als Bygone en Comrade.

Vooral het begeleidende gitaarwerk verraste me enorm: fantastisch. En als bij Alaskans dan ook nog een sample van Bukowski voorbijkomt, dan ben ik verkocht.

4 dik verdiende sterren!