Volbeat leerde ik via een maat van mij kennen, inmiddels al behoorlijk wat jaren geleden. Volgens hem was dit album hun beste tot dan toe, zo ben ik dan ook met dit album begonnen, beter gezegd met het nummer Still Counting. Die maat van mij had geen ongelijk, Guitar Gangsters & Cadillac Blood acht ik nog steeds 1 van hun beste, en is daarmee ook 1 van mijn favorieten gebleven. Het metalgehalte is nog steeds duidelijk aanwezig, maar maakt langzaam aan al mee ruimte voor andere invloeden, al was dit op het vorige album ook zo maar in mindere mate. Het nummer A Man And The Broken Dawn verdient hierbij zeker benoemd te worden. De logge riffs zijn op deze plaat nog volop te vinden, iets wat op een aantal latere albums bijna niet meer het geval was. De 2 covers zijn toch wat minder van kwaliteit, en hadden er net zo goed niet op hoeven staan, dit zou op de komende albums ook veelal een beetje een probleem blijven. Al met al een goede plaat die ik vaak genoeg makkelijk opzet omdat hij ook gemakkelijk weg luistert.

1. Guitar Gangsters & Cadillac Blood
2. Rock The Rebel/Metal The Devil
3. The Strenght/The Sound/The Songs

Met Rock The Rebel/Metal The Devil levert Volbeat een knappe plaat af met wederom een mengelmoes van stijlen. Net als op het debuut overheersen de wat lager gestemde gitaren, maar er is nu al meer ruimte voor andere invloeden die wat vaker de voorgrond krijgen, zo ook wat meer akoestische gitaar en blues. De zanger is ook hier vaak niet te verstaan, wie heeft enig idee wat hij zingt in The Human Instrument bijvoorbeeld? Gek genoeg zit daar nu wellicht ook wat van de charme van Volbeat, hoewel dit later een stuk beter wordt maar nooit geheel verdwijnt. Het 1e album dat ik van ze kende is de opvolger hiervan, en daarna de 2 albums daarna leren kennen alvorens ik ze live heb mogen aanschouwen. In die periode naar mijn idee nog steeds het beste wat ze uitgebracht hebben. Wat wel gezegd kan worden is dat hun 1e 2 platen nog het hoogste metal gehalte hebben, en op zijn tijd is dat nu juist wel lekker. Ook de niet al te lange tijdsduur maken dit album met name uitermate geschikt om zo nu en dan even aan te zetten. Een hogere rating geef ik deze niet ten opzichte van het debuut, maar ik prefereer hem wel.

1. Rock The Rebel/Metal The Devil
2. The Strenght/The Sound/The Songs

Stevig debuut voor een wat bijzondere band. Waarom zo bijzonder? Er zit eigenlijk maar weinig variatie in de nummers, hij zingt lang niet altijd even goed, en is qua uitspraak soms onverstaanbaar, iets waar Poulsen maar altijd last van blijft houden, en toch vind ik het een fantastische band. De gitaren zijn zwaarder gestemd, de zang is melodieus, met her en der een wat rauw randje. Ik heb ze meerdere keren live gezien, altijd een prima show. Het debuut is naar mijn mening niet hun beste album, maar toch staan er zeker wat goede nummers op zoals Alienized, Pools of Booze, Booze, Booza, Soulweeper, en Rebel Monster. Het komt wellicht allemaal wat simpel over, maar rockt wel lekker, daar ligt denk ik gewoon de charme van deze band. Op het debuut ligt de nadruk ook nog precies daar, daarmee dus nog niet het beste wat ze zouden maken, maar vermakelijk zeker.