Via vrienden van mij toen der tijd op de middelbare school van Slipknot gehoord. Ik vond het toen maar pleuris herrie, moet wel bekennen dat iets anders dan Linkin Park voor mij al snel in die categorie terecht kwam. Wait and Bleed vond ik een goed nummer, vaak geluisterd sindsdien ook, en alsnog 1 van mijn favorieten. Gelukkig word je ook wat ouder en wijzer, ieder geval qua muzieksmaak dan gezien deze een stuk breder wordt. Ook liet ik de muzieksmaak van anderen los, vind ik het niks en iemand anders wel? Prima.
Via Guitar Hero 3 beter bekend geraakt met Before I Forget, ik wist niet dat Slipknot zo kon klinken? En de bridge was lastig om te spelen, die uitdaging bracht mij ook vaker terug bij het nummer. Rond die tijd ook wat meer begonnen met luisteren naar Stone Sour, geen idee dat dit dus ook dezelfde vocalist Corey Taylor was. Zodoende op latere leeftijd teruggekomen naar het beter luisteren van hun albums, zo ook het debuut.
En het debuut is een verzameling brute nummers met sterke vocalen. Weinig echte variatie, maar dat staat het plezier niet in de weg. Het begint al met een aantal maniakale knallers, met daartussen Wait and Bleed dat een klein vleugje melodie kent. Het album leent zich er goed voor als je gewoonweg even wat harde agressieve muziek wil draaien zonder er al te veel bij na te denken. Al met al knap wat ze hier opgeleverd hebben, en ik draai het nog regelmatig.

De wat rauwe elementen van hun vorige platen zijn op Badmotorfinger nog veelvoudig terug te vinden, zware logge riffs, uitbundige vocalen van Chris Cornell, en nog een wat duister geluid. Het is echter alleen al een stuk beter uitgevoerd. Het 1e album van ze dat ik ook van begin tot eind goed vind, ook al duurt het album bijna een uur, het verveelt niet. Dit had ik helaas wel bij de andere albums tot nu toe. Jesus Christ Pose kende ik al wat langer, altijd wel een goed nummer gevonden. Room A Thousand Years Wide overtreft dit nummer, de bezwerende vocalen over die logge gitaren, en dan die saxofoon ook nog, bizar. New Damage mag er ook zijn als een passend afsluiter van een pakkend album. Veel variatie is er nog niet per se te vinden, maar dat vind ik hier niet kwalijk. Ik vermoed wel dat ik vaker naar dit album terug zal keren wanneer deze marathon ten einde is, en ik alle albums meerdere keren geluisterd heb. Tomorrow begat tomorrow.

1. Badmotorfinger
2. Louder Than Love
3. Ultramega OK
4. Screaming Life/Fopp

Down On The Upside vind ik tot dusver het moeilijkste album van Soundgarden om te doorgronden, het heeft dan ook een stuk meer luisterbeurten nodig gehad om nu te bepalen of ik het goed of slecht vind. Uiteindelijk is het geen van beiden, het zit in het midden. Pretty Noose, Rhinosaur, en Zero Chance zijn een prima start, daarna toch 2 nummers voor in de vergetelheid, om daarna weer 2 betere nummers uit de hoed te toveren, met toch een lichte voorkeur voor Burden In My Hand - bij dit nummer was er bij mij weer wat opleving door de zanglijnen, hetzelfde effect proberen ze te creëren naar mijn idee met Ty Cobb, maar dat is geen succes. Zo richting het einde komen er nog een aantal vermakelijke nummers voorbij zoals Tighter & Tighter, en Switch Opens. De overige nummers aan het einde zijn niet vervelend, eigenlijk best ok, maar meer ook niet.
Ik merk dat ik een soortgelijke conclusie heb getrokken bij Ultramega OK, en Louder Than Love - het zijn wisselvallige albums met zo hun goede momenten. Ik plaats dit album tussen Louder Than Love en Ultramega OK in.

1. Superunknown
2. Badmotorfinger
3. Louder Than Love
4. Down On The Upside
5. Ultramega OK
6. Screaming Life/Fopp

Louder Than Love is een goed album, maar niet geweldig. Naar mijn idee gebeurt op het gehele album ongeveer hetzelfde, ook al zitten er wel degelijk tempowisselingen in bijvoorbeeld. Het is met name de stem van Cornell die niet verrast, maar slecht is het absoluut niet. De top nummers zitten ook gelijk aan het begin (Ugly Truth, Hands All Over, Gun, Power Trip), daarna zwakt het wat af. Qua teksten is het niet al te best, hoewel ik wel kan lachen om Big Dumb Sex dat ook bedoeld is als een parodie op teksten van hairmetal bands. Als ik zo de 1e 2 albums nu wat vaker heb aangehoord kan ik hieruit begrijpen dat ik van de grunge andere grote namen beter heb gevonden. Toch heeft Soundgarden terecht hun eigen plek weten te bemachtigen, om ze af en toe eens aan te zetten is best lekker. Ik vermoed dat dit alleen eerder de opvolgende albums zullen zijn

1. Louder Than Love
2. Ultramega OK

Hun minste album vind ik. Ze beginnen best aardig, energiek, maar het overtuigt nergens echt. Little Joe vind ik zelfs echt verschrikkelijk, het gitaar riedeltje is nog wel leuk, maar het zijn de slechtste vocals die Cornell op plaat heeft gezet in zijn hele carrière. Tears to Forget is ook niet al te best. Gelukkig staan Hunted Down, Nothing to Say, Kingdom of Come, en Swallow My Pride er nog op. Het is een verzamelaar van hun eerdere werk en dat is in dit geval te horen ook, wel potentie, maar nog geen echte klasse.

1. Louder Than Love
2. Ultramega OK
3. Screaming Life/Fopp

Waar ze bij Badmotorfinger vooral nog de beste plaat met hun oude stijl wisten te produceren, slaan ze met Superunknown al een wat andere weg in. Je merkt ook dat er genoeg discussie op gang komt over welke van de 2 nu de betere is, en ik snap dit vergelijk ook wel. Mijn voorkeur gaat ieder geval toch uit naar Superunknown, het album kent gewoonweg naar mijn idee meer variatie. Nu is meer variatie niet altijd een goed iets, maar op dit album wel door de hoge kwaliteit - Fell On Black Days, Black Hole Sun, Spoonman, 4th of July, Limo Wreck, Like Suicide. De ballades passen goed bij de stem van Cornell, met 4th of July schurken ze tegen doom metal aan, en Spoonman kenmerkt de stijl van Badmotorfinger. Op deze plaat is er dus iets te vinden voor ieder soort muziekliefhebber. Ik had het vooraf niet verwacht, maar na aandachtig te luisteren naar deze verzameling nummers, concludeer ik dat het vanaf begin tot einde boeit ondanks de speellengte. Om die reden verhoog ik de waardering van 4,5 naar 5 sterren, voor mij het beste wat ze ooit hebben uitgebracht.

1. Superunknown
2. Badmotorfinger
3. Louder Than Love
4. Ultramega OK
5. Screaming Life/Fopp

Aardig debuut van Soundgarden, toch een plaat die veelal wat vergeten wordt denk ik zo. Zeker als je het vergelijkt met de aandacht die de opvolgers krijgen, wellicht niet onterecht. Je merkt her en der invloeden van de niet minste artiesten als Led Zeppelin of Black Sabbath - vind vooral de opening van Incessant Mace merkbaar beïnvloed door het gitaarwerk van Tony Iommi in de jaren 70. Flower waar het album mee opent is gelijk 1 van mijn favorieten, de toon wordt gezet. Helaas verzwakt het album wat halverwege om wel weer sterk te eindigen. Beyond The Weel vind ik nog een noemenswaardig nummer, je hoort de kracht die Chris Cornell is zijn stem heeft en het bereik waar hij bekend om zou worden. Ulltramega OK is ook precies dat, OK, meer niet, maar ook niet minder.