Een baanbrekend album wist Tool uit te brengen in 1996. Wat belangrijk is of je als artiest zelf iets goed weet te maken waar je hart in ligt. En dat kan zeker van Tool gezegd worden. Bij Undertow kon nog gezegd worden dat het nog niet geheel eigen was, en wat meer meegaand met wat al gedaan werd. Hoewel je hier natuurlijk vrijwel niet aan ontkomt met een aantal decennia aan artiesten die voor je zijn geweest. Bij Ænima gaat dit niet op vind ik, de muziek is duidelijk herkenbaar als Tool, en hoor ik niet snel in andere bands terug - ze zullen er vast zijn maar die zijn mij tot dusver dan ontgaan. De interludes zijn lang niet allemaal even sterk, ik kan er de humor wel van inzien, het is ook iets dat bij de langer uitgesponnen structuur van Tool past. Op Lateralus vind ik ze wel beter passen bij het geheel dan hier het geval is. Het is in totaal nog net iets minder 1 vloeiend geheel als de opvolger daardoor - thank you captain hindsight? We worden ieder geval ook hier getrakteerd op uitstekende nummers gekenmerkt door meerde hoogtepunten - het einde van Pushit, Forty Six & 2 en de title track. Wat segmenten van de show van Bill Hicks komen in het laatste nummer ook nog voorbij, blijft schitterend.

1. Ænima
2. Undertow
3. Opiate

Zelden vind ik een EP voor het debuutalbum van een artiest echt de moeite waard. Ze bevatten vaak nummers die ook op het debuut verschijnen, maar minder goed uitgevoerd. Op Opiate bewijst Tool dat dit niet altijd het geval hoeft te zijn. Ze zijn meer recht toe recht aan, het blijft van begin tot eind boeien, en het is een stuk beter dan ik had verwacht. De albums van Tool kende ik al goed, deze EP niet, ik heb er geen spijt van deze week om hem een aantal keren afgespeeld te hebben. In eerste instantie gewaardeerd op 3,5 sterren, toch nog maar verhoogd naar 4, de nummers zijn te goed om lager te geven.

Undertow haalt naar mijn idee niet dezelfde hoogte als de opvolgers. Wel is direct merkbaar dat de band een mooi staaltje muziek kan maken. Het verschil zit hem voor mij er voor al in, dat de opvolgers meer klinken als een geheel. Hoewel ik Tool echt fantastisch vind, draai ik dit album weinig, terwijl het zeker geen slecht album is. Het gitaarwerk van Adam Jones heeft hier nog wat meer de voorgrond, maar ook de drums en bass zijn al goed aanwezig, en zorgen gezamenlijk voor een goede sfeer op het album. Het enige wat dit album duidelijk minder goed maakt is het laatste nummer, op zich al niet sterk, dan de minutenlange krekelgeluiden maken het er niet beter. Wellicht wel zo bedoeld geweest, wie zal het zeggen. Het mag de pret van het voorgaande niet drukken, maar ik kom daarmee niet hoger dan 4 sterren voor dit album van een toch geweldige band.

1. Undertow
2. Opiate

Waar op het debuut vooral nog de potentie te horen was maar nog niet volledig benut werd is het op dit album wel anders. Harde stukken worden goed afgewisseld met cleane stukken. De vocals zijn ook al een stuk beter, met name clean. Al met al is het een typische metalcore plaat, maar daar is niets mis mee, ik kan het wel waarderen. Met knallers als Like Light to the Flies en Departure, maar ook de bonustrack Blinding Tears Will Break the Skies is dit een goed echt begin van deze band. De plaat duurt lang, zeker met bonustracks, maar verveeld niet. Zeker 4 sterren waard.

1. Ascendancy
2. Ember to Inferno

Een degelijk debuut van Trivium, maar ik ken het andere werk van ze, en dan in hindsight mist dit album toch iets. Flauw wellicht, maar waar. Wat het dan mist? Veel verkeerd doen ze eigenlijk niet. Je kunt al wel horen dat ze technisch begaafd zijn met hun instrumenten. Met de screams is ook weinig mis, maar de clean vocals zijn het hier nog net niet, op het album hierna gaat dat al stukken beter en zijn daarmee naar mijn idee meer memorabel. Uitblinker vind ik het wel het titelnummer Ember to Inferno, daar lijkt de potentie van de band waarneembaar dat later uitgroeit tot 1 van mijn favoriete bands. Na een aantal luisterbeurten van dit album kom ik nu toch niet verder dan 3 sterren.

Album nummer 10 alweer, het is een fijne muzikale reis geweest zo door alle albums heen. En dan om af te sluiten met naar mijn mening toch wel hun beste album, voor dit moment prachtig. Al wint deze het maar net van Shogun. En wie weet wat eventueel toekomstig werk nog aan kwaliteit en vermaak zal kennen.

Vanaf The Sin And The Sentence waren ze naar mijn idee al naar een album als In The Court of The Dragon toe aan het werken, met als goede tussenstap What The Dead Men Say. Haal er nog wat overgebleven riffs/songmateriaal van Shogun bij (The Phalanx), een goed passend en kleurrijke cover, en voila. Het klinkt zo natuurlijk een stuk gemakkelijker dan het echt is. De heren zijn hier in topvorm, ook al is het her en der wat voorspelbaar, door het verfijnd bespelen van de instrumenten, stoort dit nergens. Ook is Heafy uitermate goed bij stem, zeker te horen in 1 van mijn favorieten The Shadow Of The Abattoir. Er staan genoeg epische momenten op om de belofte die een dergelijke titel van een album geeft, waar te maken. Daarmee komt deze bovenaan in de ranking tot dusver. "In the court of the dragon, you will know your worth". Damn right.

1. In The Court Of The Dragon
2. Shogun
3. What The Dead Men Say
4. In Waves
5. Ascendancy
6. Vengeance Falls
7. The Crusade
8. The Sin And The Sentence
9. Silence In The Snow
10. Ember To Inferno

In Waves was eerst mijn favoriete album van Trivium, maar is wel ingehaald door Shogun en The Court Of The Dragon. Dusk Dismantled blijft 1 van de meest agressieve die ze hebben gemaakt naar mijn idee, was ook blij verrast dat ze deze live speelden vorig jaar in de 013. Met nummers als In Waves, Dusk Dismantled, en Chaos Reigns zijn ze hun rough edge nog zeker niet kwijt, maar op dit album beginnen de clean vocals al meer de overhand te nemen als op de voorgaande. Het zorgt wel voor meer afwisseling, kan het ook waarderen als artiesten een ander geluid laten horen over hun albums heen, zonder echt te ver verwijderd te raken van hun kern stijl. Al zal er toch degelijk een verschil merkbaar zijn als je In Waves direct na Ascendancy draait, en de 2 platen er tussen mist. Op dit album is er nog wel eens kritiek dat het veelal hetzelfde klinkt, ik merk dat zelf ook, daarom is het niet langer mijn favoriete plaat van ze. Ik vind het nu vooral lastig om te bepalen of ik deze nu beter vind dan Ascendancy, die heeft betere hoogtepunten naar mijn idee. Die leent zich er ook beter voor om vooral even te knallen, maar ik vind In Waves toch beter uitgewerkt, en in zijn totaal iets beter.

1. Shogun
2. In Waves
3. Ascendancy
4. The Crusade
5. Ember to Inferno

Met Shogun combineert Trivium perfect hun metalcore sound van Ascendancy en de moderne metal van The Crusade. De screams zijn terug, goed afgewisseld met de meer schreeuwerige vocals a la James Hetfield, alleen op dit album ook beter uitgevoerd dan op de vorige. Ook fijn om te horen dat de heren geïnteresseerd zijn in mythologie wat terug te vinden is in titels van nummers en de teksten. Passend album om te draaien wanneer Age of Mythology zijn remake krijgt ergens in de nabije toekomst en ik die weer eens aan zal slingeren. Het is lastig om echt favoriete nummers te kiezen, het gehele album blijft boeien, en kent waanzinnige nummers. Het uitgesponnen titelnummer Shogun zit daar ieder geval wel bij, dit nummer is denk ik ook een basis geweest voor krakers die op hun laatste worp In the Court of the Dragon te vinden zijn. 5 sterren vind ik dan ook gepast, voor mensen die Trivium nog niet zouden kennen zou ik dit album als eerste aanraden.

1. Shogun
2. Ascendancy
3. The Crusade
4. Ember to Inferno

Ik heb dit altijd wel een degelijk album gevonden. Er staan alleen clean vocals op omdat Heafy geen screams meer uit kon brengen, iets wat later gelukkig weer terug zou komen. Ook zonder dit feit lag een album met weinig tot geen screams wel in het verschiet, die kant ging het bij de vorige ook al enigszins op. De rest van de band neemt hier ook duidelijk wat gas terug. Hoewel ik het er mee eens ben dat het album in zijn totaal hierdoor wat vlak is, kom ik er toch vaak naar terug - dit zal dan wel wel zijn omdat nummers als Dead and Gone, The Ghost That's Haunting You, en Silence in the Snow toch best prima zijn. Ook luister ik regelmatig naar deze band, ter afwisseling passeert hij dan ook al wat vaker. Hij komt echter niet hoog in de ranglijst te staan.

1. Shogun
2. In Waves
3. Ascendancy
4. Vengeance Falls
5. The Crusade
6. Silence In The Snow
7. Ember to Inferno

De metalcore sound van het vorige album achter zich te hebben gelaten, kiezen de heren hier voor een wat meer thrash metal sound. Niet geheel origineel om dit te doen, gezien ook andere metalcore bands deze weg waren ingeslagen, denk bijvoorbeeld aan Bullet For My Valentine. Los van de typering wat voor metal of sound het ook is, ook deze plaat kan mij bekoren. Kopie van Metallica of niet, het houdt in dat de band wederom instrumentaal knap werk levert, titelnummer The Crusade is hier een goed voorbeeld van.

Er is genoeg agressie merkbaar, maar ook genoeg ruimte voor melodie, goede solo's, en wederom prima vocals. Ook al moet ik bij de 1e nummers altijd weer even wennen aan de manier van zingen van Matt Heafy op dit album. Favorieten zijn To The Rats, Unrepentant, en Broken One. Het enige echt jammere vind ik Anthem (We Are The Fire), dan was Dying in Your Arms van Ascendancy toch beter, en ook This World Can't Tear Us Apart, wat qua idee soortgelijk moet zijn, is ook stukken beter.

Qua beoordeling stel ik dit album gelijk aan de voorganger, al gaat er toch een lichte voorkeur uit naar Ascendancy.

1. Ascendancy
2. The Crusade
3. Ember to Inferno

Ten tijde van Silence in the Snow was Heafy niet in staat om te screamen wat een wat vlak album opleverde met alleen clean vocals. Ik vond dat toch nog best een prima album, en vind het ter afwisseling in het oeuvre van de band ook nog goed passen. The Sin and the Sentence is dan een terugkeer naar de wat meer harde stijl, maar ik vind het nog niet heel veel beter als het album daarvoor. Het openingsnummer is gelijk 1 van de betere, waarbij het meest pakkende gedeelte ook gelijk aan het begin zit met de nummers die daarop volgen tot aan The Heart From Your Hate. De laatste 2 nummers zijn wel weer goed, in het middenstuk is het nergens echt slecht maar niet geweldig, op The Wretchedness Inside na dan. De drums vallen in positieve zin op, het aantrekken van Alex Bent is een goede zet geweest. Ook mag wel gezegd worden dat de vocals gekenmerkt zijn door overtuigingskracht, het is een fijne mix tussen screams en clean, echter nog niet zo goed als op de albums hierna. Met recht werd deze plaat verwelkomt door fans en criticasters en kan het gezien worden voor de band als een terugkeer naar een plek in de top van de mainstream metal. Voor mij staat hij wel wat lager dan hetgeen ze hiervoor al gedaan hebben.

1. Shogun
2. In Waves
3. Ascendancy
4. Vengeance Falls
5. The Crusade
6. The Sin And The Sentence
7. Silence In The Snow
8. Ember to Inferno

Vengeance Falls is voor mij lang een beetje het vergeten album van Trivium geweest, ik luisterde deze maar weinig. Ik wist wel al dat ik Strife een goed nummer vond, en een album geproduceerd door David Draiman interesseert mij eigenlijk ook wel. Met zijn productie kunnen ze goed meedoen in de zogenaamde loudness war, zeker als je het album erna gelijk na deze draait merk je heel goed het verschil in de productie van de instrumenten. Inmiddels kan ik ieder geval zeggen dat ook dit album wederom vol zit met een goed staaltje gitaarwerk, de drums klinken goed, nog wat minder screams en meer cleane vocalen. Strife, No Way to Heal, Villainy Thrives, en As I Am Exploding zijn mijn favorieten. Het is een aardig album, met dus zeker wat goede nummers, en geen slechte. Maar toch bekruipt het gevoel hier mij dat in tegenstelling tot In Waves, ik deze niet hoger waardeer dan Ascendancy. Is het dan toch dat er een verlangen ontstaat naar het nog wat meer harde werk nu ik zo de albums in een marathon afga? De wat betere balans maakt juist Shogun zo goed, dit raakt daar wellicht wat te ver vanaf.

1. Shogun
2. In Waves
3. Ascendancy
4. Vengeance Falls
5. The Crusade
6. Ember to Inferno

What the dead men say, is just between us. Nummer 9 alweer in zo'n 17 jaar tijd dat de band op dat moment muziek had gemaakt, het tempo blijft er goed in. Zo ook in de muziek die ze hiermee uit hebben gebracht, want het gaspedaal wordt in nummers als Amongst The Shadows & The Stones, The Defiant, en Bending The Arc to Fear aardig ingetrapt. Het is zeker niet zo hard als op Ascendancy, maar wie dat nu nog op dezelfde manier verwacht zal denk ik altijd teleurgesteld worden. Na een gedwongen stijlverandering met Silence In The Snow, en een terugkeer naar een mix van screams en clean vocals, weten ze met What The Dead Men Say mij te overtuigen. De overtuiging was op het vorige album The Sin And The Sentence al wel aanwezig, maar pakt die mij toch een stuk minder. Dit album komt voor mij dichtbij Shogun, en komt vooralsnog op de 2e plek.

1. Shogun
2. What The Dead Men Say
3. In Waves
4. Ascendancy
5. Vengeance Falls
6. The Crusade
7. The Sin And The Sentence
8. Silence In The Snow
9. Ember to Inferno