Op ...And Justice for All zijn de ballen van James Hetfield eindelijk eens gezakt, wat de band zelf ook lachend toegeeft in een interview. Het is ieder geval goed te horen in zijn stem, een heel stuk zwaarder als op de vorige albums. De agressie is merkbaar, dit maakte de band qua speelstijl al steeds meer geliefd onder het metalvolk, maar nu past de stem er ook goed bij. Harvester of Sorrow en Dyers Eve zijn mijn "favorieten" van het album, eigenlijk zijn ze maar moeilijk te benoemen, ieder nummer heeft zijn kwaliteiten. Harvester of Sorrow tijdens Monsters of Rock '91 in Moskou? Prachtig.

Het album is vaak bekritiseerd om het gebrek aan een te horen bass, niet onterecht, het klinkt daardoor wat kaal. Maar toch vind ik daarom het album juist ook wel wat hebben, sorry Jason, alhoewel hij live uitstekend meekon met de band. Wel vallen naar mijn idee door het ontbreken van de bass de drums van Lars Ulrich een stuk meer op. Niet vervelend, en zeker niet zo storend als later op St. Anger, maar je merkt dat ze ver naar voren zijn gemixt, net als de gitaren. Bij het gitaarwerk vind ik het juist prettig, maar goed daar ligt nu eenmaal mijn voorkeur. Ook dit album krijgt van mij een perfecte score, zo schreeuwen als op dit album deed Hetfield hierna niet meer. Het is een andere sound als de albums hiervoor maar net zo kwalitatief sterk, 1 om te koesteren dus.

1. Ride The Lightning
2. Master of Puppets
3. ...And Justice For All
4. Kill 'Em All

Het debuutalbum van Metallica leerde ik pas laat kennen. Het eerste wat ik van ze hoorde is zo lekker origineel Nothing Else Matters, die werd thuis nog wel eens afgespeeld. Paste volgens mijn ouders nog wel tussen de R.E.M., Abba, Bee Gees, Dire Straits enz. Originele kennismaking met de band en diens muziek of niet, het mag de pret tot op heden nog steeds niet drukken. Ik reken Metallica ook tot 1 van mijn favoriete artiesten, en met het debuut gaan ze gelijk goed vanuit de startblokken. The Four Horsemen en Seek & Destroy zijn 2 klassiekers. (Anesthesia) Pulling Teeth is een prima bass solo, ik heb wel eens gelezen dat Cliff Burton door Hetfield en Ulrich bij de band gevraagd is juist om zijn vaardigheid dergelijke muziekpartijen uit zijn bass te halen. Ik snap het wel. Het krijgt van mij ieder geval de volle 5 sterren, voor wat betreft mijn luisterplezier zit er geen filler tussen. Ik zie dan ook geen reden om niet de volle mep te geven

Load is een album waar je eerst aan moet wennen zo na The Black Album. Eigenlijk is er nog maar weinig metal waar te nemen en worden we een mix aan stijlen voorgeschoteld, zelfs wat blues en country? What the hell?! in eerste instantie wel te begrijpen dat de fanbase hier verbaasd over was. Vroeger kon ik zelfs het ongenoegen erover wel begrijpen, het album pakte mij ook niet. Echter, wie had nog verwacht dat Hetfield zijn longen uit zijn lijf zou schreeuwen na al die jaren? Dat zat er sowieso al niet meer in, een andere weg inslaan was dan ook nodig ieder geval qua vocals.

Het waarderen van het album begon voor mij door Bleeding Me en The Outlaw Torn, dit zijn favorieten van mij gebleven en doen niet veel onder voor hun oudere materiaal, al klinkt het behoorlijk anders. Hetfield zingt hier uitermate prima, ook zitten ze instrumentaal goed in elkaar, al had het bijna soort jamachtige aan het einde van The Outlaw Torn niet per se gehoeven. Door de jaren heen ging opvallen dat de 1e 6 tracks toch ook niet verkeerd waren, wat heet, best goed uitgevoerde rock. Where's your crown king nothing? De metal kroon was Metallica hier wellicht kwijt, hun positie als goede muzikanten met lef werd wel bevestigd. Het is namelijk menig metalband niet gegeven om een nummer als Mama Said op een plaat te zetten. Hetfield schreef al vaker over de relatie met zijn ouders, maar niet zo direct en persoonlijk als hier denk ik zo - I need your arms to welcome me, a cold stone is all I see.

Als je los kunt laten dat het Metallica is, en wat ze hiervoor hebben uitgebracht, kun je wellicht gemakkelijker concluderen dat het gewoon een uitstekende plaat is. Dat gezegd hebbende, maak in mijn ranking dit vergelijk wel, en komt Load net onder de 1e 5 albums terecht. Dit heeft dan meer met persoonlijke voorkeur te maken dan een gebrek aan kwaliteit. Omdat niet alle tracks echt even sterk zijn, houd ik het ook op 4,5 sterren en geen 5.

1. Metallica
2. Ride The Lightning
3. Master of Puppets
4. ...And Justice For All
5. Kill 'Em All
6. Load

Master, Master! De live uitvoering van het nummer Master of Puppets in Seattle '89 blijft waanzinnig. Sowieso is dat een concert om nooit te vergeten denk ik, helaas nog net voor mijn tijd, dus ik moet het doen met opnames. Net als dit album ook voor mijn tijd is, er van genieten gebeurt tot op den dag van vandaag bijna 40 jaar later, een tijdloos album naar mijn mening. Het is met recht 1 van de best gewaardeerde metal albums uit de geschiedenis, en heeft ook verdiend de noemer van klassieker.

Welcome Home (Sanitarium) is een andere favoriet van mij, het komt over alsof je daadwerkelijk in een gekkenhuis zit, het weet de boodschap dus goed over te brengen. Hetzelfde geldt voor Disposable Heroes, de riff imiteert de barking of machine gun fire waar Hetfield over schreeuwt. Als er op het debuut getwijfeld werd over de song writing skills van Hetfield, kunnen die twijfels op dit album de prullenbak in. Ook op dit album worden wij getrakteerd met een instrumentaal nummer van jewelste, blijft fantastisch om een gedeelte van de riff mee te spelen op de gitaar.

5 sterren voor deze metal klassieker. Gek genoeg waardeer ik zelf vaak Ride The Lightning toch net iets meer, al doen ze verder niet voor elkaar onder. Het is wellicht toch net dat iets rauwere randje dat er daar nog opzit. Al hoewel ik denk dat Master of Puppets wel beter in elkaar zit. Ach ja, voorkeuren zijn veelal niet rationeel, ze allebei vaak draaien is dan ook maar wat ik met plezier doe.

1. Ride The Lightning
2. Master of Puppets
3. Kill 'Em All

The Black Album is de laatste van de "5 goede platen" van Metallica, want met dit album nam de afkeer van het metal publiek wel wat toe, zijn dat nu strijkers te horen op een Metallica nummer?! Hierna was het niet meer van dezelfde kwaliteit, hoewel ik dit ook zo ervaar vind ik een aantal latere albums ook vermakelijk en staan er genoeg goede nummers op, maar dat voor nu even ter zijde. Dit is het album dat ik als eerste van ze heb leren kennen, en is gekenmerkt met de hitsingles als Enter Sandman, The Unforgiven, en Nothing Else Matters. Laatstgenoemde is het 1e nummer dat ik van ze hoorde, blijft ook toch nog steeds 1 van hun beste, mainstream of niet.
De productie is bombastisch, en er is ook zo waar een bass te horen, en dat is maar goed ook want ik had de intro van My Friend of Misery niet willen missen. Daarnaast zijn de vocalen van James Hetfield ook uitstekend, na dit album kon hij ze zo niet meer brengen. Tijdens de opnames van dit album zou hij zijn stem al kapot geschreeuwd hebben, waardoor hij zangoefeningen moest doen met een coach. Dit zou zo maar een reden kunnen zijn dat de cleane zang wat zuiverder is dan op de voorgangers. The Unforgiven bevat naar eigen zeggen de beste solo die Kirk Hammett geschreven en opgenomen heeft, ik kan moeilijk zeggen dat ik het niet met hem eens ben, al vind ik 1 beste solo uitkiezen geen doen. Lars Ulrich laat horen dat hij toch wel aardig kan drummen, live ging het in de jaren daarvoor al een stuk beter, nu in de studio ook. Het niveau is wederom niet van ongekende hoogte, maar dit zou ook niet gepast hebben. Alles bij elkaar vind ik dit een fantastisch album op de grens van metal, 1 van mijn favorieten. Ik durf hem zelfs persoonlijk op 1 te zetten voor wat betreft Metallica.

1. Metallica
2. Ride The Lightning
3. Master of Puppets
4. ...And Justice For All
5. Kill 'Em All

Reload is de B-side van het concept voor een dubbelalbum van Metallica rond 1996. Dit werd als te veel van het goede bestempeld, en zodoende kregen we Load en een jaar daarna Reload. Load is mij door de jaren heen steeds beter gaan bevallen, bij Reload heeft dit nog een stuk langer geduurd. Het voelde in eerste instantie aan als de B-side, op enkele nummers na zoals Fuel, The Memory Remains, en The Unforgiven II, was er naar mijn idee maar weinig te genieten. Tegenwoordig vind ik dat deze plaat niet veel onder doet voor zijn voorganger. Devil's Dance kent een goede groove zoals door anderen al is benoemd, Low Man's Lyric is heerlijk melancholisch, Attitude is wat meer uptempo en bevat ook wat meer attitude ten opzichte van de rest van het werk, Fixxxer is uitgegroeid tot 1 van mijn favorieten met een wat meer uitgesponnen karakter en toch ook weer mooie persoonlijke teksten van Hetfield. De overige nummers zijn prima, maar niet fantastisch. Het is dan geen klassieker als de 1e 5 albums, maar ook hier luister ik af en toe graag naar.

1. Metallica
2. Ride The Lightning
3. Master of Puppets
4. ...And Justice For All
5. Kill 'Em All
6. Load
7. Reload

Nu de laatste noten van The Call of Ktulu geklonken hebben, begrijp ik waarom ik Ride The Lightning altijd 1 van de betere Metallica albums heb gevonden. Misschien wel de beste zelfs. Om eerlijk te zijn rate ik de 1e 5 allemaal even goed dus het is ook maar net welke stijl Metallica ik op dat moment het liefste wil horen. Ride The Lightning staat vol met machtige riffs die net als op Kill 'Em All nog een rauw randje hebben. Creeping Death en For Whom The Bell Tolls zijn mijn duidelijke favorieten, ook live deden deze nummers het altijd goed. Fade to Black is een 1e soort ballad die ze hebben geschreven, Hetfield zingt hier nog wat vals, maar dit past juist wel bij het desperate gevoel dat ze met het nummer mee willen geven. Ook wel bijzonder om het "refrein" geen vocals mee te geven maar alleen te spelen, pakt goed uit. Trapped Under Ice en Escape worden vaak als mindere nummers bestempeld, ik vind ze goed passen in het geheel. De bridge van Trapped Under Ice is mij na de 1e keer luisteren altijd bijgebleven, Scream from my soul, fate, mystified, hell, forever more!. Als afsluiter 1 van de betere instrumentale nummers die op een plaat zijn gezet. De opbouw, de overgang, de solo's, het klopt allemaal. Al met al dus gewoon weer een top album

1. Ride The Lightning
2. Kill 'Em All

Na menig fan van het eerste uur kwijt te zijn geraakt ten tijde van the black album, om vervolgens nog wat metal fans kwijt te raken na Load en Reload, komt Metallica na jaren terug met St. Anger. Sommigen hadden na de wat langere afwezigheid stiekem gehoopt op het oude Metallica. Deze ging echter niet meer terugkomen, dit ging gewoon al niet meer. Zelf ben ik ook Load en Reload gaan waarderen, dit kon ik een jaar of 10 geleden eigenlijk nog niet echt.
Maar, nu vallen er toch wat stukjes op zijn plaats. Er zijn geen solos aanwezig op het album, maar ik vind dit geen gemis. Zelfs vind ik de nummers niet te lang. Nu ik ook wat meer doom metal ben gaan luisteren valt er nog best wat te genieten op St. Anger - denk zo eens aan Shoot Me Again, Sweet Amber, en All Within My Hands, echt doom is het natuurlijk niet, maar het komt soms qua tempo en feel wel in de buurt. Als je van garagerock of wat langzamere metal houdt kan ik mij voorstellen dat je dit een prima plaat vindt. Ook zijn de 2 openers met Frantic en St. Anger zo verkeerd nog niet. Het wordt gekenmerkt door een lager gestemde gitaar, wat meer mechanische drums, en niet de allerbeste vocals van Hetfield, maar wel wat rauw. Ik vind het persoonlijke wel hun minste album toch nog steeds, maar hij bevalt mij wel al een heel stuk beter dan vroeger.

1. Metallica
2. Ride The Lightning
3. Master of Puppets
4. ...And Justice For All
5. Kill 'Em All
6. Load
7. Reload
8. St. Anger