Geluisterd nadat ik Imperiled Eyes gehoord heb in het metalladder topic, maar dit album doet me niet veel.
Klinkt allemaal heel veilig en opvallend modern voor een band die al zo lang meegaat.
Zang is te braaf en overtuigt zelden. Doet me eigenlijk nog het meest denken aan Bullet for my Valentine ten tijde van Scream Aim Fire, vooral bij Every Minute.
Geen slecht album maar veel te gewoontjes. Was misschien beter bij de eerste albums begonnen, want Imperiled Eyes vond ik erg sterk. Lijkt me een heel andere band te zijn dan 25 jaar geleden.

3*

Grotendeels akkoord, ik vind de intermezzo's altijd een welkome afwisseling tussen al dat geweld.
Zeker geen bijzonder of vernieuwend album voor de band, maar ook niet slecht. Er staan net als op de vorige CD ook niet echt uitspringers op en het nodigt niet meteen uit om opnieuw te beluisteren.
De cleane zang van gastzanger Jeremy McKinnon (A Day to Remember) tijdens Ghost doet me echt niets, geen positieve bijdrage aan de song wat mij betreft.
Tijdens elke song apart is er wel afwisseling, maar de songs zijn in feite allemaal inwisselbaar. Mocht gerust een korter album zijn.

Kleine 3.5*

Waar Disturbed met Indestructible in 2008 een sterk album leverden slaan ze hier de bal behoorlijk mis.
Het grote deel van de nummers klinken als tracks die Indestructible niet haalden omdat ze simpelweg niet goed genoeg waren.
Het Asylum concept vind ik wel tof en in de intro en het titelnummer wordt de sfeer goed gezet, maar die wordt helaas niet behouden. Spijtig dat het niveau al direct na de openingsnummers daalt.

Ik ga akkoord met Murk die een paar posts hierboven zei dat het album wat doet herinneren aan de eentonigheid van Believe en minder aan het donkere Indestructible.

Misschien goed dat Disturbed aangekondigd heeft een pauze te nemen na de Asylum tour. Ik hoop op een sterke terugkeer bij het volgend album, als dat er nog komt.

Top 3:
Remnants/Asylum; Another Way to Die; Innocence

3*

Doet me niet veel.

Songs klinken nogal inspiratieloos en de meeste mogelijke rustmomenten lijken volgepropt te zijn met snelle drums, niet mijn ding. De band gaat op dit album terug meer de hardcore weg op, inclusief het schreeuwend herhalen van dezelfde zinnen.
Productie in het geheel past naar mijn mening niet goed bij de band, wat vreemd is aangezien gitarist Adam de productie verzorgde. Killswitch Engage mag meer focus hebben op de gitaren en meezingrefreinen, en minder op de stuwende drums.

Nah, geen album dat ik veel zal beluisteren. Geef mij maar de eerste 4 albums van de band. Disarm the Descent vond ik ook niet zo bijzonder maar er zat wel wat meer variatie in.
Jammer, want de band kan zeker beter. Een paar jaar geleden was ik blij dat Jesse terug bij de band was, maar nu hoop ik eerlijk gezegd dat hij snel terug met The Empire Shall Fall aan de slag gaat.
Dit gezegd zijnde heeft Killswitch Engage me live nog nooit teleurgesteld, en de songs van Disarm the Descent kwamen ook veel beter tot zijn recht live dan op CD.

3.0*

Opnieuw een erg lekker album vol variatie, zowel zang als instrumentaal.
Uitspringers zijn voor mij 'Maximum the Hormone' met de Oosterse intro, 'A-L-I-E-N' die de stijl van het lied halverwege compleet wijzigt en het rockende 'Tsume Tsume Tsume'.
Zoals hun meeste albums: aanrader!

Doet mij niet veel. Klinkt niet zo experimenteel vind ik, eerder als een inspiratieloos album die snel is uitgebracht omdat het moest van het label. Zou me niet verbazen als er meer werk gestoken is in het schrijven van de titels dan in het schrijven van de muziek.
Well, Everybody’s Fucking in a U.F.O. en Get Your Boots On! zijn nog wel leuk, rest valt tegen.

2.5*

Sterke beats en productie maar ook nummers die veel te lang duren (You're Blind en ironisch genoeg vooral You Talk Too Much).
Er zit te weinig variatie in om de nummers zo lang uit te rekken en ook de teksten vallen vaak in herhaling.
Toch luister ik er graag naar, maar voor een volledig album leg ik liever het debuut op. Benieuwd naar de rest van hun albums.

3*

Fijne combinatie van rock, metal en rap.
De zanger heeft een aangename stem die hij moeiteloos aanpast tussen zingen, rappen en schreeuwen. Zang is duidelijk geïnspireerd door Zack de la Rocha maar instrumentaal ligt het ver van Rage Against the Machine.
Beetje jammer dat er niet meer variatie tussen de nummers zit maar het luistert wel lekker weg.

Geen slecht album maar zeker ook geen hoogvlieger. Ze overdrijven wel een beetje met de "oh-oh" achtergrondzang. Zelfs bij de overbodige re-recording van Dirty Magic is er nu achtergrondzang, jammer.
Geen nummers die echt uitblinken behalve de laatste 2 die wat meer naar de oude Offspring sound gaan, vooral live klonken ze als krachtige nummers die elkaar perfect opvolgen. Slim Pickens is de enige song op het album waar de achtergrondzang echt wat toevoegd aan de sound.

3***