stem geplaatst

Gewoon naar de volle mep. In aanloop naar hun concert in Tivoli afgelopen juni flink veel The The gedraaid omdat ik hen (hem?) nog niet heel lang kende. Was daardoor ook een beetje verzadigd ervan. Het concert was wel boven verwachting sterk. Nu ik deze een paar maanden later weer draai, komt het meer dan eerder binnen hoe ontzettend strak dit is, zonder ook maar één nummer dat uit de toon valt. Het slotstuk van Uncertain Smile behoort wat mij betreft tot het allerbeste wat muziek in het algemeen te bieden heeft. De teksten fascineren ook en de zang van The man net zo zeer. Echt een wereldplaat, van begin tot eind.

Ps: de score betreft wel het oorspronkelijke album. Die bonustrack had niet gehoeven voor mij.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Na het fenomenale Game Theory volgde het wat zwakkere Rising Down (dat vooral verpest werd door veel matige gastartiesten) en het tenenkrommend kazige How I Got Over waarin Dice Raw “de show steelt” en waarop ik meer de Jimmy Fallon-band hoor dan The Roots. Omdat laatste zo’n - voor mij - onbegrijpelijk hoge waardering kreeg, verwachtte ik ook weinig van deze plaat. Gelukkig is hier sprake van behoorlijk eerherstel. Muzikaal zit undun superstrak in elkaar waardoor de plaat als een geheel klinkt. Soms scheurt het een beetje tegen het kazige van zijn voorganger aan (bv tijdens het tweeluik Lighthouse/I Remember) maar het blijft allemaal net aan de goede kant van de tipping scale . Hoogvliegers zijn Other Side en Tipping Scale, al halen die het niet bij de prijsnummers van Game Theory. Rappend is het ietwat gezapig voor Roots of vooral Black Thought-begrippen. Het slotstuk van Sufjan Stevens is wat random maar wel mooi. Hierna was de koek echt op, en daar hoeven ?uestlove en z’n mannen zich zeker niet voor te schamen .

stem geplaatst