stem geplaatst

Nog geen honderd stemmen en slechts 2 berichten de afgelopen tien jaar. Dit album verdient meer. Ik begrijp alleszins dat Madlib gewoon nog zoveel toffe dingen heeft gedaan hierna, dat dit meesterwerk een beetje naar de achtergrond is verdreven. Tijd om wat welverdiende aandacht te geven. Lees niels94 z’n bericht, corrigeer het stuk over Verbal Experiments met dat dit nummer juist een van vele hoogtepunten is en merk bovendien op dat het album ondanks de lange duur geen moment verveelt. Juist het stuk vanaf Likwit Fusion is zo goed, dat het einde gevoelsmatig te snel nadert. Man, zo’n stuk als 20 Questions; zo kort maar zo episch tegelijk; echt hogeschoolhiphop dit. Dit doet niet onder voor The Unseen en/of Madvillainy. Niet veel in ieder geval.

stem geplaatst

The Roots begonnen met drie waanzinnige platen aan hun discografie. Things Fall Apart was ietsje pietsje minder en met Phrenology en The Tipping Point was het echt ietsje minder, al kan gewaardeerd worden dat ze bij elke plaat weer wat anders uit de hoek kwamen. Toch was het de vraag of ze ooit hun oude niveau weer zouden aantikken. Game Theory geeft daar antwoord op: ja! Ook deze plaat heeft duidelijk zijn eigen sound, al is die moeilijker te beschrijven. Wat vooral opvalt tov bv The Tipping Point is dat de drums van ?uestlove weer veel meer op de voorgrond treden waarmee we ook weer horen waarom Organix al zo ontzettend goed was: die heerlijke synergie tussen die drums en die fantastische mc die Black Thought heet. Tegelijkertijd zijn de producties veel rijker dan op het oudere werk met ook tal van samples (Thom Yorke nota bene) en elektrische geluidseffecten. Het live-bandgevoel is er al lang niet meer. Absolute uitschieters zijn voor mij In The Music en Here I Come. Op die laatste horen we ook de vrucht van hun geëxperimenteer met rock op Phrenology. De nummers lopen ook heerlijk in elkaar over, met zat variatie maar toch natuurlijke samenhang. Zijn er dan geen minpunten? Jawel; Malik B. lijkt zijn flow een beetje te zijn kwijtgeraakt in zijn strijd met drugs (ging over hem toch; Water?). Bijna pijnlijk is zijn gehakkel op de verder zo prachtige titeltrack. Verder had Cant Stop This wel iets korter mogen duren. Maar het zijn kleine smetjes op een glorieuze terugkeer aan de absolute hiphoptop

stem geplaatst

Na hun meest experimentele plaat, komt The Roots met The Tipping Point tegemoet aan een ieder die Phrenology iets teveel van het goede vond. Dit resulteert mijns inziens in het minst sterke album tot op dat moment van The Roots. Slecht is het nergens maar wel veel vaak gewoon niet zo sprekend. Het enige moment dat ik echt denk: “dit is echt premier league hiphop” als het ware, is bij “and it weighs a ton… etc”, Web dus. Wat is Black Thought daar heerlijk op dreef. Don’t say nuthin blijft ook geweldig maar heb ik ms gewoon te grijs gedraaid vroeger. Verder varieert het allemaal van ok tot goed, terwijl zeker de eerste drie platen varieerden tussen goed en fantastisch. Op dit moment zou je kunnen denken dat de magie van The Roots wat aan het uitdoven is. Gelukkig weten we dat er nog mooie oplevingen (tenminste 1) zouden komen .

Opvallend laag gemiddelde voor deze sterke hiphopplaat. Ik vind het erg moeilijk vier favorieten uit te kiezen. Het intro met 1st en 2nd quarter is al ijzersterk en vormt met The MC een fantastisch geheel. I Got Next/Neva Hedda Gun houdt dit niveau moeiteloos vast. Heartbeat is bij contrast ietsje minder maar daarna volgt het prijsnummer Step into a World al die ik zoveel geluisterd heb vroeger dat ik het moeilijk vind nog objectief te beoordelen. A Friend is ook weer ijzersterk, H.I.P.H.O.P. (bij contrast opnieuw, want er is op zich niks mis mee) weer ietsje minder, maar de intermezzo’s die de opmaat vormen naar het heerlijke Blowe zijn weer erg fijn. Daarna moet ik toegeven dat het niveau iets lager ligt, al is bv Cant Stop, Won’t stop ook nog steengoed. Over Ya Head zie ik voor het gemak maar als het einde van de plaat. Het gitaarexperiment is immers slechts om te bewijzen dat ie dat ook kan (en zo slecht vind ik het trouwens niet) en die Puff-remix is officieel een bonustrack die natuurlijk niet had mogen bestaan (vind de productie best tof trouwens). Onder de streep blijft deze plaat bijna 30 jaar later nog fier overeind als laatste echte wapenfeit van The Teacher. Ik koester de plaat in mijn collectie .

De plaat van The Roots met de hoogste pieken maar ook de diepste dalen. De opener Rock You is meteen om de vingers bij af te likken; snoeihard en BT in topvorm. Het maniakale !!!!!! is op zichzelf natuurlijk waardeloos maar vormt een heerlijke brug naar het mellow Sacrifice. Rolling with Heat is ook nog best tof, al ben ik geen fan van Kweli. Thought @ Work is weer heerlijk, alleen omdat het vooral de grondleggers van The Roots, Questlove en Black Thought, hier de show duidelijk stelen. Voorts volgt de hit The Seed 2.0, die ik niet meer goed kan beoordelen omdat ik hem al veel te vaak heb gehoord. Vervolgens temporiseert de plaat met het prachtige Break You Off. Tot dan toe is dit eigenlijk een plaat van het hoge niveau dat we tot hier toe van The Roots gewend zijn geweest, met ook opnieuw weer een nieuwe insteek qua sound met crossovers naar rock, pop en r&b. Daarna wordt het helaas allemaal minder. Water is nog best te pruimen, ook het experimentele gekledder buiten de randjes op de tweede helft. Erger zijn het matige Quills en het niemendalletje Complexity. De nummers duren ook vrij lang en ik krijg de neiging om de plaat voortijdig af te zetten; geen goed teken. Een ruime voldoende is genoeg hier.

Plaat nummer vier van The Roots, en de eerste die wat minder is dan zijn voorganger. Wat geen schande is natuurlijk. De plaat start erg sterk met puntige tracks en strakke raps. Echt van mijn sokken geblazen word ik echter pas bij Ain't Sayin' Nothin' New, met zijn heerlijke gelaagde productie en de fijne afwisseling tussen BT en Dice Raw. Met deze track start sowieso de beste fase van de plaat want ook Double Trouble en Act Too behoren tot het beste wat Thing Fall Apart te bieden heeft. Dat betekent dus ook dat we na Act Too het beste gehad hebben. Adrenaline! heeft nog wel lekkere energie maar de productie doet de rappers niet echt lekker uitkomen. Het geroemde You Got Me vind ik een sympathiek nummertje maar verder weinig bijzonder en bovendien valt het uit de toon met de rest van de plaat. Leuk hoor, Badu op je plaat, maar wel fijn als het ook een beetje past bij je plaat (wat met bv D'Angelo en Saadiq wel lukte op de voorganger). Als daarna het fletse en wat tamme Don't See Us komt, dooft de plaat echt een beetje uit. The Return of the Innocence Lost is op zich wel weer fijne outro. Die hidden track hadden ze beter achterwege kunnen laten. Al met al dus een wat mindere plaat dankzij vooral een (relatief!) zwakke tweede helft. Nipte 4* dankzij de sterke start en dankzij Ain't Sayin Nuthin New

Na twee grandioze platen, serveert het Rootsgezelschap met Illadelph Halflife klapper nummer 3 op rij. Opnieuw worden elementen toegevoegd aan het concept van de vorige plaat, waarvan de grote gastartiesten het meest in het oog springen: de ook pas op gang gekomen Common, grootheid Q-Tip en (op dat moment opkomende) soulsterren D’Angelo en Saadiq. De livesound maakt steeds meer plaats voor meer een studiogeluid met meer productionele effecten in de mix. Verder maken we hier voor het eerst kennis met de meer experimentele kant en veelzijdigheid van The Roots-crew, met een souljazzachtig slotstuk van de plaat. Dit alles gaat gelukkig niet ten koste van wat The Roots al zo ontzettend goed maakte: de wisselwerking tussen Malik B en BT tilt vooral de eerste helft van de plaat naar een bizar hoog niveau (op de tweede helft laat BT zien dit ook met Common en Q-Tip te kunnen), de drums van ?uesltlove blijven een prominente kwaliteit en ook is weer veel aandacht besteed aan de eenheid van de plaat, die opnieuw langer duurt dan zijn voorganger, met ook ruimte voor heel fijne intermezzo’s als ? vs. Scratch en Dave Vs. Us. Als ik heel kritisch ben, dan kan ik een miniem dipje halverwege de plaat aanwijzen met Concerto of the Desperado en Clones. Ik weet echter dat anderen deze nummers tot hun favorieten rekenen, dus het zal een kwestie van smaak zijn en niet van kwaliteit. Alles bij elkaar is deze worp nóg een stukje beter dan de voorganger en dat is een prestatie van formaat. De eerste complete voltreffer wat mij betreft. Ik ken zo snel geen andere artiest waarvan de eerste drie platen zo ongelofelijk sterk zijn. Helden.

Goed, na gisteren weer te zijn opgevrolijkt door Organix, vandaag haar opvolger op de lade gelegd. The Roots zet duidelijk stappen ten opzichte van haar debuut; de instrumentatie is rijker, Malik B. (die blijkbaar soort auditie deed op The Session) wordt geïntroduceerd als the next best thing na Black Thought, Rahzel betreedt de arena met z’n beatbox en het productieteam is uitgebreid. Dit levert vooral een vliegende start op: na een reeds heerlijk intro knalt Proceed erin en tot en met de remake van Essawhamah? horen we hiphop van de allerbovenste plank. De chaos op Datskat, het prachtig soulvolle Mellow My Man, de battle tussen ?uestlove en Rahzel; het is allemaal smullen geblazen. Gaat deze plaat dan over het fantastische debuut heen? Dat net niet helaas. Vanaf Swept Away veer ik eigenlijk niet meer op, en met het wat weeïge Silent Treatment, het wat fletse The Lesson Pt. 1 ben ik al aardig ingedut als de op zich prettige (en later kenmerkende) Ursula Rucker-outro begint. De surprise op het einde had ook zeker niet gehoeven. Dus ja; hogere pieken maar ook een iets lagere ondergrens vergeleken met Organix. Maar negen sterren uit 2 is ook zeker niet onaardig. Binnenkort Illadelph Halflife weer eens doen; dat was mijn allereerste Rootsplaat

Kwam hier via het Gisteren gezien...-topic terecht. Daar kwam ook al voorbij dat Ilse DeLange dit geweldig vindt. Toen had ik eigenlijk al af moeten haken. In My Song komt alles langs wat me ook vreselijk stoort bij DeLange. Al te recht toe recht aan qua instrumentatie en van dat gepassioneerde zingen waar ik de kriebels van krijg. Er zitten ook betere liedjes bij hoor, maar op zijn best wekken de liedjes geen irritatie. Niet mijn stijl zullen we maar zeggen

(reactie op ander bericht)

Vijftien jaar later kom ik nog altijd tot dezelfde conclusie. Anno 1993 was dit weliswaar niet bepaald vernieuwend meer, en ook is het vrij sober in de zin dat er geen samples of scratches te horen zijn, maar de middelen die wel ingezet worden (drums, bass, piano, gitaar en natuurlijk rap) smelten samen tot een soort summum van wat hiphop tot dan toe is geweest. Vanaf het geweldige Pass the Popcorn tot de hemelse finale met eerst het vuige Common Dust en voorts het epische The Session, vliegen de hoogtepunten (Good Music, Grits, Essawhamah?, om er een paar te noemen) je om de oren. De plaat barst van het plezier en de no nonsense. Klassieker met hoofdletter K voor mij, zeker als je bedenkt dat het het startschot is van misschien wel de beste discografie binnen hiphop. Mijn 4,5 blijft fier staan.

Tsja, Eminem. Een aantal van mijn tienerjaren domineerden zijn muziek, met die van Dr Dre, 2Pac en ja, ook 50 Cent, mijn mp3-speler. Toen mijn cd-verzameling serieuze vormen begon aan te nemen, had mijn aandacht zich reeds verschoven naar Nas, ATCQ en Wu-Tang. We spreken dan zo'n 2006-2008. Recent kon ik deze op de kop tikken en heb hem toen natuurlijk wel meegenomen. Bij momenten (of eigenlijk vrij consistent) druipt de kwaliteit ervan af. De grote hits zijn ook nog steeds de grootste smaakmakers, maar ik kan ook iets als Remember Me erg waarderen, met verrassend goede featers. Dat is meteen een bruggetje naar het grootste zwaktebod (samen met Ken Kaniff) van de plaat: de featers van D12 met Bizarre voorop. Armoe troef, jammer dat Eminem geen talentvollere vrienden had. Zowel Amityville als Under the Influence hadden bij de hoogvliegers van de plaat kunnen horen met goede featers, het tegendeel is waar. De featers op Bitch Please doen het beter, maar die track hoort gewoon op 2001 en niet op deze plaat; valt echt uit de toon. Daarbij valt Em's verse me wat tegen; er lag een kans om de show te stelen na grootheden als Xzibit, Snoop en Dre al gehad te hebben. Misschien dat ie zich uit respect inhield. Alles bij elkaar gewoon een zeer sterke plaat. Nu wil ik SS LP eigenlijk ook fysiek hebben om de vergelijking te kunnen maken. Sowieso wel zin om Role Model weer eens op te zetten . Mooie tijd was het toen.