Elevator music for the mentally insane.

BADBADNOTGOOD (na deze ene keer de hele naam gezegd te hebben, noem ik ze vanaf nu BBNG voor redenen die me nogal duidelijk lijken, al is deze uitleg langer dan een aantal keer de naam voluit typen, maar ach) is een jazztrio uit Toronto, Canada. De gemiddelde leeftijd van de heren in kwestie is naar mijn weten 21 jaar. Wat opvallend is, aangezien de meeste jongeren op die leeftijd niet denken aan het maken van jazz of post-bob. Enfin, deze heren hebben met het album III, wat zoals de naam al aanduidt, het derde album is van de heren, een heerlijk album afgeleverd die een geheel eigen stijl heeft gekregen als men het vergelijkt met de vorige albums.

De zogenaamde “roots” van de heren liggen namelijk in het coveren van hip-hop nummers en daar vervolgens een eigen draai aan te geven. Zo hebben ze samengewerkt met Odd Future, maar hebben de heren ook nummers van bijvoorbeeld James Blake gecoverd. Al deze covers bevatten elementen van hiphop, jazz en post-bob. Met altijd ruimte voor jamsessies.

Met dit album laten de heren dit concept helemaal los. Het album staat vol met originele nummers van BBNG zelf. En dan merk je ook meteen dat het “speelse” van de vorige albums wat veranderd is in een meer ingetogen en volwassener album. De nummers zijn meer een geheel, en er is minder ruimte gekomen voor improvisatiesessies tijdens de nummers. Maar denk niet dat je daarvoor in de plaats makkelijke muziek te horen krijgt, want niets is minder waar. Op het eerste gehoor klinkt het album rustig, en soms zelfs wat minimalistisch, meer neigend naar die jazzy liftmuziek die je in films vaak hoort. Maar als je wat beter oplet, verandert de liftmuziek in een liftmuziek die wel heel erg ingewikkeld in elkaar steekt. Deze jongens weten wel hoe ze een instrument moeten bespelen. Zo begint het openingsnummer “Triangle” met één van de meest jazzy baslijnen die ik in lange tijd te horen heb gekregen, zonder het echt overdreven moeilijk te laten klinken. Gevolgd door een pianopartij die daarna overloopt naar een ingetogen jazzsessie waarbij je toch wel duidelijk hoort hoe goed deze jongens hun instrument beheersen.

Het nummer “Confessions” is persoonlijk één van mijn favoriete nummers op het album. De saxofonist Leland Whitty speelt daarbij een grote rol. Nu is de saxofoon op zichzelf al een heerlijk en sexy instrument om aan te horen, maar in combinatie met de bas-, piano- en drumpartijen van BBNG wordt dit verweven tot een geweldig geheel.

Wat verder luisterend naar het album komt men weer een wat oudere sound van de mannen tegen, dit vooral op de laatste 2 nummers: “Since You Asked Kindly” en “CS60”. Op deze wat meer uptempo nummers horen we duidelijk wat meer de hiphop beats terugkomen die we kennen van de vorige 2 albums van BBNG. Wat een wat raar einde breidt aan het album, aangezien de rest van het album veel meer een geheel is, en deze 2 nummers buiten de boot vallen. Maar dat neemt niet weg dat dit slechte nummers zijn, het klinkt alleen alsof ze nog over waren van de vorige platen. Maar dit is dan ook maar 1 van de weinige minpunten die ik kan vinden op dit album.

Al met al is het een zéér lekker album geworden, wat ondanks dat het een jazzalbum is, toch lekker weg luistert. Als je op zoek bent naar dezelfde stijl van de vorige albums, ben je hier aan het verkeerde adres. Het is duidelijk nog wel BBNG, maar een volwassenere versie hiervan. Ook dan; geef dit album een kans, het is het waard.

Favoriete nummers:

Confessions
Eyes Closed
Triangle

Dit album is echt geweldig, ik stoor me totaal niet aan de productie. Ze wilden een geluid overbrengen wat ze live ook doen, en daar sluit dit goed bij aan. En aan kracht gaat er totaal niets verloren naar mijn mening. Ik heb het album nu al zo'n 7 keer geluisterd, en ik verbaas me er elke keer weer over hoe goed de nummers in elkaar zitten, en hoe goed het album wel niet is. Converge is in dit genre een van de grootmachten, en dat laten ze elke keer weer zien.

Easy listening is dit album niet geworden, het is zeker geen The Hunter pt. 2. Het is een beetje The Hunter gemixed met Crack the Skye en overgoten met wat Blood Mountain. Wat het geheel een stuk heviger weer maakt, terwijl de vocalen cleaner zijn, en heel erg goed gemixed in het geheel. Je hoort duidelijk dat Brann en Troy flink aan 't groeien zijn op dat gebied. Op het laatste nummer is Mastodon weer aan de zwaardere kant, met gastvocalen van Scott Kelly, wat het nummer het zwaarste en meest sludgy nummer maakt op het album. Al met al vind ik het een zéér goed album geworden. 4,5 ster voor mij.

Ah Periphery, een band die ik nooit echt helemaal heb kunnen waarderen. Muzikaal is het allemaal puik, en het is in orde. Mooie rustige passages die overgaan in zeer harde bombastische stukken. Niets mis mee, alleen de zang.. De man kan zingen, ik hoor dat wel, en kan schreeuwen/growlen, dat hoor ik ook wel. Maar als hij de hoogte in gaat, doet me dat pijn. Het is te schel, het is te (vergeef me voor dit woord) nichterig. Tenminste.. dat dacht. Op het eerste album.

Op dit album is de muziek gegroeid, ze zijn volwassener geworden. Muzikaal is het nog steeds hetzelfde liedje: rustige passages (soms electronisch) en harde bombastische lompere stukken (meer aanwezig op dit album).
Maar de stem, die is gegroeid, waar ik hem op het eerste album te (vergeef me weer voor dit woord) nichterig vond, is ie nu gegroeid, nog steeds de hoogte in, maar met een heerlijk rauw randje, en ze hebben aandacht gehad voor bands als Protest the Hero, er is veel afwisseling met hoogtes en met de grunt, die op dit album ook lager, en kwader is geworden. Dit album houdt mijn aandacht vast, iets wat het vorige album niet kon doen.

Al met al een goed, en lekker album!

4*

Zeker een zeer sterk album. Ik vind het niet zonde dat de screams weg zijn, maar ik had het ook niet erg gevonden als ze er nog inzaten, stoorde mij in ieder geval nooit echt. Maar iig, zeer sterk en zéér verslavend. Maar dat vind ik sowieso altijd bij Protest the Hero.

Muzikaal natuurlijk ook weer top. Man wat een instrumentbeheersing. Nog maar een keer!

Gezien voorgaande album van tDEP was ik eigenlijk nog nooit teleurgesteld geweest in deze band. Ik kwam makkelijker in Miss Machine en Ire Works dan in Calculating Infinity, maar dat nam niet weg dat ik dat nog steeds een super album vond. Ik keek dan ook met grote ogen uit naar dit nieuwe album van deze mannen. En man o man, ik ben werkelijk weggeblazen door het album, er is naar mijn mening GEEN EEN nummer wat minder is, elk nummer is ijzersterk. Men spreke in mijn ogen dan hier ook van een meesterwerk. En wordt ook gelijk in mijn top 10 gegooit. Met uitschieters als "Gold Teeth on a Bum" en het Faith No More-esque "Widower" en klassieke mathcore juweeltjes als "Good Neighbour" en "Crystal Morning", kan dit album absoluut niet stuk.

Nee tDEP is niet de softere kant opgegaan: chaotisch, emotioneel (woede EN verdriet) en techniek, allemaal op een schijfje. Echt een juweeltje, en een aanrader voor elke mathcore fanaat.

Ik vind het goed dat Aaron weg is. Verdomd goed, misschien zeg ik nu slechte dingen, maar het feit is voor mij persoonlijk, dat hij een zeurderige stem heeft. De cleane zang nu is veel beter te harden en geeft een frisse wind door de muziek, wat een goed ding is. Misschien soms een beetje rommelig maar al met al een super album.