menu

Hier kun je zien welke berichten shaadiq haynes als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A$AP Rocky - Long. Live. A$AP (2013)

2,0
Bennerd, ik heb echt geprobeerd hoor. Ik heb de plaat een vijftiental keer aandachtig beluisterd en alle reviews, opinies en interviews gelezen die ik kon vinden. Ik vind immers óók dat MuMu-members een meer ontwikkelde smaak hebben dan de gemiddelde Jan met de pet, maar net daarom vind ik het zo vreemd dat dit album zo'n hoog gemiddelde krijgt. I said it before: maybe I'm just gettin' old (the big three-O nadert)...
Mijn review kan je vinden op Cutting Edge | A$AP Rocky, 'Long.Live.A$AP' - cuttingedge.be

BRZZVLL - Polemicals (2013)

Ghostpoet - Some Say I So I Say Light (2013)

Gold Panda - Half of Where You Live (2013)

J. Cole - Born Sinner (2013)

2,5
Overambitieus

“It’s way darker this time” mompelt J. Cole aan het begin van dit album, als betrof het een wervend albumstickertje. Ondanks een vet contract bij Jay-Z's Roc Nation kon de 28-jarige MC niet overtuigen op debuutplaat ‘Cole world: the sideline story’, maar dat heeft z’n ambitie niet afgeremd. Cole vervroegde de releasedatum van ’Born sinner’, zodat die de concurrentie van Kanye West's ‘Yeezus’ volop kon aangaan. Aan zelfvertrouwen dus geen gebrek, maar ook met deze plaat zal de rapper/producer volgens ons weinig potten breken.

Dat ligt vooral aan het feit dat Cole eigenlijk weinig interessants te vertellen heeft. De rapper beweert onder meer racisme en homofobie aan de kaak te stellen, maar komt niet verder dan enkele wel erg debiel geformuleerde rhymes: “And I don’t mean no disrespect whenever I say faggot, okay faggot? / Don’t be so sensitive / If you want to get fucked in the ass, that’s between you and whoever’s dick it is / Pause, maybe that line was too far / Just a little joke to show how homophobic you are”. Huh?

Het is ons ook een raadsel waarom Cole, die op tracks als ‘Villuminati’ en het bombastische, naar Kanye’s ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy’-ruikende ‘Trouble’ wél bewijst over productietalent te beschikken, twee oudere beats volledig recycleert. Zo samplet ‘LAnd of the snakes’ Outkast’s ‘Da art of storytellin’ (part 1)’, maar komt de song door een zwakke hook en emotieloze delivery nog niet tot aan de enkels van het origineel. De Ronnie Foster-sample in ‘Forbidden fruit’ zou dan weer een hommage zijn aan A Tribe Called Quest, maar het banale songthema doet eerder aan een parodie denken. Dat Kendrick Lamar, de enige gastrapper op de plaat, ingedommeld leek toen hij het refrein van de song kwam leveren, helpt natuurlijk ook niet.

Op één track komt Cole wél volkomen origineel uit de hoek: in ‘Let Nas down’ vertelt hij over hoe één van zijn eerste succesvolle singles werd neergesabeld door jeugdheld Nas. Tegen de tijd dat die song langskomt, hebben wij ons echter al te hard geërgerd aan Cole’s pseudo-intellectualisme en holle teksten om nog echt van het nummer te kunnen genieten. Zonde.

(eerder verschenen op www.cuttingedge.be)

Jay-Z - Magna Carta... Holy Grail (2013)

1,5
Irritante reclamespot

Een dochter hebben met één van de meest begeerde vrouwen op deze aardbol, alom gerespecteerd worden als baanbrekend artiest en zó rijk zijn dat je je geld nooit meer op krijgt: op zijn 43ste zou Jay-Z zijn dagen perfect kunnen vullen met het genieten van vrouw, kind en talloze luxeproducten. Maar Jay koos ervoor om een plaat te maken. En dat had hij beter gelaten.

Hoewel we na het beluisteren van ‘Yeezus’ onze portie arrogant rijkeluisgebral al meer dan binnen hadden, doet meneer Carter er op ‘Magna carta... holy grail’ met plezier nog een schep bovenop. Zo goochelt hij in ‘Picasso baby’ met namen van kunstenaars en musea, maar niet om zijn bewondering te uiten; het gaat hem erom dat hij het zich kan permitteren hun werken in zijn living op te hangen. ‘Tom Ford’ is dan weer een ode aan de mode, inclusief leeghoofdige hook: 'I don’t pop molly, I rock Tom Ford / International bring back the Concorde / Numbers don’t lie, check the scoreboard'. Inspirerend.

Het slechtste hebben we dan nog niet eens gehad. Hoewel Justin Timberlake zijn uiterste best doet om getormenteerd te klinken, lijkt het titelnummer (mede door een walgelijk pretentieuze pianobeat – getekend Timbaland) weggelopen uit een verzamelaar van boysband-ballads. En dan verzwijgen we nog de wansmakelijke ‘Smells like teen spirit’-referentie in het bruggetje. In ‘Heaven’ moet ook REM er aan geloven: 'that’s me in the corner (uh) / that’s me in the spotlight (uh)'. Enfin, je weet wel hoe het verder gaat … Ook wat de beats betreft is het huilen met de pet op. Timbaland duikelde simpelweg een mapje onverkocht materiaal uit zijn topperiode op, terwijl Pharrell in 'BBC' zijn eigenste 'Hollaback girl'-beat lijkt te parodiëren.

Absoluut dieptepunt is ‘Fuckwithmeyouknowigotit’ (zonder spaties, wegens 'way too long a title'), waar de vleesgeworden leegheid Rick Ross onder meer het volgende laat optekenen: 'I just landed in Europe nigga / shopping bags I'm a tourist nigga'. Dat de man die ooit ‘The Blueprint’ uitbracht zulke idiote rhymes op zijn plaat toelaat is gewoon pijnlijk. ‘Versus’ en ‘Beach is better’, de enige momenten waarop onze irritatie plaatsmaakt voor interesse, klokken onder de minuut af en worden onbegrijpelijk tot interludes gedegradeerd. Blijft over: een afstompende reclamespot voor Maybach, Lamborghini en D’USSE. De zapper, snel!
(verscheen eerder op cuttingedge.be)

Kanye West - Yeezus (2013)

Snoop Lion - Reincarnated (2013)

Tricky - False Idols (2013)

Zomby - With Love (2013)