Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

Vandaag op de valreep van het jaar de Bob Ludwig-remaster binnen gekregen in een mini-lp-hoesje (Amerikaanse her-uitgave uit 1999). Klinkt een heel pak beter dan de oude CBS-cd.

Heb er gelijk die bonus-cd bij gebrand (geluidskwaliteit iets gedempt, want die nieuwe uitgaves zijn veel te hard gemixt) en de dvd erbij gebrand. Heerlijk!!



Dit is alleen mijn mening:
Een beetje Stones-liefhebber pakt het essentiële werk (Beggars Banquet, Let It Bleed, Get Yer Ya-Ya's Out, Sticky Fingers en deze), werkt daarna chronologisch naar Undercover toe (incluis Decca-verzamelaar Metamorphosis) en van voor Beggars Banquet terug naar het debuut-album (incluis verzamelaars voor de Amerikaanse markt), dan komen de overige live-opnames en het werk van na Undercover is erg wisselvallig. Dat is aan jezelf wat je daarmee doet.

Ik denk dat je dan het beste je cd-writer schrap kan zetten.

Wat de bijgeleverde dvd betreft bij deze Deluxe Edition; Absoluut NIET de moeite waard.
De Uur Van De Wolf-docu is stukken interessanter en completer. De schaduw-zijde die op de dvd zogvuldig is weggepoetst is daar volop aanwezig. Bovendien zijn er ook geen quotes uit hun context gehaald, iets dat op de dvd wél gebeurd om de plaat alleen maar op te hemelen.
Verder wordt er in de documentaire veel meer verteld, krijg je hun recente bezoek aan de villa te zien en wordt er veel meer uit de doeken gedaan betreft de nummers an sich.
Bovendien is dat Cocksucker Blues-gedeelte verwerkt in de documentaire en dat Ladies & Gentlemen-deel is gewoon een teaser voor de volledige Ladies & Gentlemen, The Rolling Stones-dvd.

Ik raad iedereen dan ook aan om de Bob Ludwig-remaster aan te schaffen (in mini-lp-vorm), wellicht met een kopietje van die extra cd (al is die lelijk gemixt en niet echt denderend) om dan daarbij de UVDW-docu aan toe te voegen om zo jouw eigen Ultieme Deluxe-Editie te maken.
Geloof me, het is echt veel meer de moeite waard.



bol.com | The Rolling Stones - Ladies & Gentlemen, Rolling Stones | Dvd

De albums die hiervoor werden uitgebracht vond ik chronologisch beter en beter, en daarom is het niet verwonderlijk: dit is de beste tot nog toe!

Hij draait nu 2 weken op repeat en verveeld nog geen seconde. Prachtige blues nummers, stampende rock en roll knallers en vlotte country riedels wisselen elkaar af, en ik vind het allemaal even geweldig. En nog steeds valt er genoeg te ontdekken.

Hierna waren de Stones over hun artistieke hoogtepunt wordt vaak gezegd. Ik ga sowieso Goats Head en Black 'n Blue op termijn nog beluisteren want daar ben ik wel benieuwd naar.

4,5*

Op de keeper beschouwd valt het allemaal nog wel mee met die 'deceptie' van hierna.
Het is gewoon een ander hoofdstuk met een album beter dan de andere.

Inderdaad, de term deceptie past beter bij het laatste album van bijvoorbeeld The Doors of Creedence Clearwater Revival.

Misschien, maar zo is in ieder geval helder dat het na exile on main street "niet meer goed gekomen is" met The Stones. Deceptie kan ook gezien worden als de verwachting die een nieuwe Stones plaat met zich meebracht. Het viel dan achteraf na "exile on main street" keer op keer niet mee.

Als je anno 2011 al hun platen na elkaar luistert valt inderdaad alles na Exile tegen, maar ik meen gelezen te hebben dat bij uitkomst van dit album de critici en het publiek deze plaat gemengd ontvingen, en dat Goats Head Soup het op dat vlak veel beter deed.

Een album als Some Girls, Tattoo You of Black 'N Blue zou ik in geen enkel geval, ook niet vergeleken met De Vier, als een bonafide 'tegenvaller' kunnen bestempelen. Ze verdienen meer dan die accolade. Er zijn periodes waarin ik eerder naar latere Stones-albums grijp dan naar hun klassieke periode. Dat zegt wel iets over die latere albums (en dan bedoel ik niet de albums na Undercover).

Als je verkoop technisch gaat kijken, en ik haal er even de lp top 50 bij (die van veronica) , en die na 1974 overging in de stichting nederlandse top 40
dan heeft Excile op nummer 1 gestaan, en heeft dit album het slechts 13 weken volgehouden, toen was hij uit de lijsten verdwenen. Pak je bv Black & Blue die kwam ook op nr 1, maar bleef 26 weken in de lijst staan

Wat zeggen Nederlandse verkoopcijfers over de kwaliteit van albums? In een land waar we massaal naar Jan Smit en 'Toppers' concerten gaan niet bepaald een representatieve vergelijking... Overigens is dit wereldwijd ook geen bestseller maar dat heeft wederom weinig met het album zelf te maken.

De hitgevoeligheid van roots, r&b en country ligt gewoon niet zo hoog. Volgens mij zijn allleen Tumbling Dice en Happy bescheiden hitjes geweest. Voor mij is dit gewoon samen met Sticky Fingers het beste wat de Stones hebben opgenomen.

Klopt allemaal. Exile on main street is niet enthousiast ontvangen maar bleek later een meesterwerk van The Rolling Stones dat alles daarvoor naar een hoger plan tilde. De ultieme Stones plaat, het Stairway to heaven maar dan over vier plaatkanten. Dat tegenvallen bedoel ik naar Stones maatstaven. Jij weet dat het er eigenlijk niet meer in zit maar je hoopt dat zij zich overtreffen, waardoor het achteraf tegenvalt. Dat "Black and blue" het een half jaar volhield in de lp lijst heeft alles te maken met de grootheid van The Stones. Zij hadden de jaren zestig overleefd en daarbij komt dat black and blue een heel respectabel werkstuk was waar een jaar lang opgewacht is en waarin de spanning goed opgebouwd werd en bij de release het promotioneel goed onderbouwd is met een tournee. Ik kan mij herinneren dat ik een deel van het concert op tv gezien op één van de twee kanalen die wij in de jaren zeventig rijk waren.

Waar het ook aan ligt denk ik
We bekijken het nu anno 2011, we kunnen nu terug kijken op bijna 50 jaar !!! stones.
En als je dan gaat kijken heeft excile de tands des tijds meer doorstaan dan de andere stones albums

Ja, maar toch...

Exile is een fantastisch album, absoluut, maar ze hebben veel meer klassiekers op hun naam.
Sommige latere albums mogen eigenlijk ook niet ontbreken in de gemiddelde rock-collectie.
Daarnaast waren de albums hiervoor ook niet misselijk. Ik kan geen slecht album opnoemen van vóór Exile.

Aan dat hoogtepunt is vanaf het begin al heel gestaag aan gebouwd. Eigenlijk maakten ze vanaf Aftermath al tijdloze albums.
Dat lijkt nogal eens vergeten te worden.

Ja inderdaad, om het album Their Satanic Majesties Request bijvoorbeeld, kan ik best glimlachen. Dat album bewijst 1 ding: Als je van trippende hipipemuziek uit de 60s houd moet je echt niet bij de Rolling Stones zijn Gode zij dank was het maar een kort uitstapje voor de heren.

Satanic was een experimentje omdat het in het tijdsbeeld pastte . Maar je hoort duidelijk terug dat The Stones daar niet zo heel goed in waren . Vanaf Baggers Banquet komen er artistiek vette jaren aan . Aftermath is inderdaad ook een prima Stonesalbum , maar met een plaat als Flowers heb ik dan weer wat minder , laat staan met Satanic .
En sommige albums na Exile mogen er ook zeker zijn . Black & Blue , Some Girls en Tattoo You zijn zeker favorieten van mij .

Flowers was bedoeld voor de Amerikaanse markt. Verder namen ze in die tijd nog "Between the Buttons" op, een album waar de tand des tijds toch behoorlijk vat op heeft gekregen. Na Exile... namen ze een karrenvracht goede singles op maar dit album is nooit meer overtroffen. Het klinkt gewoon net wat spontaner en meer 'eigen' dan het werk hierna. Overigens vind ik Tattoo You een steengoed album, hierna hadden ze gewoon moeten stoppen. Maar ja: $$$...

Terugkijkend had Tattoo You een perfect afscheidsalbum geweest . Niet dat alle albums erna nu zo verschrikkelijk slecht zijn , maar duidelijk is wel dat de heren minder sterke liedjes gingen schrijven .

The Stones zullen het allang niet meer voor de poen doen , maar er is kennelijk toch een soort drive bij de heren . Ik ga er niet meer van uit dat er nog een reguliere plaat komt , maar live zijn we denk ik nog niet van ze af .

Dat vrees ik ook. Alhoewel Charlie Watts te kennen heeft gegeven op zijn repectabele leeftijd er toch wel een punt achter zou willen zetten. En het gezicht van Keith Richards pas op tv geziend hebbend nadert zijn houdbaarheidsdatum snel.

Over Mick Jagger zullen we het maar helemaal niet hebben. Stilstaan achter die microfoon en eens goed en verstaanbaar zingen zal hij wel nooit kunnen.

Gisteren hier van de Japanse SHM cd ontvangen met op het tweede schijfje een extra nr All down the line (alternate take).

Grappig dat de heren Stones hier zelf maar een beetje "lacherig" over deden destijds, en de critici waren ook niet al te overtuigd. De jaren hebben er in dit geval alleen maar goed aan gedaan, wat een spannend album! Voor mij het eerste Stones-album dat in mijn top 10 gaat!

Zeer goed Stones-album. Er staan lekkere rock en bluesnummers op zoals je die van de Stones kunt verwachten. Het gebruik van gospelmuziek op het album vind ik ook zeer geslaagd, met als favorieten Tumbling Dice en Just Wanna See His Face.

Nee , Exile werd niet geweldig ontvangen . Het is dan ook een album die in een chaos werd geregistreerd . Een bloedhete kelder in Keith's huis in Frankrijk . Ontstemde gitaren , Keith die veelal schitterde door afwezigheid ( zijn drugsgebruik nam erg toe deze periode ) diefstal , obscure party's , maar ziedaar , ondanks deze gekte heeft Exile zijn waardering alsnog gekregen .

Het is Jagger's favoriete album nooit geweest overigens . Hij vond er uiteindelijk veel te weinig songs opstaan die '' live'' te spelen waren .

Da's niet helemaal waar. Het is Keiths album favoriete Stones-album (zo zei hij al in 1980, toen het album nog steeds niet de legendarische status had die het nu heeft), alleen Dit is ook veel meer een Keith-plaat (losser, zorgeloos qua karakter) dan een Jagger-plaat (zakelijker, gecontroleerder). Juist die zorgeloosheid en dat slordige maakt deze plaat. Ik denk dat dat ook de reden was dat Mick Jagger wat dwars zit, er kwam relatief weinig productie bij te pas. Wellicht ook dat Jagger de bui van slechte kritieken al zag hangen en daarom zo ''lacherig'' deed over dit album.

Moeilijk om hier een beste nummer of nummers uit te kiezen. heel het album is gewoon retegoed!

De rauwe blues van Sticky Fingers werd op dit album voortgezet en daar voegden The Stones dan dat stukje gospel aan toe wat deze plaat voor mijn een topper maakt. Interessante ontstaansgeschiedenis ook zoals ik in de documentaire ' Stones in Exile' zag. Altijd al gedacht dat een groot deel van deze LP uit jams ontstond en dat werd daarin bevestigd. Heerlijke bluesplaat van The Stones die in die kleine 40 jaar dat hij nu bestaat geen stukje van zijn originaliteit en rauwheid is verloren. Klinkt nog steeds erg bij de tijd als je hem nu luistert. Wat mij betreft de beste Stones-plaat. The Stones werden daarna wat minder met nog enkele goede albums, zoals It's Only Rock 'N Roll. Maar dit niveau haalden ze nooit meer.

Voor mij zijn The London Years en deze (voorlopig) voldoende. 73 Stones-nummers, dat duurt wel even om door te spitten. Na de 'Rolling Stones in Exile' documentaire te hebben gezien, herken ik meer van de nummers nu ik het opnieuw beluister. Sowieso helpen dergelijke documentaires altijd om een bepaald album beter te begrijpen.

Het zijn er bij nader inzien zelfs 76!

Deze week in het topic 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis. (zie hier)

Voor de opnamen van wat achteraf hun beroemdste plaat zou worden, Exile on Main St., weken The Rolling Stones uit naar Zuid-Frankrijk. Niet voor het zonnige weer, maar omdat de heren op de vlucht waren voor het Britse belastingklimaat. Mick Jagger was geregeld afwezig omdat hij zoveel mogelijk bij zijn bruid, Bianca Pérez Mora Macias, wilde zijn. De cd klinkt als een overschouwing van wat de Stones allemaal kunnen: rock die in rhytem and blues is gemarineerd ('Rip This Joint'), een eerbetoon aan oude blueshelden ('Turd on the Run', 'Hip Shake'), gedragen countrysoul ('Sweet Virginia'), breed uitgewaaierde southernrock ('Thumbling Dice') of een hartverscheurende ballad ('Soul Surviver').
Deze dubbelelpee was de tweede die groep uitbracht op haar eigen Rolling Stones-label, uiteraard met het oog op een zo hoog mogelijke winst. Jagger is niet voor niks een oud-student van de London School of Economics. De plaat was tevens het culminatiepunt van een carrière die toen tien jaar duurde. Nadien zouden flink wat dieptepunten volgen, bijna even talrijk als de hoogtepunten die de band tijdens het eerste deccenium van zijn carrière liet optekenen. Wat niet belet dat de Stones tijdens die eerste tien jaar een onwaarschijnlijk parcours aflegden, zeker als je weet dat glimmer twins Jagger en Richards bij de release van Exile on Main St. nog maar 28 waren. De dubbelaar werd bij zijn release overigens op lauwe kritieken getrakteerd, maar nu is iedereen het erover eens dat het een van de sleutelplaten van de seventies is.
(bron: De Cultuurkenner, DM 1999)

De periode 1968 beggar's banquet, 1969 let it bleed, 1971 sticky fingers en 1972 exile on mainstreet zitten de stones aan hun abslolute top. Richards is dan welliswaar zwaar aan de bruine suiker verslaafd maar het dat weerhoudt hem er niet van om het beste song matriaal uit zijn loopbaan te produceren. Lange tijd stond kieth dan ook op de nr 1 positie om als eerst volgende rock ster het leven te laten. Samen met compaan jagger wisten the stones 4 albums op rij te maken die van een ongekend hoog niveau waren.

Ik kreeg 2 tape's van een school kamaraad 180 min best of van de stones. Voornamelijk uit die periode. Ik wist ook nog eens het boek van tony sanchez te bemachtigen. Sanchez beschrijft in zijn boek het gevaarlijke Rock&roll leven dat met name kieth leidde. Drugs, arrestatie's, verraad, vriendschap, drugs,altamont,zwarte magie en weer drugs worden er heerlijk in beschreven. Ik heb het boek ik geloof in 8 dagen uitgelezen. Dicht gedaan en ben weer opnieuw begonnen ha. En al die tijd liepen de tape's van mijn persoonlijke best of rolling stones te draaien. Mijn ouders vroegen zich af waarom ik nooit met zoveel ijver,interesse en concentratie mijn schoolboeken indook ha. Geen zorgen het is allemaal goed gekomen he he.Maar als vrij jong menneke werd ik totaal in beslag genomen door de muziek. En het sanchez boek deed de rest. En natuurlijk hadden the stones er weer een fan bij. Door de krappe beurs struinde ik de 2e hands markten en/of platen boer af om op die manier mijn stones collectie te vergroten. Bij het zien van de hoes liep ik al te kwijlen. Als je de plaat dan uiteindelijk 2e hands en betaalbaar kunt kopen tja dan ben je zo blij als een kind niet waar?

En wat een stones plaat is dit zeg. The stones weten hun 4e meesterwerk op rij af te leveren. De stones klinken rauw, smerig, bluesy en af en toe gevaarlijk. Ze weten mij ruim 67 minuten te overtuigen. Prachige songs komen uit de speakers rollen. Shake your hips, tumbling dice sweet virgnia ach te veel om op te noemen. Exile is gewoon een kraker van de eerste orde. Mede omdat die een lekker lange luisterduur heeft vind ik exile nog iets beter dan de vorige 3. En het verveelt geen seconde. Ieder nummer heeft zo zijn eigen charme. De ietswat zwakkere broeders zouden op iedere nieuwe stones plaat de absolute toppers zijn ha. 5 pingels