Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

indrukwekkend is de opmars van deze plaat nadat de nieuwe versie ervan vorig jaar verschenen is.

Deze plaat zou minimaal in de top tien moeten thuishoren.
Staat nog veel te laag!

Nou, beste tony. Ik weet niet of je de docu gezien hebt. Prachtige inkijk op een "Making Of". Zelfs als Beatlesfan heb ik de deluxe-album gekocht, maar om deze cd in de top 10 te zetten vind ik een beetje overdreven. Het was eigenlijk gewoon een simpelweg uit de hand gelopen improvisatie-sessie. Maar wel een goeie, met een leuk gedocumenteerd verhaal.

Nou, beste Ad, smaken verschillen. Ik ben het met tony eens! Nr 1 in de top 10 voor mij! maar goed, gelukkig is bij jou het woord 'beetje' geen understatement, aangezien je ook 5 sterren geeft voor dit stones-album.
Ik moet zeggen dat het ook afhangt in welke je stemming je bent. Soms komt hij geweldig binnen, andere keren wat minder. Maar als het binnen komt, gewelidg.... ach, je kent het wel.

Ik ben het met je eens dat dit een geweldig album is, maar inderdaad, smaken verschillen en daarom zal hij dan niet in de top 10 staan, omdat gewoon weg niet zo veel mensen (bijvoorbeeld bij Abbey Road) hier een 5* voor geven, maar zoals ik al zei, ik vind dit een geweldig album

Tot nu toe vind ik dit de beste van The Stones. Hij volgt duidelijk op Sticky Fingers, maar deze vind ik toch beter. Op Sticky Fingers zijn The Stones regelmatig nog aan het musiceren (waarmee ik bedoel dat er duidelijk over bepaalde stukken goed is nagedacht en dat er veel op gerepeteerd is) en hoewel het rauwe geluid van Exile er al wel te horen is, zijn de remmen nog ietsjes ingehouden. Hier worden al deze remmen losgegooid. Musiceren is niet het doel, maar lekker muziek maken.

Het album komt over als een grote jam, maar wel een hele goede. Sommige nummers (Rip This Joint, Casino Boogie) zijn lekker als achtergrondmuziek, maar de meeste nummers zijn toch wel een nauwere luisterbeurt waard. Favoriete momenten zijn de overgang van Ventilator Blues (met zijn heerlijk drukkende drums) naar Just Wanna See His Face (prachtig hoe de rauwe blues overvloeit in zachte gospel), Tumbling Dice, Let It Loose, Shine A Light en Soul Survivor. Door de interessante mix van stijlen gaat het album niet gauw vervelen. Daarbij vind ik dat Mick Jagger op dit album prachtig zingt. De momenten waar hij zijn gevoel uitkrijst in Let It Loose bezorgen me kippenvel. Dit album heeft een ongelofelijke kracht die niet minder wordt door vele luisterbeurten en die het een uniek Stones-album maakt.

Wel de beste jam sessies ooit dan beste ad.
En dat onder al die drugs en chaos en ook nog een trouwerij tussendoor.
Dit album is rock en alles wat het betekend rock and roll te zijn.
Maar dat vind ik dan

En Keith zingt hier nog lekker 2e stem . Op de volgende albums is vooral Jagger's stem overgedubt . Dus hoor je Keith minder . Maar dat kwam ook omdat zijn hele lichamelijke conditie door de drugs ook niet echt meer denderend was , en minder betrokken was .
Hier vind ik het echt nog lekker klinken . Geen produktionele poespas , maar recht voor je raap geslingert . De kracht van The Stones . Eigenlijk jammer dat ze na deze plaat wat gladder gingen klinken . Some Girls heeft wel weer dat pure .

helemaal mee met bikkel2. The Stones in optima forma, hierna begon ik de band toch minder boeiend te vinden. Zoals ik al eerder stelde is deze plaat zo enorm goed en door de jaren heen zo groot geworden dat het lijkt alsof er na deze plaat niets meer gepresteerd is omdat alles heen nadrukkelijk in de shaduw lijkt te staan van deze plaat en wat daarvoor zit (want laten wij dat niet vergeten, dat is natuurlijk ook geen kattedrek)

Wat een geweldige plaat is dit zeg!

De Stones zijn echt in staat om elke muziekstijl zich eigen te maken.
Blues, soul, country en keiharde rock werkelijk alles komt voorbij en wordt ook nog eens tot in de perfectie uitgevoerd door de beste mannen.

Voor een dubbelalbum is het uniek maar waar, elk nummer is goed. Ze hebben tot en met nummer 13 al een klassieker te pakken, maar wat daarna volgt is echt ongekend. Met Let it Loose, All Down the Line, Stop Breaking Down, Shine a Light en Soul Survivor sluit het album af met een vijftal absolute meesterwerken in de geschiedenis van de rock.

Wat zijn die bonus nummers toch lekker zeg.
Eerst nauwelijks naar geluisterd das toch zonde!
Vooral Plundered My Soul en Following the river, hm heerlijk.

Wat een sfeer heeft dit album! Alles staat precies op de goede plek.
Waarom dit zo´n geweldig album is laat ik graag aan anderen over, maar feit is dat ik gisterenavond weer helemaal weggeblazen ben door dit album. Een dikverdiende verhoging naar 5* en een plekje in de top 10...

Onbeschrijfelijk hoe erg ik van dit album hou.
Als er niks is om op terug te vallen geven de Stones mij hier meer dan een uur aan troost in de vorm van geweldige, puur emotionele, energieke, vrolijke, gestoorde, rauwe, verliefde, verdrietige, duivelse en vooral smerige muziek.

Het hele album ademt één groot lang muziekstuk uit, ieder nummer sluit perfect aan op het volgende nummer en er is geen één nummer dat onderdoet aan het andere, daardoor is het ook moeilijk om 4 favoriete tracks te selecteren.
Ik zelf heb Rip This Joint gekozen vanwege de rebelse speelsheid, de losgeslagenheid, het lekkere geschreeuw van de heer Jagger en de energie die er van afdruipt.
Sweet Virginia, vanwege het hoge meezing gehalte (terwijl het hele album gemaakt lijkt te zijn om met een valse stem mee te mogen zingen) en het hoge jamgehalte. Heerlijk hoe iedereen vrolijk mee blèrt met Jagger waarna het refrein wordt gevolgd door een geweldige solo van de blaassectie. Het nummer ademt een soort van verdriet uit maar tegelijkertijd ook vrolijkheid en hoop. Moeilijk te omschrijven.
Happy, om Keith ook even te noemen, zingt hier alsof zijn leven afhangt van dit ene nummer en wordt verder begeleid door een lekker losgeslagen band.
Shine a Light, weinig woorden aan vuil maken, als je hier niet vrolijk van wordt weet ik het niet meer.

Er is een kleine kans dat dit album ooit van mijn nummer 1 positie afkomt en ik vind dat helemaal niet erg. Bedankt Stones, voor deze ultieme ode aan alles wat muziek zo geweldig maakt.

Ik sluit mij aan bij Rizz, zelfs in de gekozen favorieten, had het niet beter kunnen zeggen!
Alleen in mijn top-10 is geen plek Allemaal goede albums! Dit is zeker een memorabele.

Dit was jarenlang één van mijn favoriete platen. De intense sfeer, bijna een soortr religieuze vorm van rock 'n' roll, hield me een tijdlang in zijn greep. Een beetje on-Stones goed, vond ik het zelfs. Rocks Off, Tumbling Dice, Loving Cup, Soul Survovor... de plaat bevat meerdere geweldige nummers. Op één of andere manier vind ik het album ook veel minder in het tijdsbeeld passen dan alles wat ervoor en erna kwam. Uniek en tijdloos. En ook wel apart dat deze Britse jongens erin slaagden om zó Amerikaans te klinken.

Ik heb vandaag voor het eerst de bonustrack echt geluisterd, en vind het bij vlagen wel sterke songs.

Het jammere is dat een aantal van ze opnieuw is ingezongen, en dat hoor je ook echt goed.. Jagger klinkt als een oude vent(stem is iets lager en "dunner" in de soort uithalen, of uit de bochtvliegen zoals dat op de hele plaat wel eens gebeurd).
Maar wat gezegd mag worden; Following the River en Plundered My Soul hadden, mits als originele take, niet misstaan op het album zelf. Doen niet onder voor de rest.
Misschien inwisselen voor Shake your Hips en I Just wanna see his face?

Laatst eindelijk eens naar de bonustracks geluisterd en alhoewel ik ze bijna allemaal goed vind, is er toch wel eentje die er bovenuit springt: So Divine (Aladdin Story). Dit heeft zich toch wel in no time bij mijn favoriete Stones-tracks gevoegd. Geweldig mysterieus nummer met een glansrol voor de sax van Bobby Keys.

Dit is de 4 de top klassieker van The Stones op rij.

Ik heb helaas geen 1 regulier album van ze, moet het met singles collection en jump back doen.

Wel 4 schijfjes vol met mooie Stones nummers.

Hoe kan ik deze zien, beetje als hoogtepunt alla Abbey Road of waren de voorgaande albums beter?

Eigenlijk zou ik deze en de 3 voorgangers ook gewoon origineel moeten kopen.

Ik denk dat je dan wel een hoop plezier beleeft als je Beggars Banquet, Let it Bleed, Sticky Fingers en deze hebt, dan heb je wel echt dé 4 Stones albums waar ze op hun artistieke hoogtepunt waren . Al die 4 albums ademen een bepaalde sfeer uit die uiteindelijk bij Exile on Mainstreet tot een ontlading komt.

Sommigen vergelijken dit met the White Album, maar ik weet niet of je het met iets van The Beatles kunt vergelijken, het is in ieder geval een hoogtepunt
Ik vraag me weleens af hoe de Stones nu anders werden gezien als ze bij dit album waren gestopt.

Dan waren ze in ieder geval op hun hoogtepunt gestopt en was de teneergang nooit gekomen. Typisch een staaltje van ´niet weten wanneer te stoppen´, misschien had Keith toen toch....? Of mag ik dat niet eens denken?

Je mag denken wat je niet laten kunt maar wat een kut opmerking
En dat terwijl Keith naderhand nog zoveel toffe dingen heeft gedaan bijvoorbeeld met zijn X-Pensive Winos, of met de Wingless Angels.
Keith is iemand die pas ophoudt met spelen als men zijn gitaar uit zijn koude dode vingers moet wrikken zoals het hoort bij elk bezielde muzikant.

Ik denk niet dat hij het zo bedoelde; eerder dat Keith en de Stones legendarisch zouden zijn geworden als ze vroegtijdig waren gestopt, of als Keith het loodje had gelegd.

Een eeuwige discussie: stoppen op het hoogtepunt of nóg eens 40 jaar doorgaan. Wat mij betreft heeft Bill Wyman de juiste keuze gemaakt door lekker terug te gaan naar de roots en voor kleiner publiek op te treden. Oké, de Stones hebben nog een aantal prima singles gemaakt maar buiten "Some Girls" en "Tattoo You" waren de latere albums toch een stuk minder.

Bovendien vind ik de entreekaartjes voor hun optredens belachelijk hoog. Waarom gunnen deze bejaarde mannen hun (latere) fans geen topconcert voor hooguit 50 euro? Het zal ongetwijfeld vooral door Jagger komen. Richards zie ik nog wel gratis optreden.

Fantastisch album. Samen met Let It Bleed mijn favoriete Stones platen.

Het begint natuurlijk al bij de hoes. Wát een mooi kunstwerk om het album uit te klappen en alles te bekijken, het geeft de sfeer van het album goed weer. Rommelig, chaotisch, maar lekker, kunstzinnig, vuil, sexy, gevoelig en straight from the heart.
Inderdaad, alleen maar hoogtepunten op dit album. Favorieten zijn voor mij All Down The Line met geweldige blazer secties op het eind, Rocks Off vanwege de fanastische opening, Sweet Virginia omdat het zo lekker loom en gewoon een lekkere song is..Loving Cup is ook echt prachtig...simpel G, C, D akkoorden maar wat een goede song...Shine A Light natuurlijk ook..

4,5 sterren, betere rock 'n roll dan dit is er weinig gemaakt.

Ik zal waarschijnlijk een zondvloed over me heen krijgen met wat ik nu ga zeggen, maar ik dacht vroeger altijd dat The Rollings Stones het Amerikaanse antwoord was op The Beatles. Dit komt grotendeels omdat sommige nummers als de soundtrack dienden voor de oorlog in Vietnam, in hoeverre een oorlog een soundtrack kan hebben. Nummers als Paint It Black, Sympathy for the Devil, Let It Bleed en Gimme Shelter zijn het ultieme voorbeeld. Het was misschien niet de bedoeling van deze nummers om enige associatie te hebben met de nederlaag voor de VS. Maar doordat Hollywood en andere media meestal deze nummers gebruikten voor de soundtrack van films en andere artistieke gerelateerde dingen die wel het thema gebruikten werd er toch enige associatie gemaakt. In mijn geval toch.

Nu zijn we een aantal jaar verder en heb ik deze blunder gelukkig kunnen vergeten. Al moet ik zeggen dat ik even geschrokken was toen ik vernam dat dit eigenlijk een Britse band was. Nu gaat dit eigenlijk meer over de biografie van de Stones, dus zal ik verder zwijgen. Het album waar het eigenlijk over gaat heet Exile on Main St., een plaat die door velen wordt gezien als de beste plaat van de Stones. Of ik daar ook akkoord mee ga is een vraag die ik nog niet echt kan beantwoorden. Dit is het eerste volledige album dat ik hoor van deze heren en daarom kan ik nog niets hard maken.

Als we dit even vergelijken met het ouder materiaal, dan klinkt dit totaal anders. Het klinkt wat moderner dan bijvoorbeeld een Paint it Black die duidelijk een ouderwetser geluid heeft. Met ouderwets bedoel ik niets negatiefs en ik zeg helemaal niet dat het een houdbaarheidsdatum heeft, , maar het is duidelijk hoorbaar dat het een nummer is van midden jaren '60. Ook worden er hier verschillende genre's gebruikt, iets wat ik zeker een heel goed initiatief vind. Enkel als het een toevoeging is en het geen mengelmoes is van verschillende genres. En in dit geval is het een toevoeging en is het geen mengelmoes van verschillende genre's. En ik hou er van dat mensen dingen ontdekken, dus mogen jullie zelf de verschillende genre's aanduiden.

Wat ik ook vind is dat het minder rauwer klinkt dan het ouder werk. Het is minder ruiger en het lijkt alsof men op safe speelt. Ik zeg dat het lijkt, want de Stones kennende zullen ze hun eigen ego niet willen beschadigen. En ook is het wat toegankelijker dan hun vorig werk die eigenlijk ook niet echt diepgaand is, maar minder de commerciële toer op gaat. Nu zijn die nummers ook bekend bij het publiek van toentertijd (en ook bij mijn generatie), maar jullie snappen hopelijk wel wat ik tracht uit te leggen.

Vandaag zal ik het even kort houden, dus zal ik er even niet dieper op in. Maar het klinkt heel goed. En ik kan begrijpen waarom men zo lyrisch is over deze plaat, maar zoals ik al zei kan ik nu niet zeggen dat dit het beste werk is of gewoon één van de betere werken. Daarom moet ik heel de discografie beluisteren en zal dit pas volgend jaar gebeuren. Nu werk ik momenteel met een voorrang systeem. Favorieten zijn trouwens Sweet Virginia, Rip This Joint, Shake Your Hips en Soul Survivor.

Ik zal beginnen met een vier, omdat ik de laatste tijd met de vier en een half aan het smijten ben en ik eerst de volledige discografie wil beluisteren. Natuurlijk kan het best zijn dat ik later een vier en een half geef en wie weet, een vijf.

Interessant dat je het album minder rauw vindt in vergelijking met het oudere werk. De omstandigheden en omgeving waarin het album is opgenomen waren behoorlijk rauw en ruig, wat je ook terug hoort in de muziek vind ik. Dat men op safe speelt trek ik ook in twijfel, dit album werd niet zo goed ontvangen door juist het ontoegankelijke, het klinkt als de Stones in hun eigen wereldje die helemaal geen rekening houden met iets of iemand. Er staat bijvoorbeeld geen een échte hit op, Tumbling Dice komt het dichtst in de buurt.

Hoe dan ook wel leuk om een hele andere luisterervaring te lezen en Sweet Virginia is hier ook favoriet

Grappig, ik vind dit net het ruigste, vuilste, avontuurlijkste, meest in yer face-ste album van The Stones hoor. Toegankelijk zou ik het ook niet durven noemen. Modern evenmin.

Dit is een plaat die heel erg in teken van de blues, roots, country en andere oude Amerikaanse muziekstijlen staat. Ik vind het in de verste verte niet modern. Eerder tijdloos.

Het geluid is ook heel erg ongepolijst, rauw is eigenlijk het eerste woord dat in me opkwam toen ik dit album voor het eerst beluisterde. Grappig dat jij het juist niet rauw vind.

Die mengelmoes van verschillende stijlen maken de plaat lekker chaotisch. Hij werd helemaal niet zo goed ontvangen destijds en er stond maar één hitje op. Toegankelijk? Ik vind van wel, maar heel wat andere mensen duidelijk niet, ook door de lengte.

En dat 'veilig' snap ik ook niet helemaal. Een dubbelalbum maken is altijd een riskante onderneming voor een artiest. Zeker als er zo weinig echt hitmateriaal opstaat.

Kortom, ik ben het grondig oneens met jouw

Edit: een beetje wat Rizz zegt dus

Mooi geschreven. The Rolling Stones waren niet echt een antwoord op The Beatles, meer een soort van verlopen tegenpool Mooie plaat trouwens om bij warm weer te draaien

Ik dacht als kind ook altijd dat The Rolling Stones uit de VS kwamen, net als IllumSphere.
Rolling Stones is voor mij Vietnam; Beatles is India.
Sympathy for the Devil en Gimme Shelter waren nummers voor de strijdende soldaten.
Give Peace A Change en All You Need Is Love voor de softere dienstweigeraar, die ergens stoned op een veldje in een veilige wereld aan anti-oorlog demonstraties mee deed.
Die vechtende jonge mannen hadden meestal geen andere keuze, omdat ze uit kansarme gezinnen kwamen.
Bij hippies heb ik regelmatig ook wel het idee dat ze uit het wat rijker millieu voort kwamen, en daarom niet het leger in gingen.
Met geld kun je veel bereiken.
The Stones horen voor mij bij de eerste groep, The Beatles bij de laatste.
Slaat misschien nergens op, maar dit is hoe ik het ervaar.

Ik vind de stelling van deric raven niet gek. Beatles-fans waren destijds voornamelijk (kinderen van) bedienden, universitairen en kaderleden, Rolling Stones waren vooral populair bij (kinderen van) arbeiders.