Het zal Raymond wel zijn denk ik.

edit: Ah, daar is ie al

Was niet zo moeilijk toch? Zeker niet voor nr1 van de klas!

edit: ff gekeken: jaja, Zach het eerste berichtje! en een 5!!

Misschien kunnen de Nederlanders een nederlands substituut voor stellen? (als enig nederlandstalig album in de lijst) Iets van Rob de Nijs misschien? Of Doe maar toch niet!?

edit: Man man, Rob de Nijs..., vanwaar komt dat nu weer??? Boudewijn de Groot bedoelde ik te zeggen... Wel ff iets anders lijkt me....

Tsja, met die hints was het makkelijk. In de zoekfunctie Belgie als land ingevuld en als jaar 1986-1987. En dan maar kijken welke titel in de hint paste...

Bij deze ook nog het toelichtende kaderstukje dat op de betreffende pagina van 'De Cultuurkenner' te vinden was:

Inzet 5.

Twee Belgische platen op 52, zo´n 4 procent dus, is dat niet erg veel? Neen, wat u ook over Front 242 denkt, de internationale invloed van deze band was ooit erg groot. En één Nederlandstalige rockplaat moest er toch ook in, eentje van Raymond uiteraard. Dat alles neemt niet weg dat dé muzikale Belg natuurlijk Jack Brel is. Maar al was zijn leven meer rock-'n'-roll dan dat van vele andere rockartiesten, hij paste muzikaal niet in de lijst. Zonde natuurlijk ook van de afwezigheid van Arno (of T.C. Matic) en voor dEUS was het nog wat vroeg. Tien jaar geleden zorgde ons land ook voor een muzikale stroming die internationale weerklank genoot, de new beat. Voorts ontneemt de rook boven de artistieke vulkaan die sinds een vijftal jaar zijn muzikale lava over het land uitstort, het zicht op de opvallend kwalitatieve piek, aan het eind van de jaren tachtig, met De Brassers (De single 'En toen was er niets meer', hét zwarte gat van de Belgische muziek), Siglo XX, Aroma di Amore, Allez Allez, Luna Twist, Nacht Und Nebel, Madou, The Honeymoon Killers en, in den beginne, De Kreuners. Eerder nog scheerden Ferre Grignard en The Pebbles relatief hoge toppen. Maar het muzikale genie van de laatste twintig jaar is wellicht Peter Vermeesch (solo, met X-Legged Sally en al haar klonen), die dan weer even schitterend als onklasseerbaar is.
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

Boudewijn de Groot heeft wel muziek geschreven voor de Nijs. Dat zal 't misschien zijn.

Bedankt voor die excuus-smoes! Ik zal het daarop houden (De waarschijnlijk echte oorzaak, iets met leeftijd, beginnende en dementie erin, ontvlucht ik liever)

Malle Cabeza

Ik ben niet geheel tevreeên over de keuze voor deze/aankomende week.

Voor Front 242 was ik nog bereid in het vuur te springen, maar deze keuze ga(kan) IK ook niet verdedigen.

Wij willen Boudewijn de Groot best een beetje delen met de Belgen, want van het Groenewoud haalt het daar toch echt niet bij.

't is zeker flauw als ik jullie maar ontevrede vind
Ach Raymond is best grappig en duurt maar een dag, morgen Prince

Ik kan er bijna niet van slapen

Morgen Joshua Tree, wedden?

Ach en natuurlijk hoort Ray in een lijstje met The Beatles, Velvets, Stones en Joy division.

Ik vroeg mij al af waarom 52 (niet 1 per week voor een heel jaar, want iedere aflevering heeft blijkbaar 3 albums?) nee 50 klassiekers en 2 belgen.

Vanwege de fastforward-toets over Raymond, valt dit album hier in nog in dezelfde week waarin de betreffende groep hun stopzetting hebben bekendgemaakt.

Document (1987), R.E.M.




Het artikel uit De Cultuurkenner lees je hier.



Topic - overzicht hier

En de bijbehorende toelichtingen uit De Cultuurkenner vindt je hier:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

De eerste mindere R.E.M., muzikaal gezien een stuk platter dan hun werk tot dan toe. Ze hadden beter een ouder album kunnen kiezen.

Gedateerder en vooringenomer kan haast niet.
De cultuurkenner en dit lovenswaardige topic ten spijt.
Maar met die quote over de belpop kan ik het niet eens zijn.

Laat ik één criterium als voorbeeld nemen: internationale bekendheid.

Het begint met twee belgo-italianen

* Rocco Granata (vertegenwoordigt Vlaanderen)
* Adamo (vertegenwoordigt Wallonië)

En dan samen met Hergé en Eddy Merckx de laatste grote Belg met hoofdletter.

* Jacques Brel

In de sixties heel even worldwide met

* The Pebbles
* The Wallace Collection

In de jaren 70 en 80 zijn de meeste Belgische producties
die in het buitenland hoge ogen gooien gekke toevalstreffers.
Het muzikale landschap ziet er immers anders uit dan Plastic Bertrand,
Lou Deprijck, Lio, de hele new beat scene en Technotronic doen vermoeden.

* Front 242
* Soulsister
* Technotronic

Pas in de jaren 90 krijgt het betere werk weer voet aan de grond in het buitenland.

* Arno (die pas solo Frankrijk in zijn broekzak steekt)
* Axelle Red
* Channel Zero
* dEUS
* Soulwax en Too Many Deejays
* Vaya Con Dios

En Nederlandstalig (waarbij de internationale bekendheid zich beperkt tot Nederland).

* Clouseau
* Raymond van het Groenewoud (maar waarom kiest de cultuurkenner in godsnaam voor Ontevreden)
* Urbanus

En jammer genoeg nooit Johan Verminnen (te veel op Frans chanson gericht).

Even de cultuurkenner citeren, altijd goed voor wat polemiek:

"Geëngageerd is R.E.M. nooit geweest, maar net als uit Life's Rich Pageant (1986) spreekt uit Document heel wat onderhuids ongenoegen over het presidentschap van Reagan en over het nationalisme en patriottisme dat daarmee samenhing. ('Welcome to the Occupation'). 'Exhuming McCarthy' is een uitval naar de oprukkende macht van rechts. Maar zoals gezegd, je hebt nooit het gevoel dat je naar een politiek statement zit te luisteren. "

Hallo, meneer cultuurkenner in welk jaar schrijft u dit? 1999, nietwaar?

Wat gebeurde er in 1992 in de USA? Wie werd er toen president - wat was het motto toen in zijn maiden speech - hint denk even aan twee lp-titels? Welke groep gaf toen indirect openlijk support aan hun campagne (net als de evenmin geëngageerde, veronderstel ik, Patti Smith).
Gewoon apert feitelijk onjuist deze eerste zin en simpelweg na te gaan. Engagement is niet alleen dragen van banners en speldjes, engagement is ook (of juist) individuele,emotionele betrokkenheid (je mag ook spirituele lezen). De pismikvlieg is duidelijk een vondst van de 21e eeuw - zelden is er zo naast de pot gepist als in bovenstaande apert onjuiste bewering.

Ik ken niet alles van R.E.M., maar al wat ik ken klinkt zowat hetzelfde



Dit zal wel meegespeeld hebben in de uiteindelijke keuze vermoed ik.

Ze ontkrachten het zelf toch direct al door een aantal voorbeelden van hun engagement te noemen? Maw. matig stukje van de Cultuurkenner...

Document is een van mijn favoriete platen van R.E.M.

Idem - vwb de oudere albums was dat de plaat die mij meteen pakte; de eerdere moest ik meer moeite voor doen.

Als domme Belg ben ik hier weer helemaal niet mee.... wat is er hier onjuist?

De aangehaalde platen stammen toch uit 1986 en 1987?? Wat heeft 1992 (of 1999) daar dan in godsnaam mee te maken? Je kan in je eigen tijdperk niet ontevreden zijn over het aan de macht zijnde bewind, want een jaar of vijf zal er toch weer andere wind waaien?? Hoog tijd voor een onzinpisvlieg, zodat je daar op kan gaan zeiken....




Hier heb je als kommaneuker wel een punt. De schrijver had misschien beter begonnen met "Geëtaleerd geëngageerd is R.E.M. nooit geweest", dan valt alles alsnog in zijn plooi, maar de Raymond's en andere landgenoten hadden dat natuurlijk zo ook al wel begrepen. De goede verstaander heeft maar...

document niet slecht, Green vind ik een stuk mooier en inderdaad mooie timing , hoewel hij dus eigenlijk volgende week aan de beurt was.

Arme Raymond, ja zo blijf je altijd een eendagsvlieg

De eerste echt goede R.E.M. wat mij betreft. De eerste trits albums staan hier op 4* maar dit is de eerste die daar overheen gaat. Sluit me overigens wel bij Rudi aan (en waarschijnlijk is ook Dazzler het hier mee eens), Green is nog een pak beter.

Gelijk maar even m'n album top 5 van R.E.M.:

1. Automatic
2. Green
3. Document
4. New Adventures
5. Lifes Rich Pageant

De tekst is toch pas geschreven in 1999? Dan kun je toch niet meer stellen dan R.E.M. nooit geengageerd is geweest?

Document is trouwens de eerste van R.E.M. die hier onder de 4* scoort.

Fables of the Reconstruction en Life's Rich Pageant vind ik de beste van R.E.M.

Dat vind ik toch teveel eer. Goede nummers, Lena en Operation Coup de Poing, daar niet van. Maar hou het toch maar op 50 klassiekers en Front 242

Tja je kunt het zo gek niet bedenken...............

Document is een geweldig album.
The One I Love vind ik nog steeds prachtig, werd toen erg veel bij de VARA gedraaid.
Met eerdere albums van REM heb ik minder.
Mijn Top 3 zijn toch wel Document, Green en Out Of Time.
Ik heb de verzamelaar Eponymous, en daar staat voor mij het betere oudere werk op.

Inderdaad, maar dat kon je ook in 1987 niet stellen. Zoals je zelf ook al aanhaalde, spreekt de auteur zichzelf ook onmiddelijk weer tegen (al verwijzend naar Lifes Rich Pageant) Of bedoelen jullie dat Stipe en co zich in de Clinton campagne wel uitdrukkelijk in de media profileerde? Ik weet nog wel dat Clinton heel wat steun genoot van bepaalde bekende figuren uit het pop en Hollywood wereldje, maar dat R.E.M. daar speciale aandacht opeiste?